De laatste dag voor het vertrek had ik bedacht dat mijn koffer wel wat voller moest gaan worden dan ik met eigen spullekes voor elkaar zou krijgen. Dat zijn dus de momenten waarop je afreist naar de kwaliteitswinkels die iedere wereldreiziger bezoekt voordat hij aan een avontuur begint. Je kunt immers niet voorbereid genoeg zijn.

Dus bij de Action en het Kruidvat succesvol de laatste benodigdheden aangeschaft. Sokken, pilletjes tegen al die enge ziektes die ik volgens Popje ga krijgen (1,2 kilo) en smeerseltjes tegen al die enge beestjes die mij volgens Popje gaan leegslurpen (0,7 kilo). Ik wilde ook nog naar de Hema voor een paar rookworsten maar dat vond Popje te weinig toevoegen aan mijn welzijn ter plaatse.

Daarna hebben we nog even lekker 'gratis' geluncht bij de Borgh met de waardebon die niet geldig bleek. Je bent nog niet weg of de uitgaven lopen al uit de hand.

Dan komt het moment dat de koffer ingepakt moest worden. Ik had hem keurig klaar gezet maar uiteindelijk bleek toch dat ik hem zelf moest gaan vullen. Even op de site van het appartement gekeken of er strijkijzers voorhanden waren zodat de boel zonder al te veel overleg in dat gele ding gepropt konden worden. Een gele koffer ja , omdat ik heel veel heb met kleuren en geel mij nu eenmaal enorm helpt mijn introspectieve momenten te pakken. Kortom, al mijn kleding in dat ding gegooid samen met1,9 kilo aan medicijnen, 0 kilo aan rookworsten en een paar kilo aan apparatuur. Het zal de dames onder de lezers mogelijk verbazen dat het aantal kilo schoenen op 1,3 uitkwam. Uiteindelijk met niet aflatend enthousiasme op het gele ding lopen springen om hem dicht te krijgen. Dat lukte na een minuut of 28 zweten.

Dus het was best wel kut toen bleek dat ik vergeten was mijn nieuwe design sokken van de Action in de koffer te doen. Inclusief sokken uiteindelijk uitgekomen op een keurige 26,4 kilo. Waarom dan niet nog 3,6 kilo aan schoenen meegenomen dan hoor ik de dames denken, maar daar was echt geen plaats meer voor. En om nou met een tas vol schoenen als handbagage te gaan reizen ? Dat zou mogelijkerwijze ten koste kunnen van mijn imago van coole Rob. Je weet nooit wie je tegenkomt.

's Avonds Robin en Famke innig gedag gaan zeggen. Ze wilden graag mee uitzwaaien maar gezien schoolverplichtingen en het bizarre tijdstip van vertrek, zat dat er helaas niet in. Bovendien bleek de auto, gevuld met de rest van de kids, Opa Fred, een gele koffer en een door Popje op het laatste moment naar binnen gegooide zak met schoenen, ook nauwelijks plaats meer te hebben.

Woensdag 1 februari was het dan eindelijk zover. Papa Rob op pad. Om zes uur 's ochtends uit de veren om te vertrekken naar station Dordrecht. Popje had Eva en Tessa in skibroekjes gehesen en in de auto gezet. Zelf zag ze er, speciaal voor deze gelegenheid, ook, zoals altijd eigenlijk, weer erg leuk uit. Uiteindelijk bleek een uur plannen voor de rit Noordhoek - Dordrecht geen overbodige luxe. Wat zou je immers zonder de herinnering aan een half uur staan wachten op een ijskoud station moeten. Van dat half uur hebben we 29 minuten op perron 1 gestaan, om in die ene minuut voor vertrek te horen dat het perron gewijzigd was van 1 naar 2b. Dat klinkt dichtbij maar dat was het, met een gele koffer van 26,4 kilo niet. Nog een geluk dat ik die zak schoenen in de auto had laten liggen , anders had ik het misschien niet gehaald.

Eindelijk zitten en dan mag je door een treinraampje naar buiten kijken naar je vrouw die, samen met twee verkleumde kleine meisjes met een beteuterd gezichtje in een skibroek met een ijsmutsje op, staat te zwaaien. Deze Rob met cool imago moest toen wel even een paar keer goed slikken :-(

Op Schiphol aangekomen ben ik toch maar even gaan checken of ik Vietnamese Dong kon scoren. Overal wordt gemeld dat dit alleen ter plaatse kan . Maar allez he...ik ben Rob en misschien wisten ze er bij de ABN-AMRO wel van. Gelukkig bleek toen al dat ik mij niet voor niets heb ingelezen in de Vietnamese cultuur. Het komt er in het kort op neer dat je onder alle omstandigheden je geduld dient te bewaren om niet in aanzien en achting te dalen. Hoe groot de provocatie ook is. Echt mijn ding dus.

Nu wil dus het geval dat een aardige meneer waarschijnlijk erg goede redenen had om met enig geweld voor te dringen bij de ABN-AMRO balie. Ik had daar natuurlijk begrip voor. Je hebt immers een pukkel op je neus en in zijn algemeenheid een minder sympatiek voorkomen dan de gemiddelde mens. En dan mag je je van mij op het standpunt stellen dat het leven je al genoeg gestraft heeft en dat daardoor een plaatsje eerder in de rij jouw recht is.

Voor die Vietnam boeken had ik mogelijk gedacht dat deze verschrikkelijke zak met hooiterstond het land uit moest worden gegooid. Nou vond hij dat zelf geloof ik ook want hij wisselde zijn euro's in voor dollars. Maar goed, dat was van voor die boeken. Nu denk ik daar dus heel anders over. Hopelijk vond deze lieverd mijn met een minzame glimlach begeleidde 'ga maar voor' gebaar voldoende om te denken dat alle Nederlanders zo vriendelijk zijn als ik, en komt hij nog een keer terug. Helaas vergeten mijn adres aan hem te geven