Mijn eerste uitstapje – de voorbereiding

Mijn eerste vrije weekend begon echt geweldig! Heerlijk uitgeslapen tot half 7, een poging gedaan om de boodschappen van de overheid die door de straat luidsprekers schalden, te ontcijferen en vervolgens als eerste werk mijn teen stoten tegen een kast. Eerst even rond gekeken of er niet toevallig een Vietnamees in de kamer stond, want in dat geval had ik, om het respect van de persoon terzake niet in 1 keer kwijt te raken, glimlachend naar de kast moeten kijken en hem over zijn laatjes aaiend hebben moeten influisteren dat hij er ook niks aan kon doen. Voor zover fluisteren tegen een kast uberhaupt zinvol is dan.

Geen Vietnamees te zien dus het voornemen om te fluisteren direct ingewisseld voor een woeste schreeuw en die kast een rotschop gegeven. Nu denken er vast een paar: wat een zinloos geweld, maar mooi dat ik achter die omgevallen kast twee extra stopcontacten vond. De dag was nog niet begonnen of de eerste meevaller was al binnen.

Na een heerlijk orientaals ontbijt, cornflakes met melk uit Vietnam, ben ik mij kruiselings zittend en devoot naar buiten starend gaan bezinnen op het leven in het algemeen en dat van mijzelve in het bijzonder. Die monnik had vet indruk gemaakt.

Zo een seconde of dertig gezeten en toen de pc maar eens aangezet om me zelf tot in de puntjes voor te bereiden op mijn eerste uitstapje in Saigon.

Eerst maar eens even 'Taxi Ho Chi Minh' gegoogled. 15,2 miljoen hits. Even verfijnen dus . Gewaarschuwd door diverseboekjes dan maar eens 'Taxi Ho Chi Minh Scam' googlen. Right, ook 15,2 miljoen hits. Even op Google maps gekeken of het te lopen was naar District 1, het centrum van Saigon. En dat was, alleen was ik dan nu waarschijnlijk nog onderweg geweest. Er zat niets anders op dan te besluiten dat ik mij zelf ging laten belazeren door een lokale taxi chauffeur.

Aangezien deze coole Rob, ook wel bekend onder de naam Mister Robert, niet snel ergens bang voor is, vervolgens 'Ho Chi Minh Dengue' gegoogled. Voor wie niet weet wat 'dengue' is het volgende. Dat is een ziekte die je kunt krijgen als je door een 'tijger mug' wordt gestoken en gezien de symptomen die daar kennelijk bij horen , had ik besloten dat het een goed idee was om dat niet te krijgen. Nu heb ik wel vaker goede ideeen maar af en toe heb ik er eentje waar ik echt trots op ben en dit was er zo een.

Slechts 330.00 hits en dat vond ik hoopgevend. Teleurstellend was wel dat de bovenste 300 hits verhaalden over een record aantal dengue gevallen in Ho Chi Minh. Weliswaar in 2010 maar ik zal eerlijk bekennen dat mijn bij jullie zo bekende onverschrokkenheid wat onder druk begon te staan. Hier liet ik mij echter toch niet door uit het veld slaan.

Wat wel een blunder was was het googlen op 'dengue vaccin' . Op website 1 werd direct gemeld dat dat niet bestaat. Ok dan, maar angstaanjagend was wel dat 180.000 andere sites dat ook moesten melden. Kennelijk toch wel een dingetje dat dengue. Gelukkig was er ook een tip. Dun aanbrengen van Deet en dat had ik toevallig meegenomen uit Nederland, want dat zouden ze hier vast niet hebben. Ik de verpakking Deet erbij gepakt, keurig de beschrijving gelezen en de tip dat ik het niet oraal dan wel rectaal tot mij moest nemen, serieus genomen. De tip dat het dun aangebracht moest worden iets minder serieus.

Na het aanbrengen van de volledige inhoud van het flesje, was het tijd voor een sanitaire break. En ik ben echt nog steeds blij dat ik die break direct na het aanbrengen van de dunne laag Deet heb genomen. Dat stelt mij namelijk in de gelegenheid toekomstige gebruikers van dit goedje een welkome tip te geven. En dat is de volgende: Ga nooit, echt nooit, maar dan ook never nooit niet naar het toilet als je handen onder de deet zitten.

Nadat ik de plas van gesmolten ijsblokjes had opgedweild en een droge onderbroek had aangetrokken, heb ik nog maar eens wat gegoogled: ' Ho Chi Minh Crime'. Hopla, 4,7 miljoen hits. Nu heb ik ze niet allemaal gelezen maar de argeloze bezoeker van het city center mocht zich voornamelijk verheugen op zakkenrollers in de leeftijdscategorie 1 tot 100 jaar en verkopers die een veelvoud van de reguliere prijs voor hun producten uit de zak van de decadente westerling gingen toveren. Voor beide had ik echter een uitstekende oplossing.

Het middel tegen zakkenrollers is een zogenaamde moneybelt. Nu zou ik die thuis nooit durven aantrekken met het oog op mogelijke imagoschade, maar nood breekt wet. De op Schiphol aangeschafte zakkenrollerkiller bleek, ondanks het nog niet echt opgestarte fitnessprogramma prima te passen. Sterker nog, ik had twee maten kleiner kunnen nemen. Kennelijk had ik per ongeluk een product uit het schap ' Moneybelts voor Dikke Duitsers' gepakt. Verder had ik besloten dat er buiten de malafide taxi chauffeur niemand geld aan mij ging verdienen. Het idee dat ik dan die moneybelt ook wel thuis had kunnen laten, viel me pas in toen ik al onderweg was naar the Opera House, het begin van mijn eerste tour door Saigon.

De eerste werkdag

Had ik al verteld dat het appartement te weinig stopcontacten heeft. Ondanks dat er geen vaatwasser is? Het is mij althans niet gelukt om een iPod Classic 80GB, een Ipod Classic 160GB, een iPad 1 (wat anders) , een iPhone, een digitale camera en een laptop uit het jaar Flinstone (want Windows) tegelijkertijd opgeladen te krijgen terwijl ik mijn overhemden aan het strijken was. Inderdaad, geen van allen gejat trouwens, ondanks de beloftes terzake op de diverse websites en in boekjes. Of ik had de airco of de koelkast uit moeten zetten. Geen van beide een serieuze optie al is de keuze tussen een werkende airco en een lege iPhone nog wel pittig, zelfs als je erg goed bent in het nemen van moeilijke beslissingen. Bij ons bedrijfje noemen ze dat 'managing ambiguity' en als je daar echt heel erg goed in bent, dan word je wreed uit je gezin gerukt om in een bijzonder en vooral bijzonder ver weg land 13 weken je gezin te gaan lopen missen.

Een enigszins wakker gehouden door blaffend lokaal voedsel, mocht ik al om 06.00 uur het bed verlaten teneinde mij te prepareren op een tochtje van 1 uur en 15 minuten naar de fabriek. Voor een ochtendmens als dat ik ben, uiteraard geen enkel probleem en na 4 keer slaapdronken tegen de verkeerde deur aangelopen te hebben vond ik dan eindelijk de weg naar de lift. Om 06.40 ontmoette ik mijn mede buitenlanders werkzaam op de fabriek. Simon, die in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden uit China komt. Alex, die in tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden, uit China komt, en Alexei die, wat zijn naam doet vermoeden, uit Rusland komt. Hij had geen bontmuts op.

Terwijl mijn collega's een goed deel van de reis lagen te slapen, kon ik mijn ogen niet geloven. Wat ik allemaal zag! Ik zal nog eens in een apart verhaaltje neerpennen wat je zoal meemaakt op de wegen van Saigon. In ieder geval zag ik nog wel een monnik op blote voeten de straat oversteken en ik suggereer een ieder die tot op heden niet gelooft in een hogere macht te overwegen Boeddhist te worden, Hij haalde namelijk levend de overkant! En dat is volgens mij noch de verdienste van deze blind overstekende monnik, noch die van de drie miljoen voorbij razende scooters. Er reed zelfs niemand over zijn tenen. Dan blijft er dus maar een ding over.

Na een enerverend ritje kwamen we bij de poort aan en daar werden we ontvangen door een plechtig saluerende mevrouw in een guerilla pak. Ik kon me dat salueren voorstellen, er was haar vast verteld dat Mister Robert zijn opwachting ging maken. Waarom ze daarna controleerde of er bommen in de bagageruimte lagen is mij onduidelijk. Ik had dan wel slecht geslapen en een jetlag maar zo slecht was mijn humeur nou ook weer niet.

Om 0800 uur binnen en om 0803 was ik 75 nieuwsgierig kijkende Vietnamese collega's aan het uitleggen wie ik was, wat ik kwam doen en dat ik zo groot was omdat ik altijd heel veel melk heb gedronken. Heb ze natuurlijk verteld dat ik Rob van de Griend heet maar dat ik ook zou luisteren naar 'Mister Robert', mocht dat makkelijker uit te spreken zijn. Vervolgens een soort roll call, een uitgebreidere versie van onze standard daily meeting, en net toen ik dacht dat die klaar was begon een kennelijk dagelijks ritueel dat ik onmiddellijk ga invoeren als ik weer in Nederland ben. Op muziek van een Vietnamese grootheid werd simultaan de spieren losgegooid door het hele kantoorteam. Hilarisch, verfrissend en energiegevend tegelijk. Een bijna nog leuker begin van de dag dan bij een koffiezetapparaat het sportweekend evalueren met Ajax fans.

De ochtend was verder gereserveerd voor een onderhoudende en zeer leerzame introductie door de Plant Director. De verschillen tussen een fabriek in Nederland en Vietnam gaan verder dan het weer en de taal, maar daarover later meer. Deafsluiting van de ochtend was een bezoek aan de kantine waar alle medewerkers gratis kunnen eten. Een arbeidsvoorwaarde die in Vietnam gebruikelijk is. Mocht er nou een snuggere domestic collega op het idee komen om te suggereren dat wij dat dan ook maar moeten invoeren, dan zeg ik hem/haar bij deze toe dat dat geen enkel probleem is. In ruil voor een van de voorwaarden die ze daar niet hebben en ik mag kiezen.

Maar terzake. Ik naar de kantine voor mijn free choice. Ik had in alle boekjes niet alleen gelezen dat de luchthaven van Saigon een ramp is, ik binnen een uur beroofd zou zijn van tenminste 1 waardevol item, binnen een dag zou overlijden in het verkeer, een zonnesteek zou krijgen, drie dagen op het toilet zou bivakkeren en neergestoken zou worden door 24 dengue muggen. Maar ook dat Noodle Soup een delicatesse is. Wat een kutboekjes.

Hongerig begon ik aan de middagsessie. Er werd een rondleiding door de fabriek georganiseerd waar ik heel veel handwerk zag, gevolgd dooreen meeting met 'mijn' team. Mij was beloofd dat het HR team uit acht personen zou bestaan maar de aan mij toegewezen rechterhand, Dung Bich, die in tegenstelling totwat haar naam doet vermoeden zich manifesteert als een schat, legde mij vriendelijk uit dat dit nog exclusief de HR technicians was. Beetje technisch verhaal verder maar het kwam er op neer dat ik me binnen de kortse keren in een meeting room bevond met 12 giechelende meisjes, 3 wat oudere dames van een jaar of 25 en twee jonge heren.

Nou had ik bedacht dat het een goed idee zou zijn als ik alle namen zo snel mogelijk zou kennen. Dus een voorstelrondje in het Engels en dat ging mij eerlijk gezegd beter af dan de meeste aanwezigen. Maar die namen, dat was wat zeg. Wat ik heel snel door had is dat de dames allemaal twee namen hebben en dat je ze dan aanspreekt met Miss 'Eerste Naam'. Dat vond ik duidelijk. En ik was ook wel blij dat Dung Bich dan Miss Dung werd. Wat je dan vervolgens wel uitspreekt als Miss Zung. Dus Miss en dan eerste naam. Helder.

Behalve dan bij Hanh Tam want dat is Miss Tam. Wel spreek je Tam gewoon uit als Tam, hetgeen trouwens Tjechisch is voor 'daar'. Thao Le bleek dan weer Miss Thoa te zijn dus back at rule number one Alleen spreek je dat dan weer uit als Miss How. En dat is best belangrijk omdat als je het uitspreekt als Miss Touw je mevrouw Koekblik tegen haar zegt en ik kreeg niet direct de indruk dat dat nou zo gewaardeerd werd. Verder vond ik Mister Robert opeens wat minder bijzonder klinken hoewel dat gecompenseerd werd door het feit dat de mannen weliswaar ook twee namen hebben maar dan gewoon 'Eerste naam' heten. Dus Phuong Nguyen is gewoon Phuong wat je natuurlijk uitspreekt als 'Fuung'. Ja beste lezers, ik leer nu eenmaal snel.

Dat maakte de dag wel vol en na een boeiend terugritje nog wat geskyped met Popje, Eva en Tessa en later met Robin en Famke waarbij Famke zo lief was om even te informeren hoe het met mijn dead leg ging.

De reis en aankomst in Ho Chi Minh City

Na mijn mislukte wisseltruck, heb me ik me eerst nog gelaafd aan een oerdegelijke boterham jonge kaas in de tent waar ik altijd verzeild raak maar ook iedere keer de naam van vergeet. Iets met Brasserie...of Grand Cafe..of whatever. Met liefde 8,95 afgetikt in de veronderstelling dat ik deze kosten wel gecompenseerd zou moeten krijgen met mijn uitgaven in Vietnam. Daarna op naar de gate naar het grootste vliegtuig waar ik ooit heb in gezeten. Eentje met verdiepingen. Dat kende ik alleen van treinen maar die vliegen vandaag de dag zover niet meer. Of zijn de wissels in Nederland al ontdooit :-D. Ik kwam natuurlijk rijkelijk laat aan en er stond al een stevige rij. Gelukkig werd er omgeroepen dat business class passagiers (jaja..) als eerste mochten boarden. Loop ik langs een hele rij stomverbaasde lui die er waarschijnlijk al een uurtje stonden. Kennelijk zag ik er met mijn Action sokken, met plakband aan elkaar gehouden laptoptas en uitverkoop sneakers onvoldoende succesvol uit. Dat is nog een dingetje waar ik aan moet werken.

Mijn plaatsje gezocht (18C) en binnen twee minuten stond er een plaatje van een stewardess paraat om te vragen of Mister Robert wat wilde drinken. Ik heb er even over nagedacht wat ik nu zou gaan zeggen....en besloot dat ik Mister Robert erg goed vond klinken. Verder wilde ik jus d'orange.

Ik vloog overigens, net als bij al mijn andere trips naar Azie, met Malaysian Airlines. En ook deze tweede keer beviel erg goed. Ik bedoel maar, een stewardess die door haar knieën gaat om Mister Robert zwoel het keuze menu in zijn oor te fluisteren. Kom er maar eens om bij Delta Airlines. Als daar een stewardess door haar knieën gaat is omdat haar prothese het eindelijk begeven heeft.

Los daarvan was het een voorspoedige, beetje lange (11 uur en nog wat) vlucht naar Kuala Lumpur. Ik kwam aan in terminal C. Als ik de borden zou moeten geloven zou ik naar terminal G moeten voor mijn connecting flight naar Ho Chi Minh. Sinds het station Dordrecht debacle geloof ik echter niet meer zo in borden dus ik was er wel een beetje huiverig voor. Gelukkig hebben ze in Kuala Lumpur de zaken beter voor elkaar en bleek de aangegeven terminal gewoon te kloppen. Het vervoer naar de ander terminals hebben ze daar met een treintje geregeld dus dat is mooi. Ik vond dat ik op station Dordrecht en Schiphol al wel genoeg gelopen had. Ik instappen op terminal C ervan uitgaande dat terminal D de eerste stop was en terminal G dan de vierde. Ik heb tenslotte niet voor niets het alfabet geleerd. Het eerste klopte. Het tweede niet want terwijl ik zat te wachten op een vervolg, ging dat treintje doodleuk terug naar C. Je hebt daar dus terminal C en terminal DEFG. Denk ik. Wel leuk, zo vaak zal ik niet in dat treintje zitten en in twee ritjes zie je toch meer dan in eentje.

Goed aan gekomen in HCMC, binnen twee minuten door de douane en vervolgens rennen om mijn koffer, die al op een band voorbij kwam, tijdig te scoren. Dat doen ze op Schiphol niet na en van het op allerlei websites beloofde lakse gebeuren op de luchthaven van Saigon is mij niets gebleken. Sterker nog, iedere keer als ik lees dat het ergens een zooitje is, sta ik binnen 5 minuten met al mijn spullen buiten. Het viel wel op dat ik niet de enige was die aankwam. Ik heb nog nergens zoveel mensen reikhalzend zien uitkijken naar wie er allemaal uit dat vliegtuig kwam. Alsof de selectie van Barcelona of Feyenoord op bezoek kwam. En ik was het slechts. Ok ....en nog een miljoen anderen.

Door mijn scherpe oog voor detail had ik tussen de 500 in de lucht gehouden bordjes als snel mijn naam ontdekt. 'Yes I'm Mister Robert' meldde ik het knaapje, die het bord met mijn naam erop als een trofee in de lucht hield. Geef hem eens ongelijk.

Nu had ik al op wat websites gelezen en op youtube gezien dat het verkeer in HCMC een belevenis op zich is. Op de een of andere manier slaagde de chauffeur er toch in om zonder een scooter te raken Saigon Views te bereiken. Was mij niet gelukt. Ik denk niemand met een Nederlands rijbewijs en met terugwerkende kracht vind ik dat alle prietpraat over het verkeer in Nederland zever is. Sneeuwen of niet. Frank, onze safety coordinator bij Hill's, zou na dit ritje overigens een spreadsheet hebben moeten maken voor het noteren van 43 'near misses'. Aangezien die allemaal op mijn naam zouden staan, zou me dat vast een standje van de baas hebben opgeleverd.

Om mijn dankbaarheid voor het 43 keer redden van mijn leven tastbaar te maken, heb ik de chauffeur het vermogen van 40.000 Dong gegeven. Die hoeft deze maand dus niet meer te werken.

Het appartement is prima naar Nederlandse maatstaven en een paleis naar Vietnamese. Schat ik zo in. Wat ik met twee toiletten moet is verder wel onduidelijk maar mogelijk dat rekening is gehouden met de mij in alle boekjes en door de GGD voorspelde problematiek rondom het functioneren van het maag-en darmstelsel. Verder had ik graag een van de twee badkamers ingeruild voor een vaatwasser. Nu is mijn voornemen om een keer per week zelf te koken al om zeep voordat het avontuur begonnen is.

Om wakker te blijven nog even op mijn geheel eigen en scherpzinnige wijze 300 emails beantwoord, conform instructie van Popje direct mijn koffer leeg geruimd en vervolgens de fitnessroom bezocht. Goede weegschaal want na slechts 1 traininkje zat ik al op mijn streefgewicht. Om dat te vieren direct bij de food delivery service spare ribs besteld. Op Vietnamese wijze bereid, dus niet dat jullie denken dat ik mij niet onderdompel in de cultuur.

Naar Schiphol

De laatste dag voor het vertrek had ik bedacht dat mijn koffer wel wat voller moest gaan worden dan ik met eigen spullekes voor elkaar zou krijgen. Dat zijn dus de momenten waarop je afreist naar de kwaliteitswinkels die iedere wereldreiziger bezoekt voordat hij aan een avontuur begint. Je kunt immers niet voorbereid genoeg zijn.

Dus bij de Action en het Kruidvat succesvol de laatste benodigdheden aangeschaft. Sokken, pilletjes tegen al die enge ziektes die ik volgens Popje ga krijgen (1,2 kilo) en smeerseltjes tegen al die enge beestjes die mij volgens Popje gaan leegslurpen (0,7 kilo). Ik wilde ook nog naar de Hema voor een paar rookworsten maar dat vond Popje te weinig toevoegen aan mijn welzijn ter plaatse.

Daarna hebben we nog even lekker 'gratis' geluncht bij de Borgh met de waardebon die niet geldig bleek. Je bent nog niet weg of de uitgaven lopen al uit de hand.

Dan komt het moment dat de koffer ingepakt moest worden. Ik had hem keurig klaar gezet maar uiteindelijk bleek toch dat ik hem zelf moest gaan vullen. Even op de site van het appartement gekeken of er strijkijzers voorhanden waren zodat de boel zonder al te veel overleg in dat gele ding gepropt konden worden. Een gele koffer ja , omdat ik heel veel heb met kleuren en geel mij nu eenmaal enorm helpt mijn introspectieve momenten te pakken. Kortom, al mijn kleding in dat ding gegooid samen met1,9 kilo aan medicijnen, 0 kilo aan rookworsten en een paar kilo aan apparatuur. Het zal de dames onder de lezers mogelijk verbazen dat het aantal kilo schoenen op 1,3 uitkwam. Uiteindelijk met niet aflatend enthousiasme op het gele ding lopen springen om hem dicht te krijgen. Dat lukte na een minuut of 28 zweten.

Dus het was best wel kut toen bleek dat ik vergeten was mijn nieuwe design sokken van de Action in de koffer te doen. Inclusief sokken uiteindelijk uitgekomen op een keurige 26,4 kilo. Waarom dan niet nog 3,6 kilo aan schoenen meegenomen dan hoor ik de dames denken, maar daar was echt geen plaats meer voor. En om nou met een tas vol schoenen als handbagage te gaan reizen ? Dat zou mogelijkerwijze ten koste kunnen van mijn imago van coole Rob. Je weet nooit wie je tegenkomt.

's Avonds Robin en Famke innig gedag gaan zeggen. Ze wilden graag mee uitzwaaien maar gezien schoolverplichtingen en het bizarre tijdstip van vertrek, zat dat er helaas niet in. Bovendien bleek de auto, gevuld met de rest van de kids, Opa Fred, een gele koffer en een door Popje op het laatste moment naar binnen gegooide zak met schoenen, ook nauwelijks plaats meer te hebben.

Woensdag 1 februari was het dan eindelijk zover. Papa Rob op pad. Om zes uur 's ochtends uit de veren om te vertrekken naar station Dordrecht. Popje had Eva en Tessa in skibroekjes gehesen en in de auto gezet. Zelf zag ze er, speciaal voor deze gelegenheid, ook, zoals altijd eigenlijk, weer erg leuk uit. Uiteindelijk bleek een uur plannen voor de rit Noordhoek - Dordrecht geen overbodige luxe. Wat zou je immers zonder de herinnering aan een half uur staan wachten op een ijskoud station moeten. Van dat half uur hebben we 29 minuten op perron 1 gestaan, om in die ene minuut voor vertrek te horen dat het perron gewijzigd was van 1 naar 2b. Dat klinkt dichtbij maar dat was het, met een gele koffer van 26,4 kilo niet. Nog een geluk dat ik die zak schoenen in de auto had laten liggen , anders had ik het misschien niet gehaald.

Eindelijk zitten en dan mag je door een treinraampje naar buiten kijken naar je vrouw die, samen met twee verkleumde kleine meisjes met een beteuterd gezichtje in een skibroek met een ijsmutsje op, staat te zwaaien. Deze Rob met cool imago moest toen wel even een paar keer goed slikken :-(

Op Schiphol aangekomen ben ik toch maar even gaan checken of ik Vietnamese Dong kon scoren. Overal wordt gemeld dat dit alleen ter plaatse kan . Maar allez he...ik ben Rob en misschien wisten ze er bij de ABN-AMRO wel van. Gelukkig bleek toen al dat ik mij niet voor niets heb ingelezen in de Vietnamese cultuur. Het komt er in het kort op neer dat je onder alle omstandigheden je geduld dient te bewaren om niet in aanzien en achting te dalen. Hoe groot de provocatie ook is. Echt mijn ding dus.

Nu wil dus het geval dat een aardige meneer waarschijnlijk erg goede redenen had om met enig geweld voor te dringen bij de ABN-AMRO balie. Ik had daar natuurlijk begrip voor. Je hebt immers een pukkel op je neus en in zijn algemeenheid een minder sympatiek voorkomen dan de gemiddelde mens. En dan mag je je van mij op het standpunt stellen dat het leven je al genoeg gestraft heeft en dat daardoor een plaatsje eerder in de rij jouw recht is.

Voor die Vietnam boeken had ik mogelijk gedacht dat deze verschrikkelijke zak met hooiterstond het land uit moest worden gegooid. Nou vond hij dat zelf geloof ik ook want hij wisselde zijn euro's in voor dollars. Maar goed, dat was van voor die boeken. Nu denk ik daar dus heel anders over. Hopelijk vond deze lieverd mijn met een minzame glimlach begeleidde 'ga maar voor' gebaar voldoende om te denken dat alle Nederlanders zo vriendelijk zijn als ik, en komt hij nog een keer terug. Helaas vergeten mijn adres aan hem te geven

Welkom op mijn HCMC log!

Hallo en welkom op mijn HCMC log. Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens dit tripje. Al kan ik natuurlijk niet beloven ieder dag iets te schrijven.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn log en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Groetjes,

Rob

De voorbereidingen

Halverwege november sprong er opens een berichtje in mijn scherm. Nu gebeurt dat wel vaker, ik heb het namelijk altijd erg druk. Maar dit keer was het wel bijzonder. Een bericht van Neil. Die stuurt namelijk maar 1 bericht per jaar naar mij en dan met kerst. Dus ik snel op de kalender kijken of ik er een maand naast zat en ruim te laat was met het aanschaffen van allerhande cadeautjes. Maar nee, het was echt november.

Na de gebruikelijk chit chat kwam daar opeens de vraag of ik mogelijk trek zou hebben in een STA. Nu weet ik toevallig wat die afkorting betekent en jullie niet. Dus hierbij mijn eerste prijsvraag. Waar staat de afkorting STA voor? Voor de winnaar neem ik een zak gefrituurde hondedarmpjes mee. Sorry, ik dwaal, nu al, af. Terug naar Neil. Een STA in een 'exotic location' wist hij mij te vertellen. Gelijk een berichtje naar Popje gestuurd natuurlijk dat deze vraag er lag. En die was echt meteen laai-end enthousiast. Barbados? De Antillen? Malediven? Hawai?. Dat is wel zo'n beetje de definitie van Popje over wat een 'exotic location' is.

De definitie van Neil bleek duidelijk anders. Althans, Neil vindt China, Thailand, India en Vietnam ook exotic locations. Want daar heeft Colgate tandenborstelfabriekjes gebouwd en daar gaat hij over. Popje vindt geen van deze locations erg exotic want wij zijn 8 jaar geleden 10 dagen naar een resort in Maleisie geweest en weten dus alles van Azie.

Na wat telefoontjes met Neil en wat ervaringsdeskundigen binnen het bedrijf zijn we (mijn gezin) er over na gaan denken. Best lang. Allerlei scenario's hebben we doorgesproken...van het het gezin oppakken en er naar toe met zijn allen tot helemaal niet gaan. Uiteindelijk is het iets in het midden geworden. Van 1 februari tot 30 april ben ik dus werkzaam op de nieuwe fabriek vcan Colgate net buiten Ho Chi Minh City, het vroegere Saigon in Vietnam , terwijl Susan en de kids vanuit Nederland mijn avonturen moeten volgen via Skype en hopelijk deze coole blog. Facebook ligt er hier uit. Iets met subversief en staatsgevaarlijk maar daar vind ik nog wel wat op.

Tussen het moment van besluiten het het avontuurtje mee te pakken, tot aan het moment dat alles in kannen en kruiken was, zat een behoorlijk lange tijd. Uiteindelijk was begin januari pas de kogel door de kerk. En dan moet je opeens een hoop dingen doen zeg. Een vliegticket regelen bijvoorbeeld. Dat klinkt eenvoudig, zeker als iemand je daar bij helpt, maar dat viel nog niet mee. Dan de gebruikelijke toestanden. Een Visum aanvragen, uiteraard op het moment dat de ambassade een week dicht gaat vanwege het Tet feest. Wist ik veel, toen had ik die 11 boeken over Vietnam nog niet gelezen. Spoedje dus met de gebruikelijk stress en extra kosten. Verblijf was gelukkig snel geregeld (zie http://www.saigonview.com.vn/) en dan mag je nog even naar de GGD voor de nodige adviezen. Nou die adviezen kwamen neer op alle dure prikken die de GGD in zijn pakket heeft en twee aparte visites aan de TBC afdeling. Bij een van die visites zat er een forse knaap met een stoer verhaal over een land in Afrika naast me. Tot hij binnen geroepen werd voor zijn prikje. Heb hem daarna niet meer gesproken want toen ik klaar was, was hij nog steeds buiten bewustzijn.