Het eerste wat ik tegen Dung zei, was dat ik het heel erg voor haar vond dat ze de tour door het Independance Palace gemist had. Zelf zat ze daar allerminst mee maar ze was blij dat ik het boeiend had gevonden.

Dung, die ik vanwege de inmiddels opgebouwde relatie Dung mag noemen in plaats van miss Dung, sloot aan op het juiste moment want miss Tam, die ik vanwege de opgebouwde relatie inmiddels Tam mag noemen, nam het heft in handen. Tam is dus niet van de gebouwen en musea maar wel van restaurants en cafe's. Mooi, normaal ben ik juist heel erg van musea en zo maar voor deze ene keer besloot ik dat restaurants en cafe's ook wel ok waren.

Eten is nogal belangrijk in Vietnam heb ik inmiddels gemerkt. Nu is eten overal best belangrijk maar hier is het haast heiligschennis om bijvoorbeeld een meeting die tegen lunchtijd aanloopt , een kwartiertje uit te laten lopen. Het hele schema in de war. In die zin kunnen we vaststellen dat boekhouders van de Vietnamezen afstammen. Ook al omdat het niet onopgemerkt is gebleven dat Vietnamezen heel graag allerlei dingen doen met geld. Bijvoorbeeld in hun hand houden, tellen en proberen het geld dat in jouw zak zit in die van hen te krijgen. In die zin kunnen we tevens vastellen dat Vietnamezen eigenlijk nazaten zijn van Nederlanders. Ok ,ik dwaal af.

Tam, overigens een naam die een van die nazaten van Vietnamezen op mijn werk zeker geinspireerd zou hebben tot het plaatsen van een even spitsvondige als geestige woordgrap, wist wel een restaurantje. ' I know good retauran' waarbij duidelijk werd dat mijn eerdere analyses van een woord en twee leters weg laten of twee woorden en dan 1 letter weglaten, niet in alle gevallen juist is. Anyway, wij met de taxi naar restaurant 'Gahn'. Voor degene die overwegen Ho Chi Minh City met een bezoek te vereren, kan ik jullie melden dat deze eetgelegenheid te vinden is in District 3. En wel aan de Pham Ngoc Thach Street. Ik meld dit ook even omdat ik er nog wel een keer naar toe ga, al is het maar om er dan wel te eten. Dan is het wel zo handig om het adres ergens opgeslagen te hebben en kan ik bij dat volgende bezoek tevens korting bedingen vanwege de gemaakte reclame op een stukgelezen blog.

Eten in Vietnam gaat dus als volgt. Stap 1: je gaat aan tafel zitten. Een moment waarop ik dacht dat het met die culturele verschillen tussen Vietnam en Nederland wel meevalt aangezien dat ook in onze contreien niet echt ongebruikelijk is. Ook stap 2 kwam overeen, namelijk het bekijken van de menukaart. Bij stap 3, het bestellen van een drankje en het opgeven van de geselecteerde lekkernijen, begon ik om me heen te kijken of ik niet toevallig toch weer in Nederland verzeild geraakt was, maar het volledig ontbreken van hard pratende hufters met een als ring vermomde geemailleerde baksteen om hun vingers, stelde mij gerust.

Tam, Dung en Phuong hadden een vijftal gerechten geselecteerd en die werden allemaal tegelijk en in het midden van de tafel geserveerd. Vervolgens was het de bedoeling om de gerechten van de opgediende schalen te transporteren naar het persoonlijke bord. En vanaf die locatie was een verdere distributie naar de mond gewenst teneinde de restauranteigenaar niet te beledigen. Verder had ik best honger en dat laatste was jammer omdat aan het verplaatsen van het opgediende voedsel een kleine uitdaging werd toegevoegd. Where the f%#@ waren mijn mes en vork?

Nu stond mij vaag bij ergens gelezen te hebben dat eten in deze regio voornamelijk gebeurt met behulp van stokjes in plaats van mes en vork maar aangezien alle andere beloofde ontberingen vooralsnog aan mij voorbij waren gegaan, had ik die informatie niet echt serieus meer genomen. Dus toen de harde realiteit tot mij door begon te dringen, hadden Tam, Dung en Phuong de garnalenspiesjes al te pakken. Hetgeen extra pijnlijk was omdat ik er veel vertrouwen in had die nog wel op adequate wijze genuttigd te krijgen.

Phuong legde mij geduldig , en eerlijk gezegd ook vrij langdurig, uit hoe de twee bijgeleverde stokjes konden worden ingezet als hulpmiddel bij het nuttigen van voedsel. Aangezien ik snel van begrip ben, nam mijn vertrouwen in een goede afloop toe maar nadat ik een geheimzinnig balletje vanaf enige hoogte in een bakje met sojasaus had laten vallen , had Tam, de spetters van haar jurkje afvegend, er genoeg van en drong ze bij de eigenaar aan op het ter beschikking stellen van een vork. Met enige minachting werd westers bestek afgeleverd maar ik liet mij natuurlijk niet kennen. Ik heb de maaltijd afgemaakt zonder de vork ook maar een keer aangeraakt te hebben.

Mijn pogingen om af te rekenen werden door Dung resoluut weggewuifd en we vervolgden onze weg naar een cafe waar wij even zouden uitblazen van de vermoeienissen van de lunch. Onderweg nog even snel een Kitkat gescoord bij een straatverkoper. Wederom een Vietnamese Traditional Coffee besteld waarbij het mij duidelijk werd dat het echt zo hoort dat je een kopje krijgt met daarin een laagje bruine drap. Nou klinkt dat onsmakelijk maar het is echt lekker. Klein beetje heel erg sterk, dat dan weer wel. Phuong had, nadat ik een paar keer had gelachen om zijn kwinkslagen, zoveel moed verzameld dat hij me durfde te vertellen dat hij die grote koppen koffie die ik op het werk drink, wel wat vreemd vindt. Een mooie gelegenheid om uit te leggen dat wij in Nederland bij deze drap normaal gezien nog twee liter water toevoegen.

Goed wakker beklaagde ik mij over de scherpte van de zon en vooral over het niet bij me hebben van een zonnebril. Twee minuten later sleurde Tam mij Saigon Center binnen en liet mij 23 zonnebrillen passen. Na 22 keer aangehoord te hebben dat deze bril gezien mijn leeftijd iets te cool was, koos ik een traditioneel exemplaar en opende de onderhandelingen. Nadat Tam mijn gestuntel om 10% korting te krijgen een paar minuten had aangezien, nam zij de boel over om binnen 30 seconden een onderhandelingsresultaat van 40% discount te realiseren. Ik besloot dat 3,96 voor een echte RayBan acceptabel was, bedacht mij dat Tam wel iets voor Purchasing zou kunnen zijn en rekende af.

Dung kocht nog even snel een jurkje voor haar dochtertje en ook haar onderhandelingsresultaat loog er niet om. Weglopen en dan teruggroepen worden voor een allerallerlaatste lowest prijsaanbieding, dat bleek de effectieve tactiek. Ik heb deze best practice de volgende dag dan ook uitgeprobeerd bij het kopen van een kabeltje voor de pc.

Nadat ik bij 7 winkels niet was teruggeroepen voor een allerallerlaagste lowest price, was ik het zat, heb ik het roer omgegooid en net gedaan of mijn geld bijna op was. Ik vond het best teleurstellend dat dat gelijk geloofd werd door de eerste de beste kabeltjeschurk maar allez, eindelijk had ik 33% korting te pakken. De volgende keer eens kijken hoever ik kom bij een Ipad 2 die volgens Phuong mogelijk 'echt' zou kunnen zijn .... 'if you are lucky'.

Dung had van al dat geshop en geonderhandel al weer honger gekregen dus op naar een volgend restaurant. Mijn poging om nog snel even een vork te kopen, stuitte op hevig verzet van mijn collega's.

Het zelfde ritueel als boven beschreven vond plaats met dit verschil dat Tam had besloten dit keer niet tegenover mij te zitten en ik nu daadwerkelijk eten aan het eten was in plaats van in bakjes te laten donderen. Dat had te maken met het feit dat er een gerecht bij zat dat, zonder voor schut te staan, met de handen kon worden gegeten. Nee geen kip en het smaakte er ook niet naar. Anderzijds toch ook wel door mijn toegenomen vaardigheid om met stokjes te eten.

Het gerecht dat met de handen kon worden bewerkt heet Nem Niong (geen idee of de spelling correct is). Zonder het learning by example principe, oftewel afkijken bij Tam, Dung en Phuong, had ik echt niet geweten wat ik er mee aan had gemoeten en had ik de rijstbladeren, het basis ingredient, zeker aangezien voor servetten. Je legt dus zo'n servet op je bord, vervolgens gooi je daar een hoop groentes overheen waarvan ik, ondanks mij glorieuze deelname aan het Jong Kader Carriereplan op de groenteafdeling van de AH in Roosendaal, echt de naam niet weet. Hup, wat geroosterd vlees en kruiden erbij en oprollen. Vervolgens even dopen in een pindasausje en happen maar. Lekker!!

Mijn dit keer hardnekkige pogingen om af te rekenen liepen wederom op helemaal niets uit en ik moet dus iets creatiefs verzinnen om deze dag bij ze terugbetaald te krijgen.

Verder vind ik het ongelooflijk dat mensen geheel vrijwillig een dag van hun weekend opofferen om met een onbekende op stap te gaan en het volstrekt normaal vinden, sterker nog, er echt op staan, dat zij alle kosten voor hun rekening nemen. Dit terwijl hun inkomen geen fractie is van wat wij hier gewend zijn. Ik zie Nederlanders het niet zo snel doen, zeker dat betalen niet. Kunnen we wat van leren.