Ik ben voorlopig wel even klaar met gebouwen. Heb trouwens ook een App die dat bevestigt. Die somt keurig 10 boeiende uitstapjes op en die kan ik allemaal afvinken. Overigens een App die, zo lijkt het, voornamelijk is afgestemd op het welzijn van Amerikaanse senioren want er wordt uitgebreid stilgestaan bij de aanwezigheid van KFC en de verfrissende afwezigheid van McDonalds. Hoewel...verfrissend...ik doe nou wel culinair verantwoord maar van mij mogen ze dekantine op het werk vandaag nog verhuren aan deze voorvechters van vetarm voedsel.

Ik had besloten me een dagje te mengen onder de plaatselijk bevolking. Althans de tijdelijke plaatselijke bevolking. Op naar Pham Ngu Lao, een deel van District 1 waar backpackers en overige toeristen graag naar toe gaan. In de gidsen wordt melding gemaakt van talloze cheap ass barretjes, hostels, restaurants, winkeltjes, cd -en dvd stands enzovoort. Mijn interesse was natuurlijk direct gewekt en, gesteund door de wetenschap dat de verplichte foto's van gebouwtjes al binnen zijn, stapte ik in een taxi. En weer al eentje waarvan de gordels achterin ontmanteld waren. Geen enkel probleem natuurlijk, hier gebeurt niks in het verkeer en je onveilig voelen is onder alle omstandigheden sowieso een mindset.

Na 17 bijna aanrijdingen liet ik mij afzetten bij Kim Cafe in DeTham Street. Een cafe dat in boekjes wordt genoemd en waar je een fantastisch ontbijt voor weinig kan scoren. Wat wil een mens nog meer om half 1 ‘s middags. Ik had honger dus snel even bij Kim Cafe binnen gekeken, bedacht dat ik dat boekje weg moest gooien en een wandeling gemaakt door de zeer bruisende wijk. Echt heel leuk om te zien hoe het straatleven van Vietnamezen zich mengt met de op toeristen gerichte concerns. Nou ja...concerns...een kruiwagen volgestouwd met zooi is hier al een supermarkt. Je komt hier van alles tegen, talloze zogenaamde mini-markets bijvoorbeeld. Een mini-market is een, hoe zal ik het zeggen, soort van overdekte marktkraam maar dan met net zoveel spullen te koop als de C1000 in Klundert en dan wel vers. Daarnaast tig winkels waar ze aardewerk, zijde, 'kunst' en andere hoogst oninteressante rommel verkopen. Kennelijk is er een toch een markt voor al had ik die niet onder het backpacker publiek verwacht. Wat ze ook hebben, zijn de beloofde dvd-en cd winkeltjes. Daar ben ik maar eens naar binnen gegaan, ook al omdat ze airco hebben.

Enige tijd geleden heeft de regering in Vietnam de oorlog verklaard aan namaakartikelen omdat dat de welwillendheid van buitenlandse bedrijven om te investeren in dit land nogal in de weg staat. Laten we zeggen dat op het gebied van handhaving nog wel een slag te slaan is. Ik heb in die drie winkels die ik binnen gestapt ben, werkelijk waar geen 1, maar dan ook echt geen 1 origineel product gezien. Ik vraag me af of de pc's waar ze die dingen mee branden niet spontaan in de fik vliegen want die moeten haast wel dag en nacht draaien. Ze hebben er echt mazzel dat Buma/Stemra geen multinational is. Wat wel voor ze pleit is dat ze ook geen enkele moeite doen om te verbergen dat het kopietjes zijn. De CD of DVD wordt in een plastic mapje gedaan en daarbij doen ze een velletje met het hoesje erop geprint. In kleur trouwens dus dat is gaaf, maar dan wel geprint in de allerlaagste kwaliteitsstand. Maar ach wat zou het ook....een kut cd van van Arcade Fire, David Guetta of Sufjan Stevens blijft echt een kut cd. Al doe je ze in een gouden doos. Anouk vonden ze de moeite van het kopieren trouwens niet waard. Voor de grap nog even naar gevraagd maar toen ze met cd's aankwamen van de lokale versie van zanger Rinus, heb ik keurig gemeld dat ze mijn vraag weliswaar hadden begrepen, maar dat ze best eerlijk kunnen zeggen dat ze de betreffende artiest niet op voorraad hebben. Uiteraard ben ik verder tegen kopietjes, dus heb ik netjes geen enkele cd gekocht. Zoals het hoort.

Na een paar gave films a 10.000 dong te hebben uitgezocht, was mijn honger flink toegenomen. Terug naar Kim Cafe vond ik geen optie dus ik naar een eettentje met een strategisch uitzicht op een kruispunt waar ik wel een mooi botsinkje zag aankomen. Indachtig de mix van culturen in de wijk, heb ik mij gelaafd aan een Frankfurter worstje met Traditional Black Coffee. Wie durft te beweren dat ik de lokale producten niet uitprobeer, heeft het mis. Tot mijn teleurstelling reed iedereen langs elkaar heen hetgeen een lagere fooi tot gevolg had. Geen spektakel, geen prijzen, zo is het toch maar net. De ober zwaaide mij allerhartelijkst uit en ik was er vrij zeker van dat mijn 30 seconden durende praatje met hem een vriend voor het leven had opgeleverd. Dus toen ik 5 minuten later weer voorbij liep en hij mij wenkte , was het natuurlijk wel zo beleefd om even op hem af te stappen. Ik vond het wel vreemd dat hij weer zijn restaurant ging aanprijzen. Mijn mededeling dat ik bij hem net een frankfurter worst had gegeten, vond hij duidelijk weinig terzake doende flauwekul. Maar ach, ook obers hebben zo hun zwakke momenten. Na voor de tweede keer adressen uitgewisseld te hebben, liep ik door.

In een aangrenzend parkje heb ik even toe staan kijken hoe een paar bussen budgettourists een hotel werden binnen gestampt. Ik maar denken dat backpacken leuk is, zeker als je eindelijk op de plaats van bestemming bent aangekomen, maar kennelijk hadden deze lichtingen net gebakken hond van een niet al te recente datum naar binnen geschoven. Van enige vrolijkheid was geen sprake. Tevreden vaststellend dat de wereld verkennen met rugzak zonder zeep geen absolute voorwaarde is om een leuk en leerzaam leven te hebben, besloot ik dit nieuwe inzicht eens even flink te laten indalen op een terras. En nu ik dit zo opschrijf, bedenk ik me dat de lezers die nog niet zijn afgehaakt, dit zouden kunnen herkennen als een goed idee.

Dat was het niet. Mag ik bij deze de bezoeker s van Saigon, en beter bepaald Pham Ngu Lao area, suggereren om, ondanks de naam, cafe Go2, niet te bezoeken. Toegegeven, de lokatie is prachtig, wederom uitzicht op een drukke kruising. Dat de cola 3 euro kost kan ik ook wel hebben. In Amsterdam ben je meer kwijt en heb je er kutweer en die o zo leuke 'typisch mokumse' humor bij. Dat de drank op kamertemperatuur wordt geserveerd, is al wel redelijke irritant, zeker als dan de in Vietnam gebruikelijke kamertemperatuur bedoeld wordt. Maar wat echt niet kan is eerst Red Red Wine van UB40 draaien, dan Bohemian Rapsody, dan Hotel California, dan Lady in Red en dan op je kaartje zetten dat je 'the hottest bar in town' bent. Tenzij dat laatste letterlijk bedoeld wordt, dan hebben ze een punt.

Snel verder wandelen en aangezien het dorstig weer was, was de verleiding om op het terras van 'Le Pub', een van de bekendste bars in HCMC, te gaan zitten bijzonder groot. Ook al omdat daar 'Higher then the Sun' van Primal Scream uit de boxen schalde. Zoek maar op op Youtube. Ik had een mooi plaatsje in de schaduw bemachtigd met prima uitzicht op het leven dat aan het terras voorbij trok en zette mijn zonnebril op. Nu is dat laatste normaal gezien niet echt nodig als je in de schaduw zit, maar hier leek het mij een mooie tactiek om de talloze zonnebrilverkopers op het idee te brengen dat ik er al een had, en dat het mogelijkerwijs verspilde moeite zou kunnen zijn mij attent te maken op hun koopwaar.

Na de zevende zonnebrilverkoper weggewuifd te hebben, zette ik mijn zonnebril af en bestelde een Corona. Met het debacle van Go2 nog in het achterhoofd voegde ik er aan toe dat ik een koude wilde hebben. Dit vonden ze hier gelukkig wel normaal en een ijskoude Corona op een terras waar coole muziek wordt afgespeeld vind ik niet echt een straf en ik besloot dan ook even te blijven. Publiek observeren dus.

Achter mij zat een Amerikaans meisje die er kennelijk een sport van had gemaakt om iedere ochtend voor de spiegel te oefenen op het opzetten van een 'verveeld gezicht'. Het doet mij, ook vanuit mijn vakgebied bekeken, goed om te kunnen melden dat oefening en volharding daadwerkelijk resultaat oplevert. Ik weet verder dat het onbeleefd is om andermans verbale uitingen af te luisteren, maar hier was geen ontkomen aan. Al heb ik even gedacht aan het kopen van een tweede zonnebril om die dan in mijn oren te stoppen. Na ampele overweging kwam ik tot het inzicht dat ook zulks de verkopers niet zouden weerhouden van het aanprijzen van hun waar dus zat er niks anders op dan mee te krijgen waar deze dame zoal mee zat.

Om te beginnen had ze honger, zei ze. En dat ging zo: ' Can you make me a hamburger in like...5 minutes or so..I'm hungry'. Eerlijk gezegd zag ze er niet heel hongerig uit. Sterker nog, een dag of 20 helemaal niets eten , zou best een positief effect kunnen hebben op de prijs die ze voor een vliegticket in een Ryan Air toestel zou moeten betalen, en dat zonder dat dit zou leiden tot een onaanvaardbare aanslag op haar reserves. Kennelijk vloog ze niet met Ryan Air want de inderdaad snel geserveerde hamburger ging nog sneller haar spijsverteringsstelsel in. Ik was zwaar onder de indruk. Ik bedoel, een gloeiend hete hamburger in drie happen naar binnen werken en zonder kauwen door slikken, doe dat maar eens na. Na 1 minuut was die hamburger dus pleite en veegde ze haar gezicht af met een servetje. Het feit dat ze daarvoor beter een tafellaken had kunnen gebruiken, werd geillustreerd door een straaltje vet dat via haar kin zo haar decollete in stroomde. Maak me gek.

Net toen ik van plan was mijn weg te vervolgen, sloten er twee dametjes aan. Ik kon niet anders dan nog maar een Corona bestellen. Wat ik ervan mee kreeg was dat de Amerikaanse juf, uiteraard geheel ten onrechte, haar kamer was uitgezet. Dit terwijl ze nog zo beloofd had volgende week echt haar huurachterstand in te halen. Het was ook pas de derde keer dat ze te laat was met betalen. Hoeveel onrecht kan iemand aangedaan worden.

Kortom ze was op zoek naar nieuwe woonruimte en de twee andere dametjes hadden een kamer over. Onder de indruk van haar waslijst aan 'serious issues' die ze opdisde, besloten de twee haar verder te interviewen. Issues overigens allemaal van het niveau 'vanochtend had mijn roommate mijn washandje gebruikt en moest ik helemaal naar de kast om een schone te pakken'. Nadat ze had toegegeven even geen geld te hebben maar wel 'easy going' te zijn, was de deal beklonken en konden de drie uitkijken naar een langdurig harmonisch samenzijn onder 1 dak.

Vervolgens heb ik kennis gemaakt met Mike. Mike sprak me aan in een soort Engels dat mij deed vermoeden dat hij een zogenaamde native speaker was, maar toch had ik even moeite hem te volgen. Hij kwam uit Manchester. Gelukkig ging aanpassen aan Mancunian English een stuk sneller dan aan Vietnamese English dus een geanimeerd gesprek was ons deel. Het eerste dat hij mij vertelde was dat hij op zijn gezicht getimmerd was door gays. Mike leek me niet het type dat zich dat snel liet gebeuren en hij bevestigde mij dan ook dat de betrokken gays mogelijkerwijs spijt hadden van hun gewelddadig optreden. Hoe hij dan zo zeker wist dat het gays waren? ' Those fuckers were after my cunt mate'. Ok, duidelijk.

Verder was Mike van het soort waarvan geleerden denken dat we die ook in Nederland hebben. Dat is echter niet zo. Mike is namelijk een hooligan met een afgeronde universitaire opleiding en een expat topbaan bij een bekende multinational. Als soort van boekhouder, dus ik vroeg hem of hij hier ook nog op zoek was naar zijn roots. Was niet het geval. Na een waslijst aan Manchester United anekdotes, inclusief beoordelingen van diverse groepen hooligans zoals Italianen (bunch of wankers), Grieken (bunch of wankers), Spanjaarden (bunch of wankers), Ajax fans (bunch of wankers and gays), Liverpool fans (bunch of wankers and also gays) and Feyenoord fans (they are really mean, no wankers) liepen we nog even wat voetballers af: Dirk Kuyt (wanker), Robin van Persie (wanker), Ruud van Nistelrooij (hero), Dennis Bergkamp (wanker), Edwin van der Sar (hero), Carlos Tevez (piece of shit) en Nigel de Jong (who?). Voor de niet Engelstaligen onder ons kan ik meegeven dat 'wanker' vrij vertaald iets van 'rukker' betekent en ik kan niet uitsluiten dat zijn beoordelingen op zijn minst deels op waarheid berusten.

Na zijn vierde biertje besloot Mike dat het tijd was om zich met de muziek te bemoeien en kreeg hij het bedienend personeel zo ver een door hem samengestelde wishlist integraal af te spelen. Ik vertelde hem, overigens geheel naar waarheid, dat een aantal van mijn favoriete bands uit Manchester kwamen en we gingen dan ook wedstrijdje doen wie de meeste songtitels kon opnoemen van Joy Division en New Order inclusief het jaartal van uitgifte. Ook wel eens leuk om zoiets te doen met iemand die er wel verstand van heeft. Na diverse keren Google hebben laten beslissen over het juiste antwoord, kwamen we een remise overeen. Mike dacht nog even het winnende doelpunt te maken door glorieus kijkend te vertellen dat hij naar het legendarische optreden van New Order in Finnsbury Park was geweest (2002) maar mijn vlijmscherpe counter was natuurlijk dat ik daar ook was geweest en wel samen met Popje. Hij geloofde het overigens pas nadat ik uitgebreid verslag had gedaan van de prestaties van de diverse voorprogramma's zoals Echo and the Bunnymen (bunch of wankers) . Mijn eerste poging hem te overtuigen dat ik daar echt bij was geweest, was melden dat het de hele dag had geregend, maar daar was Mike niet zo van onder de indruk. 'It always fucking rains in fucking London'.

Een a anderhalve Corona verder heb ik ook nog even mijn schoenen laten poetsen. Ik zag dat als een win-win-win situatie. Ik heb een culturele ervaring, die jongen verdient wat geld en mijn schoenen zijn gepoetst. Beetje onhandig van me om niet vooraf een prijs af te spreken want mijnheer kwam terug met gepoetste schoenen en een prijs van 200.000 dong. Daar koop je in Vietnam drie paar schoenen voor dus Mike, een Saigon veteraan, gevraagd wat ik tegen die jongen moest zeggen. 'Give him 50 and tell him to go fuck himself'. Vriendelijk glimlachend heb ik die knul 100.000 dong gegeven, twee keer de gangbare prijs. Daarna telefoonnummers uitgewisseld met Mike, die ik overigens nooit ga bellen, en op mijn gepoetste schoenen naar de taxistandplaats gewandeld. Een genoeglijk middagje.