Tussen het werken door,is er zo af en toe een weekend. In dat opzicht kan ik weinig anders dan concluderen dat er geen verschil is tussen Nederland en Vietnam. Althans, als je een kantoorbaantje hebt, anders werk je gewoon zes dagen. Of zeven. Wel zijn er verschillen in hoe we met dat weekend omgaan. Zo zou het bij mij, en bij waarschijnlijk iedereen die ik ken, niet als eerste te binnen schieten om een buitenlander die een paar maandjes de boel komt lopen bestieren/verstieren (afhankelijk van je perspectief) en die je amper verstaat, een hele dag op sleeptouw te nemen.

Toen miss Dung mij naar mijn weekendplannen vroeg, heb ik in alle onschuld gemeld dat ik dat nog niet precies wist, maar wel een lijst had met 'things to do before I return'. En dat ik er daar een aantal van ging afstrepen. 'We organaai for you'.

Wat ik al door heb is dat Vietnamezen geen seconde te verliezen hebben om hun land in vaart der volkeren omhoog te stuwen en dan is het wel zo effectief om af en toe een woord te skippen en bij woorden die je wel zegt, de laatste twee letters niet uit te spreken.

Ik natuurlijk uitleggen dat ik een grote jongen ben en zelf mijn weg wel kan vinden en dat zij zich, als jonge full time werkende moedert nota bene, heus niet verplicht hoefde te voelen om mij in haar vrije weekend te entertainen. Ze keek me aan alsof mijn haar gegroeid was en meldde resoluut dat het programma om 9 uur zou aanvangen.

Om 8.55 werd ik door de receptie gebeld. Er stond een aantal mensen op mij te wachten. Een aantal was meer dan de laatste keer dat ik miss Dung had gezien. Toen was ze echt 1 iemanden. Ik naar beneden. Geen miss Dung te bekennen. Maar wel Phuong en, als ik goed keek, miss Tam. Miss Tam is niet zo heel groot.

Phuong is een knaap van 23 die tijdens zijn introductie alvast verklapte dat hij af en toe 'very naughty' was maar dat dat kwam door zijn leeftijd. Of ik hem op voorhand wilde vergeven. En dat alles in zeer behoorlijk Engels. Die heeft dus alvast een streepje voor. Hij checkte wat ik al gezien had en bij het rapporteren van mijn lijstje vroeg hij, behoorlijk onder de indruk: 'alone?' Ik hem vertellen dat Popje er niet bij kon zijn en dat er dus weinig anders op zat. Hij vond het hoogst bijzonder en de meeluisterende miss Tam vroeg zich af hoe ik dan wist waar ik moest zijn. Kennelijk is niet alles in die boekjes onzin.

Ok, dan is 'The Independance Palace' een goed idee, vond Phuong, toen bleek dat drie kwart van hun plan al in weekend 1 was afgewerkt. Ik vond het ook een goed idee, want dat stond zeker op mijn lijst.

In de taxi gestapt en ik wil nu even kwijt dat die taxigasten bij mij voorlopig weinig fout kunnen doen. Ze weten echt overal de weg, rijden, naar Vietnamese maatstaven, voorzichtig, raken in ieder geval weinig en zetten een niet al te hard hollende meter aan. Aangekomen bij 'Independance Palace' wilde ik in de buidel tasten om het ongelooflijke bedrag van 2,41 af te tikken maar daar kwam niks van terecht. 'No we car'. Hetgeen afweek van mijn eerdere analyse, in die zin dat er nu twee woorden werden geskipt maar slechts 1 letter. Aangezien ik snel van begrip ben liet ik miss Tam de rit betalen met de company taxi card.

The Independance Palace is voor de recente Vietnamese historie een gebouw van enorme importantie. Voormalige en diverse malen gebombardeerde en opnieuw gebouwde huisvesting van Zuid-Vietnamese presidenten, standplaats van de US Army legerleiding ten tijde van de Vietnam War of, zoals men hier stelt, The American War en symbool voor de machtsovername door Noord-Vietnamese troepen en de ter plaatse uitgeroepen 'reunification of Vietnam' op 30 april 1975. Mooi dat ze in Vietnam dus ook koninginnedag vieren.

Zoals vaker als je buitenlanders rond leidt, waren Phuong en miss Tam op een plaats aanbeland die ze zelf in hun vrije tijd niet zouden uitkiezen. Snap ik. Ik moet er ook niet aan denken om met een vage overzeese collega naar de f*&^ing keukenhof , molens of, erger nog, Volendam te moeten, omdat dat in hun tourist guides over Nederland staat. Phuong sloeg zich er heldhaftig doorheen, vertelde mij eerlijk dat hij het grootste gedeelte van het pand nooit gezien had, en was net genoeg onder de indruk van de rondleiding om a raison 80 cent, toch een DVD-tje te scoren over de historie van het gebouw. Jammer dat dat ding niet ondertiteld was. Miss Tam, overduidelijk geen type voor gebouwen, musea en vergelijkbare uitstapjes, besloot de tijd te doden met het vertalen van de toelichting die een fraai dametje in het Vietnamees aan het geven was. Niet dat ik er na die vertaling veel van snapte, maar ik vond het erg aardig dat ze het deed.

Ik vond het gebouw zelf, hoewel mooi hoor, niet echt geweldig indrukwekkend. Jaren '60 stijl en dito inrichting. Een beetje Frans kasteel in het Loire gebied, en daar hebben ze er 800 ofzo, maakt meer indruk. Als gebouw dan. Het is echter de historische context, die ik hierboven echt extreem kort heb samengevat, die het voor mij een interessante trip maakte. Waarschijnlijk interessanter voor mij dan voor de honderden gillende schoolkindertjes die in georganiseerde vorm ook door het gebouw werden gejaagd. Ik vond het kostelijk om te zien, al die kleintjes in kostuumpjes. En zij vonden het overduidelijk ook kostelijk om mij te zien.

Nu ben ik, vanwege mijn glorieuze fysiek, natuurlijk al wel wat aandacht gewend maar de schaamteloosheid waarmee Vietnamese kindjes hun bewondering voor mijn voorkomen kenbaar maakten, heb ik niet eerder meegemaakt. Althans, niet door meer dan 5 mensen tegelijk. Ik was een bezienswaardigheid voor ze. Miss Tam wist waarom en legde mij uit dat ik nogal groot ben. Voordat we verder konden met de tour, heb ik zeker dertig kindjes een handje moeten geven en driftig moeten zwaaien naar de kindjes die dat niet durfden. Ik weet nu hoe Sinterklaas zich altijd voelt en heb dan ook besloten een carriere als zodanig niet langer uit te sluiten.

Voor een verdere indruk van de tour aldaar, verwijs ik naar de fotootjes. Een foto heb ik niet en heel veel Dikke Duitsers en Amerikanen wel. Een foto met een tandenloos mannetje dat in het communisten uniform met fraaie bijpassende pet ook de tour aan het volgen was. Een oud-strijder van de Vietcong.

Die oud-strijder heeft wel een foto van mij want nadat hij klaar was om met die toeristen op de foto te gaan , had zijn kleindochter bedacht dat ook ik met hem op de foto moest. Maar dan voor zijn eigen familielabum. De uitleg van miss Tam dat dat kwam doordat ik nogal groot was, leek mij, gezien de veelvoud aan lillend vlees die het Duitse/Amerikaanse publiek te bieden had, niet langer valide.

Ondertussen had miss Dung haar dochtertje ergens onder weten te brengen en sloot zich voor de rest van de dag bij ons aan.