Weer eens even snel wat van het Lonely Planet '304 things to do and see in Ho Chi Minh City' lijstje afgewerkt.

Op nummer 51 staat Notre Dam Cathedral. Ik vind het vrij hoog eigenlijk. Het is namelijk een Katholieke kerk en ik mag toch hopen dat dat ding er niet staat omdat Vietnam nu eenmaal een erg kinderrijk land is. De Vietnamezen zijn zelf erg blij met deze kerk aangezien, tot mijn verrassing, ruim de helft van de bevolking Katholiek blijkt te zijn? Nu ja, de kerk wordt aangeprezen als iets wat je gezien moet hebben. Nou heeft deze kerk mazzel dat ik toevallig in de buurt moest zijn, anders had ik dit gebouw niet de eer gegund een onderdeel te laten zijn van mijn blog. Ik ben er even binnen geweest en het spijt me geweldig voor de Vietnamezen, maar hij lijkt heel erg op de katholieke kerk in Klundert. Ook is hij niet superoud of zo, gebouwd ergens in 1880 al is dat voor Saigon begrippen behoorlijk antiek. Zoveel gebouwen van meer dan honderd jaar oud hebbben ze er niet. Ook nog wel het vermelden waard is dat in 2006 ofzo de kerk wereldnieuws was, hoewel me dat op dat moment eerlijk gezegd was ontgaan. Zal wel een nieuwtje tijdens het WK geweest zijn. Het schijnt dat het beeld van de maagd Maria, tranen met tuiten geweend heeft. Ik weet het niet hoor, door de penetrante geur van urine die er in de buurt hangt, zou je ook zo maar kunnen concluderen dat iemand per ongeluk...nou ja je snapt het.

Op het zefde France Square staat de 'Main Post Office', nummertje 144 dus een stuk lager dan die kerk. Geheel ten onrechte, het is een prachtig in Franse stijl opgetrokken gebouw, ook al gebouwd ergens rond 1880 en, vanwege de aanwezigheid van opengestelde loketten vermoed ik dat het nog daadwerkelijk als postkantoor ingezet wordt. Een metrostation is het in ieder geval niet want in Saigon hebben ze geen ondergrondse. Zijn ze wel over aan het nadenken en ik kan me zo voorstellen dat als de ambtenaren die daarover gaan ook eens een rondje door de stad op hun motor rijden, het besluitvormingsproces terzake wel eens een handje geholpen zou kunnen worden. Ik zou zeggen, begin alvast met graven.

Erg tevreden met mijn score van 2 things to do in een half uur tijd, vervolgde ik mijn weg naar het centrum van Saigon. Lopend, dus ook nog een paar keer overgestoken. Was cool en met terugwerkende kracht moet ik melden dat de Python voor mieten is. This is the real thrill. Gelukkig had ik mijn voor te veel geld gekochte stadskaart bij me. 1 euro 20 kostte dat ding en volgens Tam was dat 3 x te veel, volgens Dung ook en volgens Phuong 4 x te veel. Kan zijn, maar nu hoefde ik geen taxi bestellen om het People's Committee Building te vinden dus dat was snel terugverdiend. Nummer 47 op de lijst dus hoger dan die kerk. Iets te weinig hoger dan de kerk want ook dit is een behoorlijk fraai gebouw dat ergens begin vorige eeuw is gebouwd en lang een hotel geweest is. Als ik goed geinformeerd ben Hotel de Ville geheten. Kennelijk is dit het meest gefotografeerde gebouw van Vietnam en ik zou de gastvrijheid van dit land onjuist waarderen als ik dus niet ook een paar fotootjes zou scoren. Voor het gebouw staat ook nog een groot beeld van Ho Chi Minh. De mijnheer Ho Chi Minh dus he, niet de stad. Zou trouwens een fors beeld worden ook. Die Ho Chi Minh wordt hier overduidelijk een coole gast gevonden want in het kwartiertje dat ik er was, zag ik zeker 20 locals met zijn beeltenis op de foto gaan. Eens even op internet kijken of hij stiekem niet ergens heel ver weg toch soort van familie is dus. We hebben vroeger tenslotte ook boekhouders in de familie gehad.

Handig. De ingang van het Rex Hotel is op precies hetzelfde plein te vinden. In een van de boekjes die ik gelezen heb, wordt ten stelligste geadviseerd om de Roof Top Bar van dit hotel te bezoeken. Een boek dat adviseert een bar te bezoeken als attractie ligt bij mij bovenop de stapel en aangezien ik vond dat ik al behoorlijk mijn best had gedaan met het bezoeken en fotograferen van gebouwen, besloot ik nummer 11 van de 304 dingen lijst ook maar eens te gaan checken. Allereerst nog wat historische context. Het is in dit hotel waar de eerste Amerikaanse soldaten voor een weekje werden weggezet terwijl hun tentenkampen in elkaar werden getimmerd. Later dagelijks in het nieuws omdat tijdens de Vietnam/American War in dit hotel de door cynische jounalisten bijgewoonde persconferenties van de Amerikaanse legerleiding werden gehouden.

Dat Rex hotel dus. Nou als je daar binnen stapt, vallen wel een aantal dingen op zeg maar. Ten eerste is de inrichting van een niveau dat doet vermoeden dat je er met een Vietnamees maandsalaris niet heel lang kunt logeren. Misschien een paar uurtjes overdag, in de bezemkast. Wie er zo te zien wel konden logeren, was een grote groep totaal uitgebluste Amerikaanse senioren. Gemiddelde leeftijd 100, gemiddeld gewicht iets hoger, gemiddelde duur van het huwelijk zo te zien 50 jaar te lang en gemiddelde hoeveelheid lol in het leven overduidelijk vrij laag. Succes met je geld.

Op naar de vijfde verdieping. Per ongeluk was ik in de verkeerde lift gestapt want in plaats van in een bar kwam ik bij een zwembad uit. Ook best leuk om even te kijken maar zonder zwembroek ben je er al snel te veel dus mijn jeans maar weer aangetrokken, een paar trappen op en af en toen was ik er. Ik moet zeggen, tof terras hoor, met een prachtig uitzicht over een gedeelte van de stad. Wat ook opviel was de hoeveelheid Afrikanen in, ondanks het weer, zeer warme glimmende dure pakken en bijhorende exorbitant dure horloges, kettingen, zonnebrillen en al die andere dingen waar mannen die hun uiterlijk moeten compenseren zo blij van worden. Nee geen iPhones. Kennelijk eerst even het eigen land leeg geroofd en nu zeer luidruchtig de patser uithangen in een duur overzees hotel. Irritant en leuk om te zien tegelijk. Ook cirkelde er voortdurend een in kennelijke staat verkerende niet al te aantrekkelijke Amerikaanse dame rond de succesvolle Afrikaanse entrepreneurs, overduidelijk geinteresseerd in de inheemse en naar ik vermoed intieme rituelen die deze mannen zoal te bieden zouden kunnen hebben.

Gelukkig ben ik niet zo'n drinker dus viel de rekening nog enigszins mee, al bedacht ik me wel dat ik Neil eens moet vragen waar die dagvergoeding eigenlijk op is gebaseerd. In ieder geval niet op de prijzen van het Rex Hotel. Het is dat ze er pinda's bij serveerden.

Om de opgelopen financiele schade te compenseren ben ik daarna een croissant met ham en kaas voor 80 cent gaan eten in een eetstalletje met plastic Ikea stoeltjes. Ook leuk. Nadat ik daar vertrokken was werd ik nog aangesproken door een mijnheer in een uniform. Ze dragen hier graag een uniform. Deze mijnheer, portier bij een hotel, vroeg zich af waar ik naar de kapper ging. Nu heb ik vast wel gekkere vragen gehad in mijn leven maar ik kan me zo snel niet voor de geest halen wanneer dan precies. Naar waarheid antwoordde ik dat ik mijn eigentijdse en opvallende haardracht geheel zelfstandig had weten te bewerkstelligen. Nadat hij zijn vervolgvraag 'are you a barber?' op mij af had gevuurd, had ik er genoeg van, checkte of ik mijn geld en iPhone nog had en spoedde mij naar de klaar staande taxi.