Halverwege november sprong er opens een berichtje in mijn scherm. Nu gebeurt dat wel vaker, ik heb het namelijk altijd erg druk. Maar dit keer was het wel bijzonder. Een bericht van Neil. Die stuurt namelijk maar 1 bericht per jaar naar mij en dan met kerst. Dus ik snel op de kalender kijken of ik er een maand naast zat en ruim te laat was met het aanschaffen van allerhande cadeautjes. Maar nee, het was echt november.

Na de gebruikelijk chit chat kwam daar opeens de vraag of ik mogelijk trek zou hebben in een STA. Nu weet ik toevallig wat die afkorting betekent en jullie niet. Dus hierbij mijn eerste prijsvraag. Waar staat de afkorting STA voor? Voor de winnaar neem ik een zak gefrituurde hondedarmpjes mee. Sorry, ik dwaal, nu al, af. Terug naar Neil. Een STA in een 'exotic location' wist hij mij te vertellen. Gelijk een berichtje naar Popje gestuurd natuurlijk dat deze vraag er lag. En die was echt meteen laai-end enthousiast. Barbados? De Antillen? Malediven? Hawai?. Dat is wel zo'n beetje de definitie van Popje over wat een 'exotic location' is.

De definitie van Neil bleek duidelijk anders. Althans, Neil vindt China, Thailand, India en Vietnam ook exotic locations. Want daar heeft Colgate tandenborstelfabriekjes gebouwd en daar gaat hij over. Popje vindt geen van deze locations erg exotic want wij zijn 8 jaar geleden 10 dagen naar een resort in Maleisie geweest en weten dus alles van Azie.

Na wat telefoontjes met Neil en wat ervaringsdeskundigen binnen het bedrijf zijn we (mijn gezin) er over na gaan denken. Best lang. Allerlei scenario's hebben we doorgesproken...van het het gezin oppakken en er naar toe met zijn allen tot helemaal niet gaan. Uiteindelijk is het iets in het midden geworden. Van 1 februari tot 30 april ben ik dus werkzaam op de nieuwe fabriek vcan Colgate net buiten Ho Chi Minh City, het vroegere Saigon in Vietnam , terwijl Susan en de kids vanuit Nederland mijn avonturen moeten volgen via Skype en hopelijk deze coole blog. Facebook ligt er hier uit. Iets met subversief en staatsgevaarlijk maar daar vind ik nog wel wat op.

Tussen het moment van besluiten het het avontuurtje mee te pakken, tot aan het moment dat alles in kannen en kruiken was, zat een behoorlijk lange tijd. Uiteindelijk was begin januari pas de kogel door de kerk. En dan moet je opeens een hoop dingen doen zeg. Een vliegticket regelen bijvoorbeeld. Dat klinkt eenvoudig, zeker als iemand je daar bij helpt, maar dat viel nog niet mee. Dan de gebruikelijke toestanden. Een Visum aanvragen, uiteraard op het moment dat de ambassade een week dicht gaat vanwege het Tet feest. Wist ik veel, toen had ik die 11 boeken over Vietnam nog niet gelezen. Spoedje dus met de gebruikelijk stress en extra kosten. Verblijf was gelukkig snel geregeld (zie http://www.saigonview.com.vn/) en dan mag je nog even naar de GGD voor de nodige adviezen. Nou die adviezen kwamen neer op alle dure prikken die de GGD in zijn pakket heeft en twee aparte visites aan de TBC afdeling. Bij een van die visites zat er een forse knaap met een stoer verhaal over een land in Afrika naast me. Tot hij binnen geroepen werd voor zijn prikje. Heb hem daarna niet meer gesproken want toen ik klaar was, was hij nog steeds buiten bewustzijn.