Had ik al verteld dat het appartement te weinig stopcontacten heeft. Ondanks dat er geen vaatwasser is? Het is mij althans niet gelukt om een iPod Classic 80GB, een Ipod Classic 160GB, een iPad 1 (wat anders) , een iPhone, een digitale camera en een laptop uit het jaar Flinstone (want Windows) tegelijkertijd opgeladen te krijgen terwijl ik mijn overhemden aan het strijken was. Inderdaad, geen van allen gejat trouwens, ondanks de beloftes terzake op de diverse websites en in boekjes. Of ik had de airco of de koelkast uit moeten zetten. Geen van beide een serieuze optie al is de keuze tussen een werkende airco en een lege iPhone nog wel pittig, zelfs als je erg goed bent in het nemen van moeilijke beslissingen. Bij ons bedrijfje noemen ze dat 'managing ambiguity' en als je daar echt heel erg goed in bent, dan word je wreed uit je gezin gerukt om in een bijzonder en vooral bijzonder ver weg land 13 weken je gezin te gaan lopen missen.

Een enigszins wakker gehouden door blaffend lokaal voedsel, mocht ik al om 06.00 uur het bed verlaten teneinde mij te prepareren op een tochtje van 1 uur en 15 minuten naar de fabriek. Voor een ochtendmens als dat ik ben, uiteraard geen enkel probleem en na 4 keer slaapdronken tegen de verkeerde deur aangelopen te hebben vond ik dan eindelijk de weg naar de lift. Om 06.40 ontmoette ik mijn mede buitenlanders werkzaam op de fabriek. Simon, die in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden uit China komt. Alex, die in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden, uit China komt, en Alexei die, wat zijn naam doet vermoeden, uit Rusland komt. Hij had geen bontmuts op.

Terwijl mijn collega's een goed deel van de reis lagen te slapen, kon ik mijn ogen niet geloven. Wat ik allemaal zag! Ik zal nog eens in een apart verhaaltje neerpennen wat je zoal meemaakt op de wegen van Saigon. In ieder geval zag ik nog wel een monnik op blote voeten de straat oversteken en ik suggereer een ieder die tot op heden niet gelooft in een hogere macht te overwegen Boeddhist te worden, Hij haalde namelijk levend de overkant! En dat is volgens mij noch de verdienste van deze blind overstekende monnik, noch die van de drie miljoen voorbij razende scooters. Er reed zelfs niemand over zijn tenen. Dan blijft er dus maar een ding over.

Na een enerverend ritje kwamen we bij de poort aan en daar werden we ontvangen door een plechtig saluerende mevrouw in een guerilla pak. Ik kon me dat salueren voorstellen, er was haar vast verteld dat Mister Robert zijn opwachting ging maken. Waarom ze daarna controleerde of er bommen in de bagageruimte lagen is mij onduidelijk. Ik had dan wel slecht geslapen en een jetlag maar zo slecht was mijn humeur nou ook weer niet.

Om 0800 uur binnen en om 0803 was ik 75 nieuwsgierig kijkende Vietnamese collega's aan het uitleggen wie ik was, wat ik kwam doen en dat ik zo groot was omdat ik altijd heel veel melk heb gedronken. Heb ze natuurlijk verteld dat ik Rob van de Griend heet maar dat ik ook zou luisteren naar 'Mister Robert', mocht dat makkelijker uit te spreken zijn. Vervolgens een soort roll call, een uitgebreidere versie van onze standard daily meeting, en net toen ik dacht dat die klaar was begon een kennelijk dagelijks ritueel dat ik onmiddellijk ga invoeren als ik weer in Nederland ben. Op muziek van een Vietnamese grootheid werd simultaan de spieren losgegooid door het hele kantoorteam. Hilarisch, verfrissend en energiegevend tegelijk. Een bijna nog leuker begin van de dag dan bij een koffiezetapparaat het sportweekend evalueren met Ajax fans.

De ochtend was verder gereserveerd voor een onderhoudende en zeer leerzame introductie door de Plant Director. De verschillen tussen een fabriek in Nederland en Vietnam gaan verder dan het weer en de taal, maar daarover later meer. Deafsluiting van de ochtend was een bezoek aan de kantine waar alle medewerkers gratis kunnen eten. Een arbeidsvoorwaarde die in Vietnam gebruikelijk is. Mocht er nou een snuggere domestic collega op het idee komen om te suggereren dat wij dat dan ook maar moeten invoeren, dan zeg ik hem/haar bij deze toe dat dat geen enkel probleem is. In ruil voor een van de voorwaarden die ze daar niet hebben en ik mag kiezen.

Maar terzake. Ik naar de kantine voor mijn free choice. Ik had in alle boekjes niet alleen gelezen dat de luchthaven van Saigon een ramp is, ik binnen een uur beroofd zou zijn van tenminste 1 waardevol item, binnen een dag zou overlijden in het verkeer, een zonnesteek zou krijgen, drie dagen op het toilet zou bivakkeren en neergestoken zou worden door 24 dengue muggen. Maar ook dat Noodle Soup een delicatesse is. Wat een kutboekjes.

Hongerig begon ik aan de middagsessie. Er werd een rondleiding door de fabriek georganiseerd waar ik heel veel handwerk zag, gevolgd dooreen meeting met 'mijn' team. Mij was beloofd dat het HR team uit acht personen zou bestaan maar de aan mij toegewezen rechterhand, Dung Bich, die in tegenstelling totwat haar naam doet vermoeden zich manifesteert als een schat, legde mij vriendelijk uit dat dit nog exclusief de HR technicians was. Beetje technisch verhaal verder maar het kwam er op neer dat ik me binnen de kortse keren in een meeting room bevond met 12 giechelende meisjes, 3 wat oudere dames van een jaar of 25 en twee jonge heren.

Nou had ik bedacht dat het een goed idee zou zijn als ik alle namen zo snel mogelijk zou kennen. Dus een voorstelrondje in het Engels en dat ging mij eerlijk gezegd beter af dan de meeste aanwezigen. Maar die namen, dat was wat zeg. Wat ik heel snel door had is dat de dames allemaal twee namen hebben en dat je ze dan aanspreekt met Miss 'Eerste Naam'. Dat vond ik duidelijk. En ik was ook wel blij dat Dung Bich dan Miss Dung werd. Wat je dan vervolgens wel uitspreekt als Miss Zung. Dus Miss en dan eerste naam. Helder.

Behalve dan bij Hanh Tam want dat is Miss Tam. Wel spreek je Tam gewoon uit als Tam, hetgeen trouwens Tjechisch is voor 'daar'. Thao Le bleek dan weer Miss Thoa te zijn dus back at rule number one Alleen spreek je dat dan weer uit als Miss How. En dat is best belangrijk omdat als je het uitspreekt als Miss Touw je mevrouw Koekblik tegen haar zegt en ik kreeg niet direct de indruk dat dat nou zo gewaardeerd werd. Verder vond ik Mister Robert opeens wat minder bijzonder klinken hoewel dat gecompenseerd werd door het feit dat de mannen weliswaar ook twee namen hebben maar dan gewoon 'Eerste naam' heten. Dus Phuong Nguyen is gewoon Phuong wat je natuurlijk uitspreekt als 'Fuung'. Ja beste lezers, ik leer nu eenmaal snel.

Dat maakte de dag wel vol en na een boeiend terugritje nog wat geskyped met Popje, Eva en Tessa en later met Robin en Famke waarbij Famke zo lief was om even te informeren hoe het met mijn dead leg ging.