Na mijn mislukte wisseltruck, heb me ik me eerst nog gelaafd aan een oerdegelijke boterham jonge kaas in de tent waar ik altijd verzeild raak maar ook iedere keer de naam van vergeet. Iets met Brasserie...of Grand Cafe..of whatever. Met liefde 8,95 afgetikt in de veronderstelling dat ik deze kosten wel gecompenseerd zou moeten krijgen met mijn uitgaven in Vietnam. Daarna op naar de gate naar het grootste vliegtuig waar ik ooit heb in gezeten. Eentje met verdiepingen. Dat kende ik alleen van treinen maar die vliegen vandaag de dag zover niet meer. Of zijn de wissels in Nederland al ontdooit :-D. Ik kwam natuurlijk rijkelijk laat aan en er stond al een stevige rij. Gelukkig werd er omgeroepen dat business class passagiers (jaja..) als eerste mochten boarden. Loop ik langs een hele rij stomverbaasde lui die er waarschijnlijk al een uurtje stonden. Kennelijk zag ik er met mijn Action sokken, met plakband aan elkaar gehouden laptoptas en uitverkoop sneakers onvoldoende succesvol uit. Dat is nog een dingetje waar ik aan moet werken.

Mijn plaatsje gezocht (18C) en binnen twee minuten stond er een plaatje van een stewardess paraat om te vragen of Mister Robert wat wilde drinken. Ik heb er even over nagedacht wat ik nu zou gaan zeggen....en besloot dat ik Mister Robert erg goed vond klinken. Verder wilde ik jus d'orange.

Ik vloog overigens, net als bij al mijn andere trips naar Azie, met Malaysian Airlines. En ook deze tweede keer beviel erg goed. Ik bedoel maar, een stewardess die door haar knieën gaat om Mister Robert zwoel het keuze menu in zijn oor te fluisteren. Kom er maar eens om bij Delta Airlines. Als daar een stewardess door haar knieën gaat is omdat haar prothese het eindelijk begeven heeft.

Los daarvan was het een voorspoedige, beetje lange (11 uur en nog wat) vlucht naar Kuala Lumpur. Ik kwam aan in terminal C. Als ik de borden zou moeten geloven zou ik naar terminal G moeten voor mijn connecting flight naar Ho Chi Minh. Sinds het station Dordrecht debacle geloof ik echter niet meer zo in borden dus ik was er wel een beetje huiverig voor. Gelukkig hebben ze in Kuala Lumpur de zaken beter voor elkaar en bleek de aangegeven terminal gewoon te kloppen. Het vervoer naar de ander terminals hebben ze daar met een treintje geregeld dus dat is mooi. Ik vond dat ik op station Dordrecht en Schiphol al wel genoeg gelopen had. Ik instappen op terminal C ervan uitgaande dat terminal D de eerste stop was en terminal G dan de vierde. Ik heb tenslotte niet voor niets het alfabet geleerd. Het eerste klopte. Het tweede niet want terwijl ik zat te wachten op een vervolg, ging dat treintje doodleuk terug naar C. Je hebt daar dus terminal C en terminal DEFG. Denk ik. Wel leuk, zo vaak zal ik niet in dat treintje zitten en in twee ritjes zie je toch meer dan in eentje.

Goed aan gekomen in HCMC, binnen twee minuten door de douane en vervolgens rennen om mijn koffer, die al op een band voorbij kwam, tijdig te scoren. Dat doen ze op Schiphol niet na en van het op allerlei websites beloofde lakse gebeuren op de luchthaven van Saigon is mij niets gebleken. Sterker nog, iedere keer als ik lees dat het ergens een zooitje is, sta ik binnen 5 minuten met al mijn spullen buiten. Het viel wel op dat ik niet de enige was die aankwam. Ik heb nog nergens zoveel mensen reikhalzend zien uitkijken naar wie er allemaal uit dat vliegtuig kwam. Alsof de selectie van Barcelona of Feyenoord op bezoek kwam. En ik was het slechts. Ok ....en nog een miljoen anderen.

Door mijn scherpe oog voor detail had ik tussen de 500 in de lucht gehouden bordjes als snel mijn naam ontdekt. 'Yes I'm Mister Robert' meldde ik het knaapje, die het bord met mijn naam erop als een trofee in de lucht hield. Geef hem eens ongelijk.

Nu had ik al op wat websites gelezen en op youtube gezien dat het verkeer in HCMC een belevenis op zich is. Op de een of andere manier slaagde de chauffeur er toch in om zonder een scooter te raken Saigon Views te bereiken. Was mij niet gelukt. Ik denk niemand met een Nederlands rijbewijs en met terugwerkende kracht vind ik dat alle prietpraat over het verkeer in Nederland zever is. Sneeuwen of niet. Frank, onze safety coordinator bij Hill's, zou na dit ritje overigens een spreadsheet hebben moeten maken voor het noteren van 43 'near misses'. Aangezien die allemaal op mijn naam zouden staan, zou me dat vast een standje van de baas hebben opgeleverd.

Om mijn dankbaarheid voor het 43 keer redden van mijn leven tastbaar te maken, heb ik de chauffeur het vermogen van 40.000 Dong gegeven. Die hoeft deze maand dus niet meer te werken.

Het appartement is prima naar Nederlandse maatstaven en een paleis naar Vietnamese. Schat ik zo in. Wat ik met twee toiletten moet is verder wel onduidelijk maar mogelijk dat rekening is gehouden met de mij in alle boekjes en door de GGD voorspelde problematiek rondom het functioneren van het maag-en darmstelsel. Verder had ik graag een van de twee badkamers ingeruild voor een vaatwasser. Nu is mijn voornemen om een keer per week zelf te koken al om zeep voordat het avontuur begonnen is.

Om wakker te blijven nog even op mijn geheel eigen en scherpzinnige wijze 300 emails beantwoord, conform instructie van Popje direct mijn koffer leeg geruimd en vervolgens de fitnessroom bezocht. Goede weegschaal want na slechts 1 traininkje zat ik al op mijn streefgewicht. Om dat te vieren direct bij de food delivery service spare ribs besteld. Op Vietnamese wijze bereid, dus niet dat jullie denken dat ik mij niet onderdompel in de cultuur.