Mr. Robert @ Phu Quoc

Zo halverwege mijn verblijf hier, was het serieus tijd voor een break. Bart had mij getipt om het eiland Phu Quoc eens te checken. Misschien was dat wel wat. Ik dat eiland Googlen. Ik geloof dat ik binnen drie minuten na het opdoemen van de Google resultaten een vliegticket geboekt heb.

Even wat achtergrond. Saai voor de lezer, maar dat ik het later, als ik mijn blog voorlees aan mijn ongetwijfeld niet geringe schare kleinkinderen, ook nog even weet hoe het ook alweer zat. Phu Quoc is een eilandje van 48 kilometer lang dat recht onder Cambodja ligt. Daar vinden ze dan ook dat dat eiland helemaal niet bij Vietnam hoort maar bij hun land. Ik geloof dat ze er nog niet helemaal aan uit zijn daar, maar ik was blij dat het nog steeds Vietnam is. Nu hoefde ik niet te wisselen en was er ook geen malaria.
In de recente historie neemt Phu Quoc een plaatsje in omdat het eiland zowel door de Fransen als de Amerikanen gebruikt werd om krijgsgevangen op gebiedende wijs te informeren over hun wandaden.

Vandaag de dag is Phu Quoc, buiten de kustlijn dan, een onontwikkeld eiland. Infrastructuur ontbreekt nagenoeg en bovendien is 70% van het eiland tropisch woud dat tevens op een of andere beschermlijst staat. Al met al een aanbeveling om er juist nu te zijn. Voordat de plannen van het bouwen van een internationale luchthaven realiteit worden en deze subtropische parel zal veranderen in de Vietnamese equivalent van Phuket. Niet dat ik daar ooit geweest ben, maar dat staat in de boekjes en ik dacht dat het wel bereisd over zou komen als ik een dergelijk eco statementje zou maken.

Vanuit Ho Chi Minh City is het een klein uurtje vliegen. Echte avonturiers gaan eerst tig uur met een bus naar een of andere griebusplaats in Cambodja en nemen dan een roeiboot. Doen ze er uiteindelijk 15 keer zo lang over maar sparen ze wel 26 euro uit. Ok, plus het feit dat ze in al die tijd geen Saigon Beer kunnen drinken.

De vlucht was met een Turboprop toestel. Nooit van gehoord maar mijn tipgever had mij dit ter geruststelling gemeld. Voor mij allemaal prima maar ik denk dat Popje overwogen had om toch maar die bus naar Cambodja te nemen, ondanks de gedecimeerde mogelijkheden tot het drinken van Saigon Beer. De landing was op het kleinste vliegveld waar ik ooit geweest ben en als ik nieuwe remmen in de Alfa nodig heb, dan wil ik die van hetzelfde merk als van de Turboprop. De aankomsthal van deze luchthaven wordt van de vertrekhal gescheiden door de strategische plaatsing van een sieradenstalletje. Ook is er een bagageband. Op zich niet echt spectaculair nieuws , maar bij deze had je precies 6 seconden om je tas van de band te plukken, anders was hij weer verdwenen. De afwasband bij een beetje Grieks restaurant is langer.

Tevreden vaststellend dat tot nu toe alles precies zo was als dat ik het me had voorgesteld, knoopte ik een praatje aan met een Vietnamees plaatje in blauw jurkje. Althans, zij begon. Gezien mijn prettig voorkomen vond ik het niet meer dan logisch dat zij alles van me wilde weten. Ik onderbrak het gesprek even om de Maylinh taxiknul te sommeren een chauffeur voor Mr. Robert paraat te hebben. Ik veronderstelde dat het plaatje diep onder de indruk zou zijn van mijn doortastendheid. Dit was, vriendelijk geformuleerd, niet het geval. Haar plots gewijzigde attitude richting mr Robert liet zich na enig onderzoek vervolgens eenvoudig verklaren toen ik eindelijk het bordje van het concurrerende taxibedrijf ontwaarde. Had ze dat bordje maar niet op borsthoogte moeten hangen.

Na een taxiritje van een kwartiertje, werd ik gedropt op een hagelnieuw complex en wel het Arcadia Phu Quoc Resort. Ik was aan de vroege kant want ik wilde natuurlijk zo veel mogelijk gestrekt onder een palmboom naar de zee staren, met als vaste voornemen dat mijn enige beweging het in de lucht houden van de hand zou zijn. Dit ten teken dat de door mij enige momenten eerder bestelde versnapering zijn weg reeds had gevonden en het onderhand tijd was voor een nieuwe.

Maar eerst inchecken. Of ik even wilde wachten want ik was twee uur te vroeg en het koninklijk paar dat nu in mijn verblijf logeerde, had het lef gehad pas op het allerlaatste moment uit te checken. Ik was stom verbaasd en vroeg aan het, gelukkig behoorlijk Engels sprekende heerschap, of er misschien een fout in de reservering zat. Nee hoor zei hij, hier staat het:'one room for Mr. Robert'. Tijd dus om ook hier rap naam te maken en ik besloot dat in woede uitbarsten daartoe een uitstekend begin zou zijn. Helaas werd mijn voornemen de das omgedaan door een kopie van het plaatje in het blauwe jurkje, die mij vriendelijk vroeg of de pijn van het wachten een enigszins verzacht kon worden door het aanbieden van een ijskoude megafles Saigon Beer. Ik meldde haar dat ik dat niet verwachtte maar dat ik bereid was het te proberen. 'You nice Mr Robert'.

Zo de eerste slag was geslagen en met onbezwaard gemoed wandelde ik met mijn rugzak richting restaurant en strand. Om niet uit de toon te vallen met mijn rugzak, had ik deze keer geen afstershave op gedaan en had ik mij opgefrist met het afwaswater van de avond ervoor. Het loopje naar het strand was, zoals beloofd op Agoda.com, zeer kort en er openbaarde zich daadwerkelijk een panorama dat je ook bij Zwitser leven en Bounty reclames voorbij ziet komen. Een rij palmbomen, tussen de palmbomen was loungezitjes voor als je moe werd van op het strand liggen, een schoon zandstrand en een blauwe zeer rustige zee. Ik gelijk mijn werkgever bellen: 'Hi Ha, is it ok if I stay here for another two months?' Het was ok maar ze kon daarbij helaas geen garantie geven op een ongewijzigde voortzetting van het dienstverband. Had ik weer. Nou er het beste van maken dan maar en dat doe je natuurlijk ook door even wat gasten te observeren.

Een paar Russen had ik snel in de gaten. Kan ook niet anders, er zaten een paar Borissen met zo'n koude oorlogfilmstierennek en van die toegeknepen varkensoogjes, bier naar binnen te kwakken, daarbij minachtend aangekeken door hun Svetlana's in iets te dure en toch vreselijk zittende bikini's. Kournikova was er ook. Lang blond haar, kon niet tennissen, arrogante harses en buitengewoon chagrijnig. Vond ik knap in zo'n omgeving. Julio Iglesias was er dit keer niet bij, hetgeen mij plezierde omdat de kans dat ik dan de aandacht van het personeel zou moeten delen wel iets groter was geworden. Nu zag ik weinig concurrentie.

Het kopietje kwam mij halen om mij de kamer te laten zien. Daar was ze snel mee klaar want ik had besloten mijn bezoek zo anoniem mogelijk te houden en had gekozen voor de Superior Suite. Adel verplicht niet waar. Het superieure zat hem vooral in het gegeven dat men in een ruimte waar een eenpersoonsbed past en geen koelkast, een tweepersoonsbed en een koelkast was geplaatst. Ook was er een badkamer. Vond ik fijn want ik had inmiddels mijn rugzak verstopt dus was er geen enkele reden meer de overige kenmerken van de backpacker wel overeind te houden. Even snel douchen dus. Gelukkig lekker koud water.

Wat ik wel raar vond, was dat al het douchewater onder de glazen douchewand verdween. Het duurde even voordat ik door had dat dat een belangrijk kenmerk van de badkamer van de Superior Suite is. Dat je bij binnenkomst links het toilet hebt, daar tegenaangeplakt een afvoerput, dan een wasbak, dan even niks en dan een douche. En de douche zelf had geen afvoerputje. Dus al dat douchewater gaat van de ene kant van de badkamer, helemaal naar de nadere kant van de badkamer om daar in het afvoerputje te verdwijnen. By design! Ik vond het apart maar was tegelijk ook wel benieuwd wat er nou zou gebeuren als Svetlana op haar blote voeten haar tanden aan het poetsen zou zijn terwijl Boris, net als thuis, even in de hoek van de douche zou staan te urineren.

Verder een prima kamer, met een geruisloze airco en een minibar met bier en frisdrank a 36 cent per item, nagenoeg dezelfde prijs als op het terras recht aan zee. In Nederland proberen ze je bij zo'n muffe strandtent wel eens te melden dat 3,50 voor een biertje helemaal niet teveel is gezien de unieke lokatie. Ik zou zeggen beste strandtenthouder in Noordwijk aan Zee, ga eens op Phu Quoc kijken en leg dan nog een keer, en met droge ogen graag, uit wat je precies bedoelt met 'unieke lokatie'.

Het strand van Arcadia Resort was echt fantastisch. Heerlijk rustig en er was, nadat ik een bleek Engels jongetje er van af had gegooid, zelfs in de middag nog een ligbed over. Ook nog ff een pararsol bij Boris gescoord. Die begreep best dat 4 parasols voor Svetlana wat al teveel was. En ze kan ook niet de hele dag boos blijven op Boris natuurlijk. Die kan er ook niks aan doen dat dat doucheputje verkeerd zit.

Op de hoek van het strand was een massagetent ingericht. Een aardig Vietnamees vrouwtje liep de bedden langs om te kijken of er wat klandizie te scoren was. Bij een Duitse mevrouw werd ze even vol uitgekafferd. Nou ja ...mevrouw. In eerste instantie dacht ik dat de Vietnamezen in de strijd om de gunst van de toerist een extra attractie hadden willen creeren door het in een bikini hijsen van een aangespoeld basaltblok. Deze mevrouw uitte in schel Duits haar ongenoegen over het feit dat de dame nu al voor de tweede keer deze week haar diensten was komen aanbieden. Ik heb me er in mijn beste Duits maar eens even tegenaan bemoeid. Ik was er toch en het kopietje stond schuin achter de bar te kijken hoe mr. Robert dit ging aanpakken. ' Vindst du das verruckt das diesem Fraulein dich volgerne ein Massa wilst geben. Das bedeudet zwei tagen arbeit' . Aan haar gelaatsuitdrukking te zien, was er niets mis met mijn Duits maar zelfs mijn charmeoffensief leidde niet tot het binnenhalen van een vette opdracht.

Vervolgens richtte onze masseuse zich tot mij. 'Do you like Massa' Nou was ik even de aloude taalwijsheid kwijt over die laatste twee letters die niet worden uitgesproken en ik begon dan ook uitgebreid uit te leggen dat mijn eerste voorkeur niet uitgaat naar Duitse mevrouwen van een jaar of 55 met een dergelijke omvang , maar dat ik wel verwachtte dat ze erg gezellig zou zijn. 'No no...massa!' En ze wees naar haar massagetafel. Ik heb haar, naar waarheid, uitgelegd dat ik massage niet leuk vind maar dat ik eventueel zou overwegen er een te geven. Toen ze even knikte naar het basaltblok, werd het absurde van mijn uitspraak snel helder. Maar het was gezellig en ik ben niet gemasseerd. Zelfs niet toen ze het gratis wilde doen, hetgeen ik een meer dan logisch aanbod vond.

Gezien de ham and cheese sandwich die ik 's middags in het restaurant had genuttigd, had ik besloten dat ik uit eten ging. Dat klinkt avontuurlijk maar dat hield concreet in dat ik met mijn niet te weinig coole lederen teenslippers in mijn handen langs de zee richting een paar restaurantjes ben gelopen. Een daarvan bleek Amigo's te zijn, een bar/restaurant van enige faam. Nou, dat snap ik best die faam. Onder een grote rieten parasol een paar ronde tafels wegzetten, barkrukken er omheen en Saigon Beer serveren voor 15000 Dong , en dat echt twee meter van de zee, is voor mij genoeg voor eeuwige roem. Daarnaast heb ik er ook nog eens heerlijk gegeten. Ze hadden er Mexicaans!

Mexicaans ja, ik sla inmiddels alle bladzijden van iedere kaart van ieder restaurant over waarop local food wordt aangeboden. Als ik het lees krijg ik de kriebels al en aangezien mijn afvalprogramma inmiddels buitengewoon goed gelukt is, zit ik niet te wachten op acuut verlies van eetlust . Nu zijn er vast lezers die mij voor gek verklaren en hoog opgeven over de Vietnamese keuken. Gelijk hebben ze. Het is ook heel leuk en lekker. ...als je er twee weken op vakantie bent. Ik kan inmiddels geen rijst met verse knarsgroente en een vis met graat meer zien en heb er geen enkele moeite mee om schaamteloos drie keer zoveel te betalen voor een gelijkwaardige portie westers voer. Dat drie keer zo veel is dan overigens 4,50 in plaats van 1,50 dus het is ook weer niet zo dat ik de decadentie inschiet.

De volgende dag besloot ik dat de tijd die ik had gespendeerd aan het lezen van 23 bladzijden over wat er allemaal te doen is op Phu Quoc, verloren tijd was geweest. Ik was vroeg uit de veren, een behoorlijk ontbijt genuttigd en had de bedden en lokatie voor het uitkiezen. Het leek mij van moed getuigen om precies daar mijn kamp te houden waar ik een dag eerder Svetlana, Boris en Kournikova had zien worstelen met het open en dicht klappen van de parasol. Ik ben helaas vergeten een foto te maken van hun gezichten toen ze eindelijk hun roes hadden uitgeslapen en tot de ontdekkking kwamen dat ze iets anders moesten zoeken. Ze hadden vrij snel daarna ruzie hetgeen ik nog wel beangstigend vond. Als de zwaar getatoeeerde Boris, met zijn 130 kilo en stierennek kwaad zou worden, zou ik hem mogelijk neer moeten hoeken en je weet nooit of je dan je hand bezeerd ofzo. Gelukkig voor hem viel hij snel na de bonje in slaap.

Echt heerlijk mijn dag gevuld met van het bedje naar de zee lopen en terug. En wat een lekker water zeg. Super temperatuur en behoorlijk helder. Veel vissen gezien. Geen haaien. Tussen de middag een tropische sandwich gescoord bij Amigo;'s en daarna tegen zonsondergang het strand verlaten om deel te nemen aan Happy Hour. Ik vond het nog wel netjes van mezelf om toen even tegen Boris te gaan vertellen dat hij wat mij betreft zijn plaatsje weer in kon nemen. Ik ben de beroerdste immers niet. Boris had zelf echter ook veel meer zin in Happy Hour en we hebben een Saigon Beer geklonken op onze eeuwige vrienschap.

Na een tijd later in mijn Superior Suite aangekomen te zijn, merkte ik dat het gebruik van mijn factor 40 zonnebrand iets intensiever had gemogen, maar verder heerlijke dag gehad natuurlijk.

Het nadeel van een lang weekend is dat een weekend erg kort is. Je kan beter een korte maand, zoals Februari hebben. En mijn vlucht was al om half 4. Genoeg reden om zondag al om half 8 te gaan ontbijten en even een paar uur mee te pakken aan het strand voordat de onverbiddelijke terugreis naar Saigon mijn deel zou zijn. Dat kwam er natuurlijk toch van en je bent snel weer terug in de realiteit als je het vliegtuig uitstapt. Ook de taxichauffeur deed noig een poging om mijn gelukzaligheid over het afgelopen weekend zo snel mogelijk te laten vervagen door een poging te wagen een omweg te kiezen. Dat krijg je als je met een rugzak reist, maar ik weet inmiddels de weg. Bij het betalen had mijnheer zogenaamd geen wisselgeld wat een beetje dom was van hem. Ik was zondermeer van plan geweest dat als fooi te geven maar nu heb ik vriendelijk glimlachend de briefjes teruggevraagd en heb alsnog gepast afgerekend. Hinke Plai en bedankt.

Oh ja, mocht het niet duidelijk geworden zijn in mijn verslagje, ik wil hier heel graag een keer naar terug en heb inmiddels een verzoek ingediend bij mijn werkgever om de eerstvolgende fabriek op dit eiland te plaatsen. Ik ben bereid om tijdens de 8 jaar durende start-up de ontberingen van het expatbestaan te ondergaan. Alles voor de zaak!

A Day at the Office

Voor degene die denken dat ik hier vakantie aan het vieren ben omdat het iedere dag 35 graden is, heb ik slecht nieuws. De airco doet het en ik merk er niks van. En iedere dag om 5 uur 55 mijn bed uit voelt ook niet echt als relax. Nu ben ik gelukkigaltijd al een ochtendmens geweest dus dat vroege opstaan lukt goed. Wat wel een probleem is dat iedere keer als mijn wekker gaat , ik het ding dat zoveel lawaai maakt met enig geweld tegen de dichtstbijzijnde muur aan wil kwakken. Nu kom ik er tot nu toe iedere keer net op tijd achter dat het mijn iPhone is die dat lawaai maakt en daar ben ik nogal aan gehecht. Heb al rond gekeken in het appartement of er niet een bord, strijkijzer of lamp is met een wekkerfunctie. Lijkt me lekker gooien, maar so far no luck. Dat is trouwens wel een gat in de markt, zo'n strijkijzer met wekkerfunctie. Kan je gelijk aan de gang ook en hebben we weer eens wat origineels weg te geven met moederdag.

Zo begint dus meestal mijn dag. Tweede dingetje is het uitzetten van die airco want die doet het eigenlijk iets te goed en handschoenen heb ik niet bij me. Vervolgens douchen, zorgvuldig haren kammen en onze producten testen. Ik heb een zak met 80 tandenborstels cadeau gekregen. Bedankt nog, ik ben er heel blij mee. En dan rond half 7 de lift in op weg naar auto met chauffeur. Ik heb al een aantal keer aangeboden te rijden maar het vertrouwen in mijn kunde lijkt op dat gebied niet erg groot te zijn. Wat verder wel redelijk irritant is en waar ik ook redelijk hardleers in ben, is dat als een van die zakjapanners hier in het pand van verdieping 4 op de liftknop heeft gedrukt, ik steevast denk dat ik al op de begane grond ben en dus vervolgens vloekend op de vierde verdieping sta. Geen zakjapanner die even een seintje geeft of zo. Die zijn al lang blij dat ze niet met die gevaarlijke grote Nederlander met het kapsel van de Daila Lama in een lift hoeven te staan. Bedenk me dat ik nog even het Japanse woord voor 'eikel' moet opzoeken. Rare lui trouwens die Japanners. Als ze gaan zwemmen hier in het inpandige zwembad, trekken ze een duikpak aan. Alsof ze denken dat zelfs hier de Rainbow Warrior van Greenpeace ieder moment binnen kan komen varen. Ook irritant is dat als ik met mijn goddelijk torso het zwembad betreed, al die zakjapanse vrouwtjes het zwembad uitvluchten. Waarschijnlijk omdat ze door hun man gesommeerd worden onmiddellijk het bad te verlaten teneinde de interesse van deze dames in mijn voorkomen niet tot het onbetamelijke te laten escaleren. Iets anders kan ik niet verzinnen. Ik heb zelfs nog een aantal keer geprobeerd de gemoederen te sussen met de welgemeende van Mike geleerde beleefdheid van ' Don't worry I don't give a fuck' maar ik kreeg niet het idee dat dat de situatie scherp verbeterde.

Goed, ik was een gewone dag aan het beschrijven. Kom ik in twee etappes beneden aan in de lobby, zijn meestal alle bankjes bezet met die zelfde Japanners. Ik heb me ooit laten vertellen dat Japanners altijd heel hard aan het werk zijn maar tot nu toe heb ik niet anders meegemaakt dat ze of in het zwembad liggen of liggen te slapen in die bankjes. Ongeacht tijdstip van de dag. Het kan zijn dat het een spelletje is en ik even het punt mis of dat ze zich aan het voorbereiden zijn op het wereldkampioenschap simultaan snurken. Als het laatste het geval is, kan ik ze meegeven dat ik vind dat ze hun oefenprogramma gedisciplineerd volgen en ze een goede kans maken.

Dan is het even wachten op Toan, onze chauffeur maar vooral op of Alex of Alexie die kennelijk een afspraak met elkaar hebben dat ze zich om de beurt mogen verslapen. Ik zal eens kijken of ik in dat programma mee kan gaan draaien. Als iedereen eindelijk verzameld is , begint de dagelijks rit naar de fabriek. Die staat 50 kilometer verderop, niet al te ver, maar daar doe je minstens vijf kwartier over. Tenzij je besluit om niet om al die motorrijders heen te rijden, maar er juist over heen. Toan is echter erg gehecht aan zijn auto en hij kiest consequent voor optie 1. Mij best, anders ben je toch maar een uur te vroeg op je werk.

In de auto is het vaste ritueel dat Alexei even de laatste status van zijn SimCity stad op zijn iPhone bekijkt en dan gaat slapen en dat Alex even in opperste verwarring naar zijn iPhone kijkt, dan aan mij vraagt hoe het probleem wat hij deze keer heeft opgelost moet worden, en dan gaat slapen. Misschien hebben ze Japans bloed. Alex overigens komt, zoals eerder gezegd, uit China en, ik lieg niet, die noemt mij inderdaad Lob. Bij wijze van grapje heb ik hem verteld dat als hij Forehand makkelijker weet uit te spreken, ik bereid ben ook daar naar te luisteren . Maar toen hij met een groot vraagteken boven zijn hoofd 'folhand?' herhaalde, heb ik t er maar bij laten zitten. Ik noem hem vanaf dat moment wel Arex. Wat hij kan kan ik ook.

Ik besluit meestal wakker te blijven om mijn verzameling foto's van malligheden in het verkeer uit te breiden. Nu heb ik daar al een special over geschreven maar die blijkt lang niet volledig. Wat te denken van de papa die zijn ik schat 3 maanden oude dochtertje, want roze jurkje, in een arm vasthoudt en met de hand van zijn andere arm zijn motor door het spits verkeer probeert te laveren? Ik denk dat je in Nederland ook met dit weer de krant haalt en honderden verontwaardigde landgenoten geschokt een ingezonden stuk schrijven, allemaal eindigend op het erg krachtige 'en velen met mij'. Omdat Nederlanders nu eenmaal denken dat als ze een mening hebben ieder weldenkend mens dezelfde mening heeft. En daarna roepen om ingrijpen van Jeugdzorg, een instantie die altijd alles verkeerd lijkt te doen maar dan opeens als enige juiste oplossing wordt gezien. Hier niet, iedereen vindt het volstrekt normaal. Echt geen mens die eens even 1 van de beschikbare wijsvingers zijn weg laat vinden naar het voorhoofd of meewarig het gehelmde hoofd schudt.

Wat we ook iedere dag tegenkomen op de heenweg is een groep wielrenners. Niet gewoon fietsers maar echt een groep van die mannen in van die strakke broekjes in mooie kleurtjes. Er is er zelfs eentje bij met een Rabobankbroekje aan, ik zweer het. Net zoals in Nederland, rijden de wielrenners ook hier hinderlijk in de weg en menen ze dat de omvang van de groep hen beschermt tegen alle factoren van buiten. Ik zou er als ik hen was niet zo zeker van zijn, zeker niet als zelfs Toan, de koelbloedigheid zelve, af en toe de wenkbrauwen fronst bij het aanzien van de capriolen die deze would be dopingzondaars uithalen.

Op de fabriek aangekomen en na het ochtendoverleg en de dagelijkse portie gymnastiek, mag ik mijn werkdag meestal beginnen met het beantwoorden van mail uit Etten-Leur, want daar werken ze 's nachts gewoon door. En dan een stuk of 20 van Ha want die werkt 's nachts ook gewoon door. Ha is de Plant Director hier en ik heb mezelf echt moeten dwingen mijn antwoorden niet iedere keer te laten beginnen met Hi Ha.

Als ik daarmee klaar ben, beginnen de echte uitdagingen. Echt de grootste is toch wel communiceren in het Engels met mijn Vietnamese collega's. Ik heb lang gedacht dat ik daar vrij bedreven in was maar de hoeveelheid vragende gezichten die hier iedere keer mijn deel zijn, hebben mijn zelfvertrouwen op dat vlak wel even aangetast. Gelukkig voor mij waren er laatst wat Amerikanen op bezoek en die kregen over het algemeen de zelfde blikken toegeworpen. Wat is het probleem hier. Ten eerst denken best veel Vietnamezen dat ze het Engels machtig zijn. En eigenlijk denk ik dat het vocabulaire van de meeste heel behoorlijk is. Een zinnige email schrijven kunnen ze allemaal wel. Maar man o man, als ze gaan praten. Het duurde echt twee weken voordat ik, de uitzonderingen daargelaten, Engels herkende in de klanken die werden uitgestoten. En nu herken ik het dan wel een beetje maar ik blijf er moeite mee houden. ik geneer me inmiddels ook allang niet meer wanneer ik voor de zesde keer vraag om de zin te herhalen. Beetje jammer is dan dat de schuchtere meisjes steeds zachter gaan praten als ze zinnen herhalen en dan is het helemaal niet te doen. Soms eindig ik zelfs maar met, 'vat het nog even samen op email voor me' . In het begin bood ik er mijn excuses voor aan als ik iets niet verstond, maar ik vind dat die excuses onderhand ook wel eens mijn kant op mogen komen. Waarom stel ik dat zo. Nou, simpel voorbeeld. Als men aan mij vraagt 'How is that with Hiew' ...dan weet ik inmiddels dat ze bedoelen te vragen hoe dingen geregeld zijn bij Hill's. Vervolgens elf keer voorzeggen hoe je Hill's wel uit hoort te spreken, heeft geen enkele didactische waarde. Het blijft 'Hiew'.

Inmiddels weet ik dat Vietnamezen alles zo efficient mogelijk willen doen en om tijd te sparen spreken ze de laatste letter(s) van een woord niet uit. Maar toen ik dat nog niet wist, schrok ik wel van uitspraken als 'you need hell' and 'you need redo training'. Nu begin ik langzaam overweg te kunnen met woorden als 'propo(se)', 'twel(ve)' , 'corpora(te)', 'warehow(-w + se)', 'finan(ce)', 'uteli(ze)' en 'lun(ch)'. Waarbij de letters tussen haakjes voor alle duidelijkheid niet worden uitgesproken. Het zijn nu nog uitspraken als 'owations' (operations) , 'martial law' (material loss), 'kuttemer complee' (customer complaints), 'roes kous' (root cause) , 'wokking' (niet iets bakken in een wok maar working) en 'slaai' (slides) die wat lastig zijn, maar dat is een kwestie van een keer horen en je weet het. Wat echt drama blijft, is als het woord door de uitspraak een in mijn ogen andere betekenis krijgt. En dat zijn er gruwelijk veel en het is knap vermoeiend. Voorbeeldjes? White is geen white maar right. Boner is geen boner maar bonus, al had ik deze nog wel kunnen bedenken omdat voor het woord boner geen adequate context aanwezig was. En again is geen again maar against and whole is geen whole maar hold. Dat zijn dus voorbeelden van woorden die zinnen echt heel anders kunnen maken en je zo maar op het verkeerde spoor kunnen zetten. Maar daar moet ik me dan maar door heen zien te slaan.

Wat ik wel echt heb opgegeven is me door de 'lun' in de kantine te slaan. Ik heb het twee weken met alles wat ik in me heb, geprobeerd en ik heb gefaald. Ik kan het eten dat hier gratis wordt aangeboden aan de medewerkers , niet aan. De rijst lukt nog wel maar de groente! Ik heb geen idee wat ze er mee doen. Volgens mij rukken ze die sperziebonen uit de grond, worden ze buiten in de zon gelegd om warm te laten worden en zo op het bord gekwakt. Van wortels kan ik het nog hebben als het knakt als je je tanden er in zet, maar andere groente heb ik liever een tikje gaarder. Ook hebben ze iedere dag vis maar daar begin ik helemaal niet meer aan. Fileren is hier iets voor mietjes en als je een beetje handig bent met stokjes zou het volgens Phuong geen probleem moeten zijn die vis graatvrij in je mond te krijgen. Ja precies, laat maar dan. Ik zie iedereen alles met genoegen naar binnen werken en iedere dag slagen 1600 man er in een gat in de kantine begroting te consumeren. Dus het zal allemaaal wel zo horen. Wat ik qua lun ook opmerkelijk vind is dat ventjes van 1,60 hoog en een kilo of 53 zwaar iedere dag een berg rijst naar binnen hoeken waarna ik een week niet zou hoeven te eten.

Wat eet ik dan? Nou een kitkat,een appel en een Bahn Mi. Dat is een stokbroodje met wat er toevallig is plat gereden die dag erop. Beetje aangelengd met rode pepertjes zodat je niet proeft of het hond of kip is. Dat neemt My, wat je uitspreekt als Mie, ieder dag voor me mee. De schat.

Na meestal zeer drukke en intensieve dagen, worden we rond half 5 weer opgepikt voor een rit die vaak nog langer duurt dan de heenreis. Om Alex en Alexie te straffen voor hun laat komen 's ochtends, kom ik 's avonds meestal wat later bij de auto aan. Daar zijn ze overigens geenszins van onder de indruk want terwijl ik me weer verheug op het vastleggen van de wonderen in het verkeer, slapen zij meestal al.

Het Verkeer in Ho Chi Minh City

Ik ben hier nu een maandje en zo nu en dan heb ik in mijn verslagjes melding gemaakt van wat verkeerstechnische omstandigheden. Ik ben van mening dat die paar regels die ik tot nu toe aan deze attractie heb gewijd, onvoldoende recht doen aan het plezier dat ik aan het verkeer in Ho Chi Minh City beleef. Tijd voor voor een verkeersspecial dus.

Zodra je hier een vliegtuig uitstapt, word je er mee geconfronteerd. Datgene waar je over gelezen hebt. Het verkeer en dan met name de eindeloze stroom aan motoren en scooters. Je kunt je er, ondanks youtube filmpjes en input op travelsites van andere reizigers, geen voorstelling van maken als je het niet zelf gezien hebt. Denk ik. Ik ga toch een poging doen een beeld te scheppen.

Op het eerste gezicht lijkt het verkeer op totale anarchie. Op het tweede gezicht ook. En na een week of drie ook nog steeds. Maar inmiddels begin ik toch voorzichtig de contouren te zien van een soort van regels. Nee niet de formele regels want die bestaan nauwelijks en die paar die ik wel denk te weten, worden massaal aan de teenslipper gelapt. Laarzen hebben ze hier niet. Even wat over die paar formele regels die ik denk te weten dan.

Om te beginnen hebben ze hier verkeerslichten. En best ingenieuze. Zo hebben ze 'groen' en dat betekent 'door rijden' . Ik moet zeggen, dat is een regel die ze hier prima begrepen hebben. Het ingenieuze zit hem in de secondenteller die naast het groene licht aftelt hoe lang je nog door kunt rijden. Legaal dan. En ik vind dat de Vietnamese verkeersdeelnemers het goed hebben begrepen. Het is namelijk keigevaarlijk om tijdens het rijden naar die aftelborden te kijken, dus de meesten doen dat niet. Safety first niet waar? Degene die het wel doen geven natuurlijk even gas bij om het doorrijden het karakter van conformeren aan de overheidswens te geven. Lachen dus.

Vanwege dat aftelmechanisme hebben ze geen 'oranje'. Wel hebben ze 'rood' en ik kan me voorstellen dat de WHO (World Health Organization) zich naast malaria, dengue, gele koorts en Hepatitis A tot en met Z, ook zorgen maakt over de weids verspreide kleurenblindheid van de bevolking alhier. Dit tenzij ik weer eens in de val trap om te denken dat regels in Nederland en Vietnam hetzelfde zijn. Wie weet betekent 'rood' hier wel 'door rijden maar nu mag je nog harder'. Ik heb nog geen bewijs gezien dat het bestaan van een dergelijke regel ontkracht. Ik zoek het uit en laat het jullie weten!

De overheid doet hier trouwens goed zijn best om het aantal verkeersdoden terug te brengen. Lijkt me een goed idee. Al zijn het er in Ho Chi Minh maar 40. Per dag, dat dan weer wel. Een van de maatregelen is het controleren op het hebben van een rijbewijs. Tot mijn verbazing, en ik heb het aan zeker 10 verschillende lokale collega's gevraagd, moet je dat hier toch echt hebben. Ik ben zo verschrikkelijk benieuwd naar de kwalificatie criteria dat ik overweeg op te gaan voor zo'n examen. Ik bedoel, gas open draaien, door rood knallen en tijdig toeteren. En als je gewoon iedere seconde toetert, ben je er altijd op tijd mee. Oftwel, dat halen van dat rijbewijs lijkt me een makkie.

Desondanks is het rijden zonder rijbewijs hier eerder regel dan uitzondering. In Nederland haal je de krant als je er in slaagt om 20 jaar zonder rijbewijs rond te karren en kom je uit Sint Willebrord. Maar dan krijg je wel een dusdanige megaboete dat het roven van skimmia's vervolgens de enige optie is om aan de middelen te komen een dergelijke financiele setback te overwinnen. Hier hebben ze geen skimmia's dus zou het geven van boetes een afschrikwekkend effect kunnen hebben. Tja, de boete voor het rijden zonder rijbewijs blijkt 200.000 Dong te zijn. Nou weet ik niet zeker of dat de officiele rate is of dat dit het bedrag is waarmee je een politieman overtuigt van het feit dat het allemaal zo erg niet is en een officiele verbalisering achterwege zou moeten blijven. Heb zo mijn vermoedens. Oh ja, 200.000 Dong is met de huidige koers 7 euro en 20 cent. Dat is zelfs in Vietnam niet overdreven veel en nauwelijks een factor in de besluitvorming om wel of niet op te gaan voor dat rijbewijs. 'En voor de verzekering dan?' zal een aantal lezers nu mogelijk denken. Ook even nagevraagd en nu is de beheersing van het Engels hier over het algemeneen niet zo goed, maar het woord 'insurance' in relatie tot verkeer heb ik zelfs met behulp van Google Vertalen niet uitgelegd gekregen. Kan aan mij liggen natuurlijk. Mijn Vietnamees is nog altijd belangrijk zwakker dan het Engels van de Vietnamezen.

Dan is er nog een regel waar de laatste jaren wel zwaar op wordt gehandhaafd. De helmplicht. En dat helpt. Ik denk dat hooguit 10% van de scooterrijders zijn helm vergeten is. Gezien de anarchistische houding ten aanzien van alle andere verkeersregels vind ik dat een bewonderswaardig percentage. Wat bij het terugdringen van de fatality rate volgens mij niet echt helpt, is dat een belangrijke deel van de verkeersdeelnemers het vastgespen van de helm tijdverlies vindt. Mij is uitgelegd dat dat alleen nodig is als je denkt harder dan 40 kilometer per uur te gaan rijden. Vond ik toch getuigen van iets van veiligheidsbewustzijn maar mijn complimenteuze opmerking hierover werd droogjes gecounterd. Als je zo hard rijd en je hebt je gesp niet vast, dan waait je helm af en moet een nieuwe kopen. Ok, ook een goede reden.

Even over die helmen zelf. Ik weet niet of ze hier iets van een keurmerk hebben ofzo maar ik kan me werkelijk niet voorstellen dat die helmpjes die ze hier op hebben letsel voorkomt in geval van een plotseling opdoemende straat of ander te vermijden object van enige hardheid. Het zijn petjes met het woord 'helmet' erop geplakt. De fietshelmpjes van Eva en Tessa lijken me veiliger en daar was zo'n fietsclub in Nederland ook al niet over te spreken. Jawel, ik lees de krant hier, zeker de echt belangrijke berichten.

De volgende regel die ik onder de aandacht wil brengen, is er een die ook in Nederland geldt. Het maximum aantal personen dat vervoerd mag worden op een scooter of motorfiets. Dat is namelijk in Nederland twee en dat is , zo is mij uitgelegd, ook in Vietnam het geval. Maar hoe langer ik door dat verkeer van Ho Chi Minh struin in mijn veilige taxi's, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat ze in Vietnam met 'twee per scooter' eigenlijk 'twee per scooter...gemiddeld' bedoelen.

Heel veel scooters zijn bezet door ten minste twee volwassenen. Drie volwassen op een scooter komt ook voor. Vier volwassenen ben ik nog niet tegengekomen. Het aantal van vier wordt wel moeiteloos gehaald als we de kinderen in de strijd gooien, en daar hebben ze er hier echt veel van, ondanks de succesvolle campagne van de overheid om het aantal kinderen per gezin terug te brengen (gemiddelde terug gebracht van 3,7 per gezin naar 1,8 in twintig jaar tijd ofzo). Wat zeer gebruikelijk is, is dat je je kind van drie a vier jaar voorop de treetjes van de scooter laat staan. Daarachter zit de bestuurder, meestal de man. Daarachter wordt een kind van een a twee jaar geplakt, en daarachter zit mama. En die zit meestal te bellen of te roken. Dat is een samenstelling die mij op de weg tussen Klundert en Heijningen nou al niet superveilig lijkt maar in Saigon? Maar reken er maar niet op dat er ook maar een van die kindjes of bestuurders uitstraalt het allemaal wel erg spannend te vinden. Nee hoor, die doen gewoon al die dingen die wij in een auto doen zoals bellen en met een hand sturen terwijl je met zijn vieren op zo'n ding zit, boekjes lezen, op je gemakje een Banh Mhi (nee geen Bami) eten, een flesje drinken drinken, vechten en kunstjes doen, bij voorkeur door op het zadel te gaan staan. Dat laatste is dan wel voorbehouden aan het kind dat tussen papa en mama in zit zodat mama de spruit goed kan vast houden tijdens de kunstjes. Veiligheid voor alles. Van twee volwassenen en twee kinderen op een motor heb ik inmiddels veel bewijsmateriaal. Ik probeer van iedere bijzondere samenstelling mooie foto's te maken natuurlijk.

Ook zie je veel dat drie volwassen en een kindje op de motor zitten. Iets minder vaak komt het voor dat een volwassene met drie kindjes op de motor zit maar echt zeldzaam is dat niet. In dit soort gevallen is het meestal een vrouw die haar kinderen van pakweg drie, vijf en elf jaar in de chaos van de HCMC spits moet zien te distribueren over de diverse scholen. Zo kan het dus ook. In Nederland is de inkt van de gelukte zwangerschapstest voor kind 1 nog niet droog, of de brochures van stationcars worden binnen gehaald omdat het in die driedeurs Golf echt niet mogelijk is om je met je kind van 3 kilo op verantwoorde wijze te verplaatsen. Doen we er gelijk een driedubbel vastgeketend kemakeur stoeltje bij van anderhalf Vietnamees maandsalaris en klaar zijn we. Over kinderstoeltjes gesproken, ook dat zie je toch wel veel. In dit geval zijn het dan van die bamboe eetstoeltjes van Ikea budget kwaliteit die voorop de motor worden gezet. Touwtje erom, kind erin, stofdoekje voor, brilletje op en klaar is kees. Nee geen helm, die hebben alleen volwassenen op. Ik denk dat er geen helmpjes bestaan voor kinderen tot 6 jaar en ik denk tevens dat het niet dragen van een helm op die leeftijd niet strafbaar is. Dus waarom zou je.

Tot zover heb ik van alle beschreven situaties foto's die ik t.z.t. wel zal plaatsen. Echter, ik zie iedere dag 1 a 2 keer een scooter met vijf personen erop. Niet zo heel vaak want dat is natuurlijk gevaarlijk. Meestal dan de gezinssamenstelling zoals boven beschreven plus een zuigeling in de arm van mama die tijdens de rit lekker een flesje geeft aan de nieuwste aanwinst. Maar ook drie volwassen en twee grotere kinderen komt voor. Hier heb ik nog geen goede foto van maar dat komt.

Alle beschreven situaties kennen trouwens nog een bijzondere variant. Het is namelijk zo dat als de dames een rokje aanhebben, hetgeen ook hier niet superongebruikelijk is ofzo, dan zitten die dames achterop de motor in amazonezit. In het verkeer van Saigon, in amazonezit achterop een motor met je kind in je armen! Zo kom je wel aan 40 per dag ja.

Naast het vervoeren van personen, is de scooter of motor natuurlijk prima te gebruiken als vervoermiddels voor allehande goederen. Als je bijvoorbeeld bezig bent met je tuin en je wilt er een leuke maar toch al best grote palmboom in hebben staan? Wat wij in Nederland dan doen is bij de buren een aanhangwagen lenen, naar de Intratuin rijden, na drie uur zeveren een boom kopen, vier man die boom in je aanhangwagen laten zetten, met 50 touwen die boom vast zetten en, tot ergernis van de overige verkeersdeelnemers, met twintig kilometer per uur naar huis rijden.

In Vietnam rijden ze een van de vele tuincentra binnen, onderhandelen wat over de prijs, pakken die boom op, zetten hem achterop de scooter, houden hem met een hand vast en sturen met de overgebeleven hand. Tenzij er gebeld wordt, dan wordt er, afhankelijk van wat men op dat moment het minst risicovol vindt, of zonder handen gereden, of gegokt op de stabiliteit van de boom achterop. Dat van die vele tuincentra is overigens niet gelogen. Het zijn er echt veel. Logisch ook wel in dit klimaat. Als je vandaag een zaadje in de grond duwt heb je morgen een palmboom van anderhalve meter.

Verder heb ik de volgende zaken vervoerd zien worden op een motor: 40 terrasstoelen, de hele voorraad van een marktkraam, 8 kratten Heineken, een antieke kast, een spiegel van twee bij twee meter, koperen buizen van een meter of zes lang zonder rood vlagje, een paar honderd handdoekrollen, tientallen 10 liter flessen met water, lege oliedrums, volle oliedrums, 5 kuub zonnebrillen, hele groentetuinen, zes mud meloenen en weet ik wat meer. Alles, en in aantallen of omvang die bij een normale middenklasser auto tot problemen zou leiden, wordt hier op een scootertje verplaatst.

Dat waren de regels J. Hoe gaat dat verkeer in zijn werk. Ik ben er inmiddels wel achter dat omvang van het vervoersrsmiddel een factor van belang is. Als voetganger ben je dan ook het minste van het minste. Reken er maar niet op dat er ook maar een vervoersmiddel voor jou gaat stoppen. Never. Stoppen is verliezen en dat haten ze hier net zoveel als dat wij dat doen. Ik zou de Vietnamese overheid dan ook willen suggereren om de verf voor het maken van zebrapaden uit te sparen en de zodoende beschikbaar gekomen middelen te investeren in de aanleg van een metrosysteem. Desondanks is oversteken hier heel gewoon. Althans gewoon...ik bedoel hiermee dat ze het vaak doen. 'Gewoon' de weg op lopen, ogen dicht en in het zelfde tempo je weg vervolgen. Dan rijden scooters, brommers, motoren en fietsers om je heen. Als je geluk hebt. Auto's rijden gewoon over je heen dus het is wel zaak even te scannen of die ook in de nabijheid zijn.

Scooters rijden overal tussen door en gebruiken elk gaatje om progressie te maken in het bereiken van het reisdoel. Tussen auto's bussen, vrachtwagen door. Het maakt ze niet uit, al moet ik wel eerlijk melden dat de scooters met hele gezinnen erop rechts blijven rijden. Op rotondes is het echt spektakel. In de auto waarmee ik iedere dag wordt vervoerd naar mijn werk, is goed te zien hoe dat werkt. Een auto knalt die rotonde op. Vrachtwagens ook, Bussen ook. Fietsers ook, Scooters ook. Motoren ook. En...voetgangers ook. Dan rijdt vervolgens iedereen net zo lang door totdat het een keuze wordt tussen een aanrijding of op 1 centimeter na geen aanrijding. En hier komt omvang van het vervoersmiddel om de hoek kijken. De bestuurder van een auto neemt het risico van de aanrijding en blijft rijden. De scooter rijder neemt dat risico, in een aantal gevallen dan, niet. Maar die blijft wel weer rijden als de concurrent een fietser is. Dus in al die anarchie is er toch ook wel sprake van enige hierarchie. Echt spannend wordt het als het om twee vervoersmiddelen van gelijke omvang gaat. Ook dat gaat meestal goed maar het is me nog niet duidelijk waarom eigenlijk.

Oh ja, had ik al gezegd dat het vooral de bedoeling is om zoveel mogelijk te toeteren? Dat is om anderen te laten horen dat je er aan komt. Duh, alsof er ook maar een verkeersdeelnemer hier ooit het idee gaat hebben dat hij alleen op de weg is. En dat met die toeters is te vergelijken met ringtones voor telefoontjes. Met het soort toeter kun je je onderscheiden. Meest populair zijn de toeters die lijken op sirenes. Ik denk dat het de bedoeling is dat collega weggebruikers denken dat je een ziekenwagen bent en je dus vrije doorgang verlenen. De eerste paar dagen schrok ik me iedere keer kapot maar dat went snel. Het werkt ook voor geen meter verder want niemand die opzij gaat. Ook niet voor een echte ziekenwagen met loeiende sirenes trouwens. We hebben allemaal wel eens wat, zie je die Vietnamezen denken en bovendien kunnen ze geen kant op ook. Hoe je je dat laatste moet voorstellen? Nou als pakweg de marathon van New York op TV is laten ze altijd even die duizenden lopers over een brug of wat zien. Spannend hoor die paar uur. Hier hebben ze hetzelfde beeld maar dan met scooters en motoren in plaats van lopers en iedere dag de hele dag door en in alle straten.

Hoe kom ik met al dit beschreven verkeersgeweld toch iedere dag aan op mijn werk, net zo als de meeste Vietnamezen? Ik denk dat de ongeschreven regels soort van werken. Iedereen accepteert dat een auto door rijdt en jij als scooter rijder maar hebt te kiezen tussen stoppen of overlijden. Verder zullen bussen, vrachtwagen en auto's nooit onverwacht van baan wisselen. Kan ook niet, als ze dat doen raken ze gegarandeerd iets en hoewel het er soms anders uitziet is het eerste doel van verkeersdeelname ergens zo snel mogelijk zien te komen. Tegen andere dingen aanrijden levert hinderlijk oponthoud op en dit moet zoveel mogelijk voorkomen worden. Daarnaast wordt er niet hard gereden. Ik denk dat de scooters in de spits meestal een kilometertje of 30 per uur rijden. In die zin lijkt het dan wel chaos maar is het ook weer niet heel veel anders dan een groep van 40 kinderen die gezamenlijk over een provinciale weg op de fiets naar de middelbare school gaan. Ook niet supersafe.

En onze chauffeur kan best goed autorijden. Ik had zeker te weten al het een en ander onder mijn wielen gehad maar hij heeft zelfs geen een keer voluit hoeven remmen. Misschien is het wel zo dat als het ergens zo druk is, je iets attenter bent en anticiperen van levensbelang wordt. Knap dat hem dat lukt, zelfs tijdens zijn telefoongesprekken met het thuisfront. Hopelijk toont hij nog even twee maanden vormbehoud.

Tot slot, wat me echt het allermeeste verwondert, is het ontbreken van agressie in het verkeer. Dit terwijl ik nog nooit zoveel aanleiding heb gezien tot enige verkeersergernis of frustratie. Ik vraag me zelfs af of ze hier wel een middelvinger hebben of weten wat voor zinvolle uitingen van ongenoegen dit in het Westen zo onmisbare onderdeel van het lichaam kan bewerkstelligen. Dit lijkt haast wel een hufterloos volk.

Wankers

Ik ben voorlopig wel even klaar met gebouwen. Heb trouwens ook een App die dat bevestigt. Die somt keurig 10 boeiende uitstapjes op en die kan ik allemaal afvinken. Overigens een App die, zo lijkt het, voornamelijk is afgestemd op het welzijn van Amerikaanse senioren want er wordt uitgebreid stilgestaan bij de aanwezigheid van KFC en de verfrissende afwezigheid van McDonalds. Hoewel...verfrissend...ik doe nou wel culinair verantwoord maar van mij mogen ze dekantine op het werk vandaag nog verhuren aan deze voorvechters van vetarm voedsel.

Ik had besloten me een dagje te mengen onder de plaatselijk bevolking. Althans de tijdelijke plaatselijke bevolking. Op naar Pham Ngu Lao, een deel van District 1 waar backpackers en overige toeristen graag naar toe gaan. In de gidsen wordt melding gemaakt van talloze cheap ass barretjes, hostels, restaurants, winkeltjes, cd -en dvd stands enzovoort. Mijn interesse was natuurlijk direct gewekt en, gesteund door de wetenschap dat de verplichte foto's van gebouwtjes al binnen zijn, stapte ik in een taxi. En weer al eentje waarvan de gordels achterin ontmanteld waren. Geen enkel probleem natuurlijk, hier gebeurt niks in het verkeer en je onveilig voelen is onder alle omstandigheden sowieso een mindset.

Na 17 bijna aanrijdingen liet ik mij afzetten bij Kim Cafe in DeTham Street. Een cafe dat in boekjes wordt genoemd en waar je een fantastisch ontbijt voor weinig kan scoren. Wat wil een mens nog meer om half 1 ‘s middags. Ik had honger dus snel even bij Kim Cafe binnen gekeken, bedacht dat ik dat boekje weg moest gooien en een wandeling gemaakt door de zeer bruisende wijk. Echt heel leuk om te zien hoe het straatleven van Vietnamezen zich mengt met de op toeristen gerichte concerns. Nou ja...concerns...een kruiwagen volgestouwd met zooi is hier al een supermarkt. Je komt hier van alles tegen, talloze zogenaamde mini-markets bijvoorbeeld. Een mini-market is een, hoe zal ik het zeggen, soort van overdekte marktkraam maar dan met net zoveel spullen te koop als de C1000 in Klundert en dan wel vers. Daarnaast tig winkels waar ze aardewerk, zijde, 'kunst' en andere hoogst oninteressante rommel verkopen. Kennelijk is er een toch een markt voor al had ik die niet onder het backpacker publiek verwacht. Wat ze ook hebben, zijn de beloofde dvd-en cd winkeltjes. Daar ben ik maar eens naar binnen gegaan, ook al omdat ze airco hebben.

Enige tijd geleden heeft de regering in Vietnam de oorlog verklaard aan namaakartikelen omdat dat de welwillendheid van buitenlandse bedrijven om te investeren in dit land nogal in de weg staat. Laten we zeggen dat op het gebied van handhaving nog wel een slag te slaan is. Ik heb in die drie winkels die ik binnen gestapt ben, werkelijk waar geen 1, maar dan ook echt geen 1 origineel product gezien. Ik vraag me af of de pc's waar ze die dingen mee branden niet spontaan in de fik vliegen want die moeten haast wel dag en nacht draaien. Ze hebben er echt mazzel dat Buma/Stemra geen multinational is. Wat wel voor ze pleit is dat ze ook geen enkele moeite doen om te verbergen dat het kopietjes zijn. De CD of DVD wordt in een plastic mapje gedaan en daarbij doen ze een velletje met het hoesje erop geprint. In kleur trouwens dus dat is gaaf, maar dan wel geprint in de allerlaagste kwaliteitsstand. Maar ach wat zou het ook....een kut cd van van Arcade Fire, David Guetta of Sufjan Stevens blijft echt een kut cd. Al doe je ze in een gouden doos. Anouk vonden ze de moeite van het kopieren trouwens niet waard. Voor de grap nog even naar gevraagd maar toen ze met cd's aankwamen van de lokale versie van zanger Rinus, heb ik keurig gemeld dat ze mijn vraag weliswaar hadden begrepen, maar dat ze best eerlijk kunnen zeggen dat ze de betreffende artiest niet op voorraad hebben. Uiteraard ben ik verder tegen kopietjes, dus heb ik netjes geen enkele cd gekocht. Zoals het hoort.

Na een paar gave films a 10.000 dong te hebben uitgezocht, was mijn honger flink toegenomen. Terug naar Kim Cafe vond ik geen optie dus ik naar een eettentje met een strategisch uitzicht op een kruispunt waar ik wel een mooi botsinkje zag aankomen. Indachtig de mix van culturen in de wijk, heb ik mij gelaafd aan een Frankfurter worstje met Traditional Black Coffee. Wie durft te beweren dat ik de lokale producten niet uitprobeer, heeft het mis. Tot mijn teleurstelling reed iedereen langs elkaar heen hetgeen een lagere fooi tot gevolg had. Geen spektakel, geen prijzen, zo is het toch maar net. De ober zwaaide mij allerhartelijkst uit en ik was er vrij zeker van dat mijn 30 seconden durende praatje met hem een vriend voor het leven had opgeleverd. Dus toen ik 5 minuten later weer voorbij liep en hij mij wenkte , was het natuurlijk wel zo beleefd om even op hem af te stappen. Ik vond het wel vreemd dat hij weer zijn restaurant ging aanprijzen. Mijn mededeling dat ik bij hem net een frankfurter worst had gegeten, vond hij duidelijk weinig terzake doende flauwekul. Maar ach, ook obers hebben zo hun zwakke momenten. Na voor de tweede keer adressen uitgewisseld te hebben, liep ik door.

In een aangrenzend parkje heb ik even toe staan kijken hoe een paar bussen budgettourists een hotel werden binnen gestampt. Ik maar denken dat backpacken leuk is, zeker als je eindelijk op de plaats van bestemming bent aangekomen, maar kennelijk hadden deze lichtingen net gebakken hond van een niet al te recente datum naar binnen geschoven. Van enige vrolijkheid was geen sprake. Tevreden vaststellend dat de wereld verkennen met rugzak zonder zeep geen absolute voorwaarde is om een leuk en leerzaam leven te hebben, besloot ik dit nieuwe inzicht eens even flink te laten indalen op een terras. En nu ik dit zo opschrijf, bedenk ik me dat de lezers die nog niet zijn afgehaakt, dit zouden kunnen herkennen als een goed idee.

Dat was het niet. Mag ik bij deze de bezoeker s van Saigon, en beter bepaald Pham Ngu Lao area, suggereren om, ondanks de naam, cafe Go2, niet te bezoeken. Toegegeven, de lokatie is prachtig, wederom uitzicht op een drukke kruising. Dat de cola 3 euro kost kan ik ook wel hebben. In Amsterdam ben je meer kwijt en heb je er kutweer en die o zo leuke 'typisch mokumse' humor bij. Dat de drank op kamertemperatuur wordt geserveerd, is al wel redelijke irritant, zeker als dan de in Vietnam gebruikelijke kamertemperatuur bedoeld wordt. Maar wat echt niet kan is eerst Red Red Wine van UB40 draaien, dan Bohemian Rapsody, dan Hotel California, dan Lady in Red en dan op je kaartje zetten dat je 'the hottest bar in town' bent. Tenzij dat laatste letterlijk bedoeld wordt, dan hebben ze een punt.

Snel verder wandelen en aangezien het dorstig weer was, was de verleiding om op het terras van 'Le Pub', een van de bekendste bars in HCMC, te gaan zitten bijzonder groot. Ook al omdat daar 'Higher then the Sun' van Primal Scream uit de boxen schalde. Zoek maar op op Youtube. Ik had een mooi plaatsje in de schaduw bemachtigd met prima uitzicht op het leven dat aan het terras voorbij trok en zette mijn zonnebril op. Nu is dat laatste normaal gezien niet echt nodig als je in de schaduw zit, maar hier leek het mij een mooie tactiek om de talloze zonnebrilverkopers op het idee te brengen dat ik er al een had, en dat het mogelijkerwijs verspilde moeite zou kunnen zijn mij attent te maken op hun koopwaar.

Na de zevende zonnebrilverkoper weggewuifd te hebben, zette ik mijn zonnebril af en bestelde een Corona. Met het debacle van Go2 nog in het achterhoofd voegde ik er aan toe dat ik een koude wilde hebben. Dit vonden ze hier gelukkig wel normaal en een ijskoude Corona op een terras waar coole muziek wordt afgespeeld vind ik niet echt een straf en ik besloot dan ook even te blijven. Publiek observeren dus.

Achter mij zat een Amerikaans meisje die er kennelijk een sport van had gemaakt om iedere ochtend voor de spiegel te oefenen op het opzetten van een 'verveeld gezicht'. Het doet mij, ook vanuit mijn vakgebied bekeken, goed om te kunnen melden dat oefening en volharding daadwerkelijk resultaat oplevert. Ik weet verder dat het onbeleefd is om andermans verbale uitingen af te luisteren, maar hier was geen ontkomen aan. Al heb ik even gedacht aan het kopen van een tweede zonnebril om die dan in mijn oren te stoppen. Na ampele overweging kwam ik tot het inzicht dat ook zulks de verkopers niet zouden weerhouden van het aanprijzen van hun waar dus zat er niks anders op dan mee te krijgen waar deze dame zoal mee zat.

Om te beginnen had ze honger, zei ze. En dat ging zo: ' Can you make me a hamburger in like...5 minutes or so..I'm hungry'. Eerlijk gezegd zag ze er niet heel hongerig uit. Sterker nog, een dag of 20 helemaal niets eten , zou best een positief effect kunnen hebben op de prijs die ze voor een vliegticket in een Ryan Air toestel zou moeten betalen, en dat zonder dat dit zou leiden tot een onaanvaardbare aanslag op haar reserves. Kennelijk vloog ze niet met Ryan Air want de inderdaad snel geserveerde hamburger ging nog sneller haar spijsverteringsstelsel in. Ik was zwaar onder de indruk. Ik bedoel, een gloeiend hete hamburger in drie happen naar binnen werken en zonder kauwen door slikken, doe dat maar eens na. Na 1 minuut was die hamburger dus pleite en veegde ze haar gezicht af met een servetje. Het feit dat ze daarvoor beter een tafellaken had kunnen gebruiken, werd geillustreerd door een straaltje vet dat via haar kin zo haar decollete in stroomde. Maak me gek.

Net toen ik van plan was mijn weg te vervolgen, sloten er twee dametjes aan. Ik kon niet anders dan nog maar een Corona bestellen. Wat ik ervan mee kreeg was dat de Amerikaanse juf, uiteraard geheel ten onrechte, haar kamer was uitgezet. Dit terwijl ze nog zo beloofd had volgende week echt haar huurachterstand in te halen. Het was ook pas de derde keer dat ze te laat was met betalen. Hoeveel onrecht kan iemand aangedaan worden.

Kortom ze was op zoek naar nieuwe woonruimte en de twee andere dametjes hadden een kamer over. Onder de indruk van haar waslijst aan 'serious issues' die ze opdisde, besloten de twee haar verder te interviewen. Issues overigens allemaal van het niveau 'vanochtend had mijn roommate mijn washandje gebruikt en moest ik helemaal naar de kast om een schone te pakken'. Nadat ze had toegegeven even geen geld te hebben maar wel 'easy going' te zijn, was de deal beklonken en konden de drie uitkijken naar een langdurig harmonisch samenzijn onder 1 dak.

Vervolgens heb ik kennis gemaakt met Mike. Mike sprak me aan in een soort Engels dat mij deed vermoeden dat hij een zogenaamde native speaker was, maar toch had ik even moeite hem te volgen. Hij kwam uit Manchester. Gelukkig ging aanpassen aan Mancunian English een stuk sneller dan aan Vietnamese English dus een geanimeerd gesprek was ons deel. Het eerste dat hij mij vertelde was dat hij op zijn gezicht getimmerd was door gays. Mike leek me niet het type dat zich dat snel liet gebeuren en hij bevestigde mij dan ook dat de betrokken gays mogelijkerwijs spijt hadden van hun gewelddadig optreden. Hoe hij dan zo zeker wist dat het gays waren? ' Those fuckers were after my cunt mate'. Ok, duidelijk.

Verder was Mike van het soort waarvan geleerden denken dat we die ook in Nederland hebben. Dat is echter niet zo. Mike is namelijk een hooligan met een afgeronde universitaire opleiding en een expat topbaan bij een bekende multinational. Als soort van boekhouder, dus ik vroeg hem of hij hier ook nog op zoek was naar zijn roots. Was niet het geval. Na een waslijst aan Manchester United anekdotes, inclusief beoordelingen van diverse groepen hooligans zoals Italianen (bunch of wankers), Grieken (bunch of wankers), Spanjaarden (bunch of wankers), Ajax fans (bunch of wankers and gays), Liverpool fans (bunch of wankers and also gays) and Feyenoord fans (they are really mean, no wankers) liepen we nog even wat voetballers af: Dirk Kuyt (wanker), Robin van Persie (wanker), Ruud van Nistelrooij (hero), Dennis Bergkamp (wanker), Edwin van der Sar (hero), Carlos Tevez (piece of shit) en Nigel de Jong (who?). Voor de niet Engelstaligen onder ons kan ik meegeven dat 'wanker' vrij vertaald iets van 'rukker' betekent en ik kan niet uitsluiten dat zijn beoordelingen op zijn minst deels op waarheid berusten.

Na zijn vierde biertje besloot Mike dat het tijd was om zich met de muziek te bemoeien en kreeg hij het bedienend personeel zo ver een door hem samengestelde wishlist integraal af te spelen. Ik vertelde hem, overigens geheel naar waarheid, dat een aantal van mijn favoriete bands uit Manchester kwamen en we gingen dan ook wedstrijdje doen wie de meeste songtitels kon opnoemen van Joy Division en New Order inclusief het jaartal van uitgifte. Ook wel eens leuk om zoiets te doen met iemand die er wel verstand van heeft. Na diverse keren Google hebben laten beslissen over het juiste antwoord, kwamen we een remise overeen. Mike dacht nog even het winnende doelpunt te maken door glorieus kijkend te vertellen dat hij naar het legendarische optreden van New Order in Finnsbury Park was geweest (2002) maar mijn vlijmscherpe counter was natuurlijk dat ik daar ook was geweest en wel samen met Popje. Hij geloofde het overigens pas nadat ik uitgebreid verslag had gedaan van de prestaties van de diverse voorprogramma's zoals Echo and the Bunnymen (bunch of wankers) . Mijn eerste poging hem te overtuigen dat ik daar echt bij was geweest, was melden dat het de hele dag had geregend, maar daar was Mike niet zo van onder de indruk. 'It always fucking rains in fucking London'.

Een a anderhalve Corona verder heb ik ook nog even mijn schoenen laten poetsen. Ik zag dat als een win-win-win situatie. Ik heb een culturele ervaring, die jongen verdient wat geld en mijn schoenen zijn gepoetst. Beetje onhandig van me om niet vooraf een prijs af te spreken want mijnheer kwam terug met gepoetste schoenen en een prijs van 200.000 dong. Daar koop je in Vietnam drie paar schoenen voor dus Mike, een Saigon veteraan, gevraagd wat ik tegen die jongen moest zeggen. 'Give him 50 and tell him to go fuck himself'. Vriendelijk glimlachend heb ik die knul 100.000 dong gegeven, twee keer de gangbare prijs. Daarna telefoonnummers uitgewisseld met Mike, die ik overigens nooit ga bellen, en op mijn gepoetste schoenen naar de taxistandplaats gewandeld. Een genoeglijk middagje.

Het Things To Do Lijstje

Weer eens even snel wat van het Lonely Planet '304 things to do and see in Ho Chi Minh City' lijstje afgewerkt.

Op nummer 51 staat Notre Dam Cathedral. Ik vind het vrij hoog eigenlijk. Het is namelijk een Katholieke kerk en ik mag toch hopen dat dat ding er niet staat omdat Vietnam nu eenmaal een erg kinderrijk land is. De Vietnamezen zijn zelf erg blij met deze kerk aangezien, tot mijn verrassing, ruim de helft van de bevolking Katholiek blijkt te zijn? Nu ja, de kerk wordt aangeprezen als iets wat je gezien moet hebben. Nou heeft deze kerk mazzel dat ik toevallig in de buurt moest zijn, anders had ik dit gebouw niet de eer gegund een onderdeel te laten zijn van mijn blog. Ik ben er even binnen geweest en het spijt me geweldig voor de Vietnamezen, maar hij lijkt heel erg op de katholieke kerk in Klundert. Ook is hij niet superoud of zo, gebouwd ergens in 1880 al is dat voor Saigon begrippen behoorlijk antiek. Zoveel gebouwen van meer dan honderd jaar oud hebbben ze er niet. Ook nog wel het vermelden waard is dat in 2006 ofzo de kerk wereldnieuws was, hoewel me dat op dat moment eerlijk gezegd was ontgaan. Zal wel een nieuwtje tijdens het WK geweest zijn. Het schijnt dat het beeld van de maagd Maria, tranen met tuiten geweend heeft. Ik weet het niet hoor, door de penetrante geur van urine die er in de buurt hangt, zou je ook zo maar kunnen concluderen dat iemand per ongeluk...nou ja je snapt het.

Op het zefde France Square staat de 'Main Post Office', nummertje 144 dus een stuk lager dan die kerk. Geheel ten onrechte, het is een prachtig in Franse stijl opgetrokken gebouw, ook al gebouwd ergens rond 1880 en, vanwege de aanwezigheid van opengestelde loketten vermoed ik dat het nog daadwerkelijk als postkantoor ingezet wordt. Een metrostation is het in ieder geval niet want in Saigon hebben ze geen ondergrondse. Zijn ze wel over aan het nadenken en ik kan me zo voorstellen dat als de ambtenaren die daarover gaan ook eens een rondje door de stad op hun motor rijden, het besluitvormingsproces terzake wel eens een handje geholpen zou kunnen worden. Ik zou zeggen, begin alvast met graven.

Erg tevreden met mijn score van 2 things to do in een half uur tijd, vervolgde ik mijn weg naar het centrum van Saigon. Lopend, dus ook nog een paar keer overgestoken. Was cool en met terugwerkende kracht moet ik melden dat de Python voor mieten is. This is the real thrill. Gelukkig had ik mijn voor te veel geld gekochte stadskaart bij me. 1 euro 20 kostte dat ding en volgens Tam was dat 3 x te veel, volgens Dung ook en volgens Phuong 4 x te veel. Kan zijn, maar nu hoefde ik geen taxi bestellen om het People's Committee Building te vinden dus dat was snel terugverdiend. Nummer 47 op de lijst dus hoger dan die kerk. Iets te weinig hoger dan de kerk want ook dit is een behoorlijk fraai gebouw dat ergens begin vorige eeuw is gebouwd en lang een hotel geweest is. Als ik goed geinformeerd ben Hotel de Ville geheten. Kennelijk is dit het meest gefotografeerde gebouw van Vietnam en ik zou de gastvrijheid van dit land onjuist waarderen als ik dus niet ook een paar fotootjes zou scoren. Voor het gebouw staat ook nog een groot beeld van Ho Chi Minh. De mijnheer Ho Chi Minh dus he, niet de stad. Zou trouwens een fors beeld worden ook. Die Ho Chi Minh wordt hier overduidelijk een coole gast gevonden want in het kwartiertje dat ik er was, zag ik zeker 20 locals met zijn beeltenis op de foto gaan. Eens even op internet kijken of hij stiekem niet ergens heel ver weg toch soort van familie is dus. We hebben vroeger tenslotte ook boekhouders in de familie gehad.

Handig. De ingang van het Rex Hotel is op precies hetzelfde plein te vinden. In een van de boekjes die ik gelezen heb, wordt ten stelligste geadviseerd om de Roof Top Bar van dit hotel te bezoeken. Een boek dat adviseert een bar te bezoeken als attractie ligt bij mij bovenop de stapel en aangezien ik vond dat ik al behoorlijk mijn best had gedaan met het bezoeken en fotograferen van gebouwen, besloot ik nummer 11 van de 304 dingen lijst ook maar eens te gaan checken. Allereerst nog wat historische context. Het is in dit hotel waar de eerste Amerikaanse soldaten voor een weekje werden weggezet terwijl hun tentenkampen in elkaar werden getimmerd. Later dagelijks in het nieuws omdat tijdens de Vietnam/American War in dit hotel de door cynische jounalisten bijgewoonde persconferenties van de Amerikaanse legerleiding werden gehouden.

Dat Rex hotel dus. Nou als je daar binnen stapt, vallen wel een aantal dingen op zeg maar. Ten eerste is de inrichting van een niveau dat doet vermoeden dat je er met een Vietnamees maandsalaris niet heel lang kunt logeren. Misschien een paar uurtjes overdag, in de bezemkast. Wie er zo te zien wel konden logeren, was een grote groep totaal uitgebluste Amerikaanse senioren. Gemiddelde leeftijd 100, gemiddeld gewicht iets hoger, gemiddelde duur van het huwelijk zo te zien 50 jaar te lang en gemiddelde hoeveelheid lol in het leven overduidelijk vrij laag. Succes met je geld.

Op naar de vijfde verdieping. Per ongeluk was ik in de verkeerde lift gestapt want in plaats van in een bar kwam ik bij een zwembad uit. Ook best leuk om even te kijken maar zonder zwembroek ben je er al snel te veel dus mijn jeans maar weer aangetrokken, een paar trappen op en af en toen was ik er. Ik moet zeggen, tof terras hoor, met een prachtig uitzicht over een gedeelte van de stad. Wat ook opviel was de hoeveelheid Afrikanen in, ondanks het weer, zeer warme glimmende dure pakken en bijhorende exorbitant dure horloges, kettingen, zonnebrillen en al die andere dingen waar mannen die hun uiterlijk moeten compenseren zo blij van worden. Nee geen iPhones. Kennelijk eerst even het eigen land leeg geroofd en nu zeer luidruchtig de patser uithangen in een duur overzees hotel. Irritant en leuk om te zien tegelijk. Ook cirkelde er voortdurend een in kennelijke staat verkerende niet al te aantrekkelijke Amerikaanse dame rond de succesvolle Afrikaanse entrepreneurs, overduidelijk geinteresseerd in de inheemse en naar ik vermoed intieme rituelen die deze mannen zoal te bieden zouden kunnen hebben.

Gelukkig ben ik niet zo'n drinker dus viel de rekening nog enigszins mee, al bedacht ik me wel dat ik Neil eens moet vragen waar die dagvergoeding eigenlijk op is gebaseerd. In ieder geval niet op de prijzen van het Rex Hotel. Het is dat ze er pinda's bij serveerden.

Om de opgelopen financiele schade te compenseren ben ik daarna een croissant met ham en kaas voor 80 cent gaan eten in een eetstalletje met plastic Ikea stoeltjes. Ook leuk. Nadat ik daar vertrokken was werd ik nog aangesproken door een mijnheer in een uniform. Ze dragen hier graag een uniform. Deze mijnheer, portier bij een hotel, vroeg zich af waar ik naar de kapper ging. Nu heb ik vast wel gekkere vragen gehad in mijn leven maar ik kan me zo snel niet voor de geest halen wanneer dan precies. Naar waarheid antwoordde ik dat ik mijn eigentijdse en opvallende haardracht geheel zelfstandig had weten te bewerkstelligen. Nadat hij zijn vervolgvraag 'are you a barber?' op mij af had gevuurd, had ik er genoeg van, checkte of ik mijn geld en iPhone nog had en spoedde mij naar de klaar staande taxi.

Op stap met Tam, Dung en Phuong

Het eerste wat ik tegen Dung zei, was dat ik het heel erg voor haar vond dat ze de tour door het Independance Palace gemist had. Zelf zat ze daar allerminst mee maar ze was blij dat ik het boeiend had gevonden.

Dung, die ik vanwege de inmiddels opgebouwde relatie Dung mag noemen in plaats van miss Dung, sloot aan op het juiste moment want miss Tam, die ik vanwege de opgebouwde relatie inmiddels Tam mag noemen, nam het heft in handen. Tam is dus niet van de gebouwen en musea maar wel van restaurants en cafe's. Mooi, normaal ben ik juist heel erg van musea en zo maar voor deze ene keer besloot ik dat restaurants en cafe's ook wel ok waren.

Eten is nogal belangrijk in Vietnam heb ik inmiddels gemerkt. Nu is eten overal best belangrijk maar hier is het haast heiligschennis om bijvoorbeeld een meeting die tegen lunchtijd aanloopt , een kwartiertje uit te laten lopen. Het hele schema in de war. In die zin kunnen we vaststellen dat boekhouders van de Vietnamezen afstammen. Ook al omdat het niet onopgemerkt is gebleven dat Vietnamezen heel graag allerlei dingen doen met geld. Bijvoorbeeld in hun hand houden, tellen en proberen het geld dat in jouw zak zit in die van hen te krijgen. In die zin kunnen we tevens vastellen dat Vietnamezen eigenlijk nazaten zijn van Nederlanders. Ok ,ik dwaal af.

Tam, overigens een naam die een van die nazaten van Vietnamezen op mijn werk zeker geinspireerd zou hebben tot het plaatsen van een even spitsvondige als geestige woordgrap, wist wel een restaurantje. ' I know good retauran' waarbij duidelijk werd dat mijn eerdere analyses van een woord en twee leters weg laten of twee woorden en dan 1 letter weglaten, niet in alle gevallen juist is. Anyway, wij met de taxi naar restaurant 'Gahn'. Voor degene die overwegen Ho Chi Minh City met een bezoek te vereren, kan ik jullie melden dat deze eetgelegenheid te vinden is in District 3. En wel aan de Pham Ngoc Thach Street. Ik meld dit ook even omdat ik er nog wel een keer naar toe ga, al is het maar om er dan wel te eten. Dan is het wel zo handig om het adres ergens opgeslagen te hebben en kan ik bij dat volgende bezoek tevens korting bedingen vanwege de gemaakte reclame op een stukgelezen blog.

Eten in Vietnam gaat dus als volgt. Stap 1: je gaat aan tafel zitten. Een moment waarop ik dacht dat het met die culturele verschillen tussen Vietnam en Nederland wel meevalt aangezien dat ook in onze contreien niet echt ongebruikelijk is. Ook stap 2 kwam overeen, namelijk het bekijken van de menukaart. Bij stap 3, het bestellen van een drankje en het opgeven van de geselecteerde lekkernijen, begon ik om me heen te kijken of ik niet toevallig toch weer in Nederland verzeild geraakt was, maar het volledig ontbreken van hard pratende hufters met een als ring vermomde geemailleerde baksteen om hun vingers, stelde mij gerust.

Tam, Dung en Phuong hadden een vijftal gerechten geselecteerd en die werden allemaal tegelijk en in het midden van de tafel geserveerd. Vervolgens was het de bedoeling om de gerechten van de opgediende schalen te transporteren naar het persoonlijke bord. En vanaf die locatie was een verdere distributie naar de mond gewenst teneinde de restauranteigenaar niet te beledigen. Verder had ik best honger en dat laatste was jammer omdat aan het verplaatsen van het opgediende voedsel een kleine uitdaging werd toegevoegd. Where the f%#@ waren mijn mes en vork?

Nu stond mij vaag bij ergens gelezen te hebben dat eten in deze regio voornamelijk gebeurt met behulp van stokjes in plaats van mes en vork maar aangezien alle andere beloofde ontberingen vooralsnog aan mij voorbij waren gegaan, had ik die informatie niet echt serieus meer genomen. Dus toen de harde realiteit tot mij door begon te dringen, hadden Tam, Dung en Phuong de garnalenspiesjes al te pakken. Hetgeen extra pijnlijk was omdat ik er veel vertrouwen in had die nog wel op adequate wijze genuttigd te krijgen.

Phuong legde mij geduldig , en eerlijk gezegd ook vrij langdurig, uit hoe de twee bijgeleverde stokjes konden worden ingezet als hulpmiddel bij het nuttigen van voedsel. Aangezien ik snel van begrip ben, nam mijn vertrouwen in een goede afloop toe maar nadat ik een geheimzinnig balletje vanaf enige hoogte in een bakje met sojasaus had laten vallen , had Tam, de spetters van haar jurkje afvegend, er genoeg van en drong ze bij de eigenaar aan op het ter beschikking stellen van een vork. Met enige minachting werd westers bestek afgeleverd maar ik liet mij natuurlijk niet kennen. Ik heb de maaltijd afgemaakt zonder de vork ook maar een keer aangeraakt te hebben.

Mijn pogingen om af te rekenen werden door Dung resoluut weggewuifd en we vervolgden onze weg naar een cafe waar wij even zouden uitblazen van de vermoeienissen van de lunch. Onderweg nog even snel een Kitkat gescoord bij een straatverkoper. Wederom een Vietnamese Traditional Coffee besteld waarbij het mij duidelijk werd dat het echt zo hoort dat je een kopje krijgt met daarin een laagje bruine drap. Nou klinkt dat onsmakelijk maar het is echt lekker. Klein beetje heel erg sterk, dat dan weer wel. Phuong had, nadat ik een paar keer had gelachen om zijn kwinkslagen, zoveel moed verzameld dat hij me durfde te vertellen dat hij die grote koppen koffie die ik op het werk drink, wel wat vreemd vindt. Een mooie gelegenheid om uit te leggen dat wij in Nederland bij deze drap normaal gezien nog twee liter water toevoegen.

Goed wakker beklaagde ik mij over de scherpte van de zon en vooral over het niet bij me hebben van een zonnebril. Twee minuten later sleurde Tam mij Saigon Center binnen en liet mij 23 zonnebrillen passen. Na 22 keer aangehoord te hebben dat deze bril gezien mijn leeftijd iets te cool was, koos ik een traditioneel exemplaar en opende de onderhandelingen. Nadat Tam mijn gestuntel om 10% korting te krijgen een paar minuten had aangezien, nam zij de boel over om binnen 30 seconden een onderhandelingsresultaat van 40% discount te realiseren. Ik besloot dat 3,96 voor een echte RayBan acceptabel was, bedacht mij dat Tam wel iets voor Purchasing zou kunnen zijn en rekende af.

Dung kocht nog even snel een jurkje voor haar dochtertje en ook haar onderhandelingsresultaat loog er niet om. Weglopen en dan teruggroepen worden voor een allerallerlaatste lowest prijsaanbieding, dat bleek de effectieve tactiek. Ik heb deze best practice de volgende dag dan ook uitgeprobeerd bij het kopen van een kabeltje voor de pc.

Nadat ik bij 7 winkels niet was teruggeroepen voor een allerallerlaagste lowest price, was ik het zat, heb ik het roer omgegooid en net gedaan of mijn geld bijna op was. Ik vond het best teleurstellend dat dat gelijk geloofd werd door de eerste de beste kabeltjeschurk maar allez, eindelijk had ik 33% korting te pakken. De volgende keer eens kijken hoever ik kom bij een Ipad 2 die volgens Phuong mogelijk 'echt' zou kunnen zijn .... 'if you are lucky'.

Dung had van al dat geshop en geonderhandel al weer honger gekregen dus op naar een volgend restaurant. Mijn poging om nog snel even een vork te kopen, stuitte op hevig verzet van mijn collega's.

Het zelfde ritueel als boven beschreven vond plaats met dit verschil dat Tam had besloten dit keer niet tegenover mij te zitten en ik nu daadwerkelijk eten aan het eten was in plaats van in bakjes te laten donderen. Dat had te maken met het feit dat er een gerecht bij zat dat, zonder voor schut te staan, met de handen kon worden gegeten. Nee geen kip en het smaakte er ook niet naar. Anderzijds toch ook wel door mijn toegenomen vaardigheid om met stokjes te eten.

Het gerecht dat met de handen kon worden bewerkt heet Nem Niong (geen idee of de spelling correct is). Zonder het learning by example principe, oftewel afkijken bij Tam, Dung en Phuong, had ik echt niet geweten wat ik er mee aan had gemoeten en had ik de rijstbladeren, het basis ingredient, zeker aangezien voor servetten. Je legt dus zo'n servet op je bord, vervolgens gooi je daar een hoop groentes overheen waarvan ik, ondanks mij glorieuze deelname aan het Jong Kader Carriereplan op de groenteafdeling van de AH in Roosendaal, echt de naam niet weet. Hup, wat geroosterd vlees en kruiden erbij en oprollen. Vervolgens even dopen in een pindasausje en happen maar. Lekker!!

Mijn dit keer hardnekkige pogingen om af te rekenen liepen wederom op helemaal niets uit en ik moet dus iets creatiefs verzinnen om deze dag bij ze terugbetaald te krijgen.

Verder vind ik het ongelooflijk dat mensen geheel vrijwillig een dag van hun weekend opofferen om met een onbekende op stap te gaan en het volstrekt normaal vinden, sterker nog, er echt op staan, dat zij alle kosten voor hun rekening nemen. Dit terwijl hun inkomen geen fractie is van wat wij hier gewend zijn. Ik zie Nederlanders het niet zo snel doen, zeker dat betalen niet. Kunnen we wat van leren.

The Independance Palace

Tussen het werken door,is er zo af en toe een weekend. In dat opzicht kan ik weinig anders dan concluderen dat er geen verschil is tussen Nederland en Vietnam. Althans, als je een kantoorbaantje hebt, anders werk je gewoon zes dagen. Of zeven. Wel zijn er verschillen in hoe we met dat weekend omgaan. Zo zou het bij mij, en bij waarschijnlijk iedereen die ik ken, niet als eerste te binnen schieten om een buitenlander die een paar maandjes de boel komt lopen bestieren/verstieren (afhankelijk van je perspectief) en die je amper verstaat, een hele dag op sleeptouw te nemen.

Toen miss Dung mij naar mijn weekendplannen vroeg, heb ik in alle onschuld gemeld dat ik dat nog niet precies wist, maar wel een lijst had met 'things to do before I return'. En dat ik er daar een aantal van ging afstrepen. 'We organaai for you'.

Wat ik al door heb is dat Vietnamezen geen seconde te verliezen hebben om hun land in vaart der volkeren omhoog te stuwen en dan is het wel zo effectief om af en toe een woord te skippen en bij woorden die je wel zegt, de laatste twee letters niet uit te spreken.

Ik natuurlijk uitleggen dat ik een grote jongen ben en zelf mijn weg wel kan vinden en dat zij zich, als jonge full time werkende moedert nota bene, heus niet verplicht hoefde te voelen om mij in haar vrije weekend te entertainen. Ze keek me aan alsof mijn haar gegroeid was en meldde resoluut dat het programma om 9 uur zou aanvangen.

Om 8.55 werd ik door de receptie gebeld. Er stond een aantal mensen op mij te wachten. Een aantal was meer dan de laatste keer dat ik miss Dung had gezien. Toen was ze echt 1 iemanden. Ik naar beneden. Geen miss Dung te bekennen. Maar wel Phuong en, als ik goed keek, miss Tam. Miss Tam is niet zo heel groot.

Phuong is een knaap van 23 die tijdens zijn introductie alvast verklapte dat hij af en toe 'very naughty' was maar dat dat kwam door zijn leeftijd. Of ik hem op voorhand wilde vergeven. En dat alles in zeer behoorlijk Engels. Die heeft dus alvast een streepje voor. Hij checkte wat ik al gezien had en bij het rapporteren van mijn lijstje vroeg hij, behoorlijk onder de indruk: 'alone?' Ik hem vertellen dat Popje er niet bij kon zijn en dat er dus weinig anders op zat. Hij vond het hoogst bijzonder en de meeluisterende miss Tam vroeg zich af hoe ik dan wist waar ik moest zijn. Kennelijk is niet alles in die boekjes onzin.

Ok, dan is 'The Independance Palace' een goed idee, vond Phuong, toen bleek dat drie kwart van hun plan al in weekend 1 was afgewerkt. Ik vond het ook een goed idee, want dat stond zeker op mijn lijst.

In de taxi gestapt en ik wil nu even kwijt dat die taxigasten bij mij voorlopig weinig fout kunnen doen. Ze weten echt overal de weg, rijden, naar Vietnamese maatstaven, voorzichtig, raken in ieder geval weinig en zetten een niet al te hard hollende meter aan. Aangekomen bij 'Independance Palace' wilde ik in de buidel tasten om het ongelooflijke bedrag van 2,41 af te tikken maar daar kwam niks van terecht. 'No we car'. Hetgeen afweek van mijn eerdere analyse, in die zin dat er nu twee woorden werden geskipt maar slechts 1 letter. Aangezien ik snel van begrip ben liet ik miss Tam de rit betalen met de company taxi card.

The Independance Palace is voor de recente Vietnamese historie een gebouw van enorme importantie. Voormalige en diverse malen gebombardeerde en opnieuw gebouwde huisvesting van Zuid-Vietnamese presidenten, standplaats van de US Army legerleiding ten tijde van de Vietnam War of, zoals men hier stelt, The American War en symbool voor de machtsovername door Noord-Vietnamese troepen en de ter plaatse uitgeroepen 'reunification of Vietnam' op 30 april 1975. Mooi dat ze in Vietnam dus ook koninginnedag vieren.

Zoals vaker als je buitenlanders rond leidt, waren Phuong en miss Tam op een plaats aanbeland die ze zelf in hun vrije tijd niet zouden uitkiezen. Snap ik. Ik moet er ook niet aan denken om met een vage overzeese collega naar de f*&^ing keukenhof , molens of, erger nog, Volendam te moeten, omdat dat in hun tourist guides over Nederland staat. Phuong sloeg zich er heldhaftig doorheen, vertelde mij eerlijk dat hij het grootste gedeelte van het pand nooit gezien had, en was net genoeg onder de indruk van de rondleiding om a raison 80 cent, toch een DVD-tje te scoren over de historie van het gebouw. Jammer dat dat ding niet ondertiteld was. Miss Tam, overduidelijk geen type voor gebouwen, musea en vergelijkbare uitstapjes, besloot de tijd te doden met het vertalen van de toelichting die een fraai dametje in het Vietnamees aan het geven was. Niet dat ik er na die vertaling veel van snapte, maar ik vond het erg aardig dat ze het deed.

Ik vond het gebouw zelf, hoewel mooi hoor, niet echt geweldig indrukwekkend. Jaren '60 stijl en dito inrichting. Een beetje Frans kasteel in het Loire gebied, en daar hebben ze er 800 ofzo, maakt meer indruk. Als gebouw dan. Het is echter de historische context, die ik hierboven echt extreem kort heb samengevat, die het voor mij een interessante trip maakte. Waarschijnlijk interessanter voor mij dan voor de honderden gillende schoolkindertjes die in georganiseerde vorm ook door het gebouw werden gejaagd. Ik vond het kostelijk om te zien, al die kleintjes in kostuumpjes. En zij vonden het overduidelijk ook kostelijk om mij te zien.

Nu ben ik, vanwege mijn glorieuze fysiek, natuurlijk al wel wat aandacht gewend maar de schaamteloosheid waarmee Vietnamese kindjes hun bewondering voor mijn voorkomen kenbaar maakten, heb ik niet eerder meegemaakt. Althans, niet door meer dan 5 mensen tegelijk. Ik was een bezienswaardigheid voor ze. Miss Tam wist waarom en legde mij uit dat ik nogal groot ben. Voordat we verder konden met de tour, heb ik zeker dertig kindjes een handje moeten geven en driftig moeten zwaaien naar de kindjes die dat niet durfden. Ik weet nu hoe Sinterklaas zich altijd voelt en heb dan ook besloten een carriere als zodanig niet langer uit te sluiten.

Voor een verdere indruk van de tour aldaar, verwijs ik naar de fotootjes. Een foto heb ik niet en heel veel Dikke Duitsers en Amerikanen wel. Een foto met een tandenloos mannetje dat in het communisten uniform met fraaie bijpassende pet ook de tour aan het volgen was. Een oud-strijder van de Vietcong.

Die oud-strijder heeft wel een foto van mij want nadat hij klaar was om met die toeristen op de foto te gaan , had zijn kleindochter bedacht dat ook ik met hem op de foto moest. Maar dan voor zijn eigen familielabum. De uitleg van miss Tam dat dat kwam doordat ik nogal groot was, leek mij, gezien de veelvoud aan lillend vlees die het Duitse/Amerikaanse publiek te bieden had, niet langer valide.

Ondertussen had miss Dung haar dochtertje ergens onder weten te brengen en sloot zich voor de rest van de dag bij ons aan.

Mijn eerste uitstapje - het uitstapje

Alexei had me geinformeerd dat ik moest beginnen bij Opera House. De receptie zou het adres wel hebben en vanuit dat punt was District 1 volgens hem prima te verkennen. Hij meldde ook dat het 'safe' zou zijn. 'Except for traffic' voegde hij er aan toe. Ik wist het niet. Een Engelstalig boekje van Insight Guides geloven of een Rus met een iPhone. Anyway, ik was voorbereid.

De receptie had keurig een taxi voor me gebeld. Eentje van VinaSun en dat stelde me wel op mijn gemak. Volgens diverse websites was dat een van de meer respectabele taxibedrijven en was de kans op getild worden hooguit 50%. Het ritje naar Opera House duurde een kwartiertje en ik moet zeggen dat de chauffeur enige rijvaardigheid niet kon worden ontzegd. Daar waar ik minstens 11 scooters en dus een persoon of 36 op mijn motorkap had gehad, raakte hij niets. Afrekenen ging ook vrij vlot en na het omrekenen van het betaalde bedrag (70.000 Dong incl. tip van een procent of 15) heb ik besloten dat die gasten mij mogen tillen wat ze willen maar dat ik de taxibedrijven in Nederland toch de echte boeven vind. 70.000 Dong is 2 euro en 52 cent. Voor de grap 'Amsterdam Taxi Scam' gegoogled. En ja hoor, 15,2 miljoen hits al gingen de eerste 100 wel over Johan Cruijff. Tot zover vooroordeel number one.

Opera House bleek een Opera zaal te zijn en dat is normaal niet de muzieksoort waar ik het erg warm van krijg. Maar nu best wel. Wat natuurlijk niet hielp was dat ik, als extra bescherming tegen de beloofde zwermen tijger muggen, een spijkerbroek had aangedaan en mijn sokken over mijn spijkerbroek had getrokken. Na een korte inspectie van het overige publiek in de buurt van Opera House heb ik besloten dat gewoon een lange spijkerbroek wel voor lul genoeg was en het gezondheidsrisico van het dragen van de sokken onder de pijpen genomen.

Opera House is overigens een behoorlijk fraai gebouw, gebouwd in 1897 en in perfecte staat, en een van de dingen die je wel gezien moet hebben als je in Saigon bent. Daar tegenover ligt het Contintal Hotel, gebouwd in 1880. Ook een mooi, in koloniale stijl gebouwd pand waarvan ik overigens pas meekreeg dat het een toeristische attractie was toen ik met rode pen alle onwaarheden in mijn Inside Guides boekje aan het doorkrassen was. Helaas dus niet op het idee gekomen een foto te maken, maar dat komt nog wel.

De eerste straat waar ik in liep was Dong Khoi, volgens vele bronnen het hart van commercieel Saigon. Ik vond het eerlijk gezegd wel meevallen met die Dong Khoi street. Natuurlijk, mooie straat qua gebouwtjes en ook de restaurants zagen er aantrekkelijk uit. Maar verder heel veel griezelige merknamen als Armani, D&G, Versace, Samsung en noem al die poenerige zooi maar op die je in iedere stad van enige omvang wel tegenkomt. Het zag er, behalve het weer en de straatverkopers, erg Westers uit en het was er ook totaal niet druk. Niet zo gek ook als je voor een t-shirtje een gemiddeld Vietnamees maandsalaris mag wegtellen. Kakwinkels, weg ermee en overal graag. Je identiteit ontlenen aan een dertig keer te duur betaald merkshirtje, daar is Mr. Robert niet van. Ik kan er ook niet zo goed tegen als die zogenaamde toeristen guides melden dat taxi's a 2,50 een hoog crimegehalte kennen en vervolgens twee pagina's verder doodleuk een straat vol winkels met voor de lokale bevolking totaal onbereikbare producten aanprijzen als iets dat heel leuk is. Donder op zeg. Nou moet ik wel zeggen dat mijn humeur terzake Dong Khoi ook niet geholpen werd door een mij hinderlijk volgende mijnheer op een motor die kennelijk vond dat het leven voor mij verder weinig zin zou hebben als ik niet een betaald ritje achterop zou maken. Ik vond op dat moment dat een zinloos leven te verkiezen was boven een kort leven.

De volgende straat was Le Loi en dat was al veel meer wat ik er van gehoopt had. Een bruisende mix van winkeltjes, ouwe zooi afgewisseld met hagelnieuwe bookstores en een diversiteit aan straatverkopers waar ze in Amsterdam tijdens koninginnedag niet aan kunnen tippen. Prijzen van t-shirts die opeens gedaald waren van 1 maandsalaris naar 1 Vietnamees dagsalaris. En dat 100 meter verderop. Nu was Le Loi, hoewel aangeprezen als een boeiende winkelstraat, en dat was het, niet het doel van mijn wandeling. Dat was een van de toeristenmagneten van Saigon, Ben Thanh Market.

Ben Tahn Market wordt aangeprezen als een authentieke Oosterse markt en een must see. Dat hadden meer mensen in het boekje gelezen. Hele drommen zwaar puffende vitale bejaarden uit verre oorden als Duitsland en...nou als Duitsland, liepen uit hun oren zwetend achter frele lokale dametjes met een bordje in de lucht aan. Kon niet precies lezen wat er op stond maar het was dit keer geen Mister Robert. Genoeg redenen dus om via een andere ingang de geheimen van deze markt te gaan ontdekken. Voor de goede orde, deze markt is overdekt, hetgeen het bijzondere aroma van kruiden, verse groenten vissen, parfum en wat niet meer zou opleveren. Nou dat klopte wel, een aparte geur hing er maar stinken deed het zeker niet. Dat deed het alleen als ik te dicht bij zwetende Dikke Duitsers terecht kwam maar vooral bij backpackers. Nou weet ik wel dat er niet zo gek veel in een rugzak kan maar is het nou zo moeilijk om een blok zeep in die tas te gooien in plaats van subversieve rookwaar?

Ben Tahn Market laat zich het beste omschrijven als een...markt. Maar dan eentje met wel hele nauwe gangetjes. Gangetjes waar echt maar twee personen of 1 Duitser tegelijk door kunnen. Met tegenliggers had je geen andere optie dan in de armen te vliegen van een van de verkoopstertjes van kleding, potten, sieraden, groentes, snoep, koffie, spiegeltjes, dvd's, dode vissen, parfum, schoenen, levende vissen, nog meer schoenen, gordijnen, maatpakken, thee, boeken, de duvel, snoepjes, zijn ouwe moer en God weet wat . Dus enig strategisch inzicht was wel geboden als er weer eens zo'n Duitse mastodont besloten had dat dit toch echt zijn straatje was. Op een gegeven moment was ik er vrij handig in slaagde ik er telkens in om tandeloze verkoopstertjes van een jaar of 80 te missen. Lijkt makkelijk, is het, gezien de tandeloze verkoopstertjes dichtheid niet.

Een ander kenmerk van Ben Tahn Market is dat je af moet dingen. Anders, alweer volgens die boekjes, belazeren ze je waar je bij staat. Nou dat had ik goed in mijn oren geknoopt en ik zou die Vietnamese uitbuiters wel eens even van jetje geven. Je komt uit een handelsnatie of niet.

Ik had besloten een en ander uiterst behoedzaam te benaderen en had een strategisch plan ontwikkeld om het object van mijn hebzucht op zo goedkoop mogelijk wijze te bekomen. Dit alles uiteraard ten koste van het inkomen van de lokale bevolking. Stap 1 was toekijken welke prijs anderen voor dat petje gingen betalen. Dus ik op een halve meter afstand van een kooplustige Duitser toekijken hoe hij dit ging aanpakken. Het eerste wat mij opviel was dat deze mijnheer stomtoevallig exact dezelfde moneybelt had als ik. Met dit verschil dat hij bij hem wel strak zat en dat hij hem om zijn nek had zitten.

Goed, dat varken (niet negatief bedoeld maar om te duiden dat deze man tevreden knorrend aan zijn selectieproces begon ) past geloof ik 8 petjes die daarna allemaal wegens zweetvlekken weggegooid konden worden. Om uiteindelijk te besluiten een prijs te vragen en verontwaardigd weg te lopen na het horen ervan. Ik mag jullie bij deze melden dat de aanblik van een teleurgesteld meisje van 1,48 hoog mijn voornemen tot keihard onderhandelen onderuit haalde en ik heb binnen twee seconden, al gillend 'he germany, me holland' een veels te groot petje gekocht zonder af te dingen. Het zou ook wat, dat ding was 1 euro 83 ofzo. Kutduitsers.

Ook heb ik nog een buitengewoon cool t-shirt gekocht waarin ‘s lands trots creatief gelinkt is met de mooiste technische uitvinding van de laatste paar jaar. Hier heb ik wel heftig lopen afdingen en na een half uur had ik 15.000 dong korting hetgeen de prijs van het t-shirt van 4,36 naar 3,82 deed dalen. Ik zeg significant. Met het kleinood in een tasje liep ik tevreden weg. Zo zie je maar, als je ergens tijd en energie in steekt , dan zijn er grote financiele voordelen te behalen.

Na mij, geheel tegen het advies van de boekjes en Popje in, heldhaftig gelaafd te hebben aan een blikje cola en onduidelijk maar zeer smakelijk voedsel bij een eetstandje met leuke plastic krukjes, heb ik Ben Tahn Market, na uren, verlaten met het vaste voornemen om hier terug te keren. Fascinerend.

'Ich Bin from Germany' schreeuwend nog wat cyclo's omgegooid en door naar een andere winkelstraat waar ik toevallig tegen het Tax Center aanliep. Niet letterlijk dan he. Was ook niet zo moeilijk want dat Center is vrij groot en wat het met belastingen te maken heeft weet ik niet , anders dan dat ik vermoed dat de verplichtingen terzake in dit pand op vrije grote schaal worden ontlopen.

Tax center, een enorm overdekt winkelcentrum met wederom de duvel en zijn ouwe moer te koop. Ik heb alle vier de verdiepingen gehad en voornamelijk erg lang stil gestaan bij een stand die, ik overdrijf niet, zeker 250 verschillende iPhone covers te koop had. Heb nog geen selectie gemaakt. Ook was er een DVD stalletje waar ik seizoen 7 van The Office gekocht heb. Als ik hem gezien heb ga ik terug om te klagen en mijn 1 euro 23 terug te eisen want hij is fake.

Van al dat gewinkel en geslenter word zelfs coole Rob (copyright: Lucy Nooren) moe, ook al omdat de elfstedentocht hier in ieder geval niet doorgaat. Ik besloot dan ook pauze te nemen in een bekende koffietent waarvan de naam me echt ontschoten is. Geen ramp, ik ga er zeker terug. Vanaf drie hoog heb je namelijk perfect uitzicht op een rotonde die...eh...nogal druk is. Dat leek me dus mooi, een 'traditional black coffee' drinken en wachten op crashes. Eerst even die koffie. Nou weet ik wel dat het cheap ass is om de allergoedkoopste koffie van de kaart te nemen maar het was ook het enige lokale wat er te krijgen was. Alleen dan krijg je dus een kopje, op zich conform verwachting, met alleen de bodem bedekt met koffie. Ja zo kan ik het dus ook goedkoop houden, dacht ik terwijl ik een ferme slok nam.

Nadat ik weer bij bewustzijn was, ben ik er eens goed voor gaan zitten. Het kon niet anders dan prijs zijn. Ik heb er, echt waar, een uur gezeten en die gasten op en in die scooters, cyclo's, fietsen , bussen auto's , handkarren, brommers en al het andere wat ze als vervoermiddel zien, raken echt alles...bijna. Hoe ze het doen weet ik niet, maar ze doen het. Bekijk de paar fotootjes die ik vanuit het raam heb genomen en stel je zelf de vraag ' gaat dit goed of niet?' Nu heb ik het antwoord al wel verklapt maar zonder dit weg gegeven te hebben zou ik ingezet hebben op 100% foute antwoorden.

Met de taxi terug naar huis en me voor het zelfde bedrag laten tillen. Kom ik moe, maar trots op mezelf dat ik ondanks alle gevaren dit avontuur ben aangegaan, in mijn appartement aan, is mijn wasmand leeg! Hebben ze godverdomme mijn vuile was gejat! de lijers. Woedend op weg naar de receptie, breek ik bijna mijn nek over eengroen bakje....met daarin, keurig gewassen en gestreken, de ontvreemde kledingstukken.

Verder geen mug gezien.