Zo halverwege mijn verblijf hier, was het serieus tijd voor een break. Bart had mij getipt om het eiland Phu Quoc eens te checken. Misschien was dat wel wat. Ik dat eiland Googlen. Ik geloof dat ik binnen drie minuten na het opdoemen van de Google resultaten een vliegticket geboekt heb.

Even wat achtergrond. Saai voor de lezer, maar dat ik het later, als ik mijn blog voorlees aan mijn ongetwijfeld niet geringe schare kleinkinderen, ook nog even weet hoe het ook alweer zat. Phu Quoc is een eilandje van 48 kilometer lang dat recht onder Cambodja ligt. Daar vinden ze dan ook dat dat eiland helemaal niet bij Vietnam hoort maar bij hun land. Ik geloof dat ze er nog niet helemaal aan uit zijn daar, maar ik was blij dat het nog steeds Vietnam is. Nu hoefde ik niet te wisselen en was er ook geen malaria.
In de recente historie neemt Phu Quoc een plaatsje in omdat het eiland zowel door de Fransen als de Amerikanen gebruikt werd om krijgsgevangen op gebiedende wijs te informeren over hun wandaden.

Vandaag de dag is Phu Quoc, buiten de kustlijn dan, een onontwikkeld eiland. Infrastructuur ontbreekt nagenoeg en bovendien is 70% van het eiland tropisch woud dat tevens op een of andere beschermlijst staat. Al met al een aanbeveling om er juist nu te zijn. Voordat de plannen van het bouwen van een internationale luchthaven realiteit worden en deze subtropische parel zal veranderen in de Vietnamese equivalent van Phuket. Niet dat ik daar ooit geweest ben, maar dat staat in de boekjes en ik dacht dat het wel bereisd over zou komen als ik een dergelijk eco statementje zou maken.

Vanuit Ho Chi Minh City is het een klein uurtje vliegen. Echte avonturiers gaan eerst tig uur met een bus naar een of andere griebusplaats in Cambodja en nemen dan een roeiboot. Doen ze er uiteindelijk 15 keer zo lang over maar sparen ze wel 26 euro uit. Ok, plus het feit dat ze in al die tijd geen Saigon Beer kunnen drinken.

De vlucht was met een Turboprop toestel. Nooit van gehoord maar mijn tipgever had mij dit ter geruststelling gemeld. Voor mij allemaal prima maar ik denk dat Popje overwogen had om toch maar die bus naar Cambodja te nemen, ondanks de gedecimeerde mogelijkheden tot het drinken van Saigon Beer. De landing was op het kleinste vliegveld waar ik ooit geweest ben en als ik nieuwe remmen in de Alfa nodig heb, dan wil ik die van hetzelfde merk als van de Turboprop. De aankomsthal van deze luchthaven wordt van de vertrekhal gescheiden door de strategische plaatsing van een sieradenstalletje. Ook is er een bagageband. Op zich niet echt spectaculair nieuws , maar bij deze had je precies 6 seconden om je tas van de band te plukken, anders was hij weer verdwenen. De afwasband bij een beetje Grieks restaurant is langer.

Tevreden vaststellend dat tot nu toe alles precies zo was als dat ik het me had voorgesteld, knoopte ik een praatje aan met een Vietnamees plaatje in blauw jurkje. Althans, zij begon. Gezien mijn prettig voorkomen vond ik het niet meer dan logisch dat zij alles van me wilde weten. Ik onderbrak het gesprek even om de Maylinh taxiknul te sommeren een chauffeur voor Mr. Robert paraat te hebben. Ik veronderstelde dat het plaatje diep onder de indruk zou zijn van mijn doortastendheid. Dit was, vriendelijk geformuleerd, niet het geval. Haar plots gewijzigde attitude richting mr Robert liet zich na enig onderzoek vervolgens eenvoudig verklaren toen ik eindelijk het bordje van het concurrerende taxibedrijf ontwaarde. Had ze dat bordje maar niet op borsthoogte moeten hangen.

Na een taxiritje van een kwartiertje, werd ik gedropt op een hagelnieuw complex en wel het Arcadia Phu Quoc Resort. Ik was aan de vroege kant want ik wilde natuurlijk zo veel mogelijk gestrekt onder een palmboom naar de zee staren, met als vaste voornemen dat mijn enige beweging het in de lucht houden van de hand zou zijn. Dit ten teken dat de door mij enige momenten eerder bestelde versnapering zijn weg reeds had gevonden en het onderhand tijd was voor een nieuwe.

Maar eerst inchecken. Of ik even wilde wachten want ik was twee uur te vroeg en het koninklijk paar dat nu in mijn verblijf logeerde, had het lef gehad pas op het allerlaatste moment uit te checken. Ik was stom verbaasd en vroeg aan het, gelukkig behoorlijk Engels sprekende heerschap, of er misschien een fout in de reservering zat. Nee hoor zei hij, hier staat het:'one room for Mr. Robert'. Tijd dus om ook hier rap naam te maken en ik besloot dat in woede uitbarsten daartoe een uitstekend begin zou zijn. Helaas werd mijn voornemen de das omgedaan door een kopie van het plaatje in het blauwe jurkje, die mij vriendelijk vroeg of de pijn van het wachten een enigszins verzacht kon worden door het aanbieden van een ijskoude megafles Saigon Beer. Ik meldde haar dat ik dat niet verwachtte maar dat ik bereid was het te proberen. 'You nice Mr Robert'.

Zo de eerste slag was geslagen en met onbezwaard gemoed wandelde ik met mijn rugzak richting restaurant en strand. Om niet uit de toon te vallen met mijn rugzak, had ik deze keer geen afstershave op gedaan en had ik mij opgefrist met het afwaswater van de avond ervoor. Het loopje naar het strand was, zoals beloofd op Agoda.com, zeer kort en er openbaarde zich daadwerkelijk een panorama dat je ook bij Zwitser leven en Bounty reclames voorbij ziet komen. Een rij palmbomen, tussen de palmbomen was loungezitjes voor als je moe werd van op het strand liggen, een schoon zandstrand en een blauwe zeer rustige zee. Ik gelijk mijn werkgever bellen: 'Hi Ha, is it ok if I stay here for another two months?' Het was ok maar ze kon daarbij helaas geen garantie geven op een ongewijzigde voortzetting van het dienstverband. Had ik weer. Nou er het beste van maken dan maar en dat doe je natuurlijk ook door even wat gasten te observeren.

Een paar Russen had ik snel in de gaten. Kan ook niet anders, er zaten een paar Borissen met zo'n koude oorlogfilmstierennek en van die toegeknepen varkensoogjes, bier naar binnen te kwakken, daarbij minachtend aangekeken door hun Svetlana's in iets te dure en toch vreselijk zittende bikini's. Kournikova was er ook. Lang blond haar, kon niet tennissen, arrogante harses en buitengewoon chagrijnig. Vond ik knap in zo'n omgeving. Julio Iglesias was er dit keer niet bij, hetgeen mij plezierde omdat de kans dat ik dan de aandacht van het personeel zou moeten delen wel iets groter was geworden. Nu zag ik weinig concurrentie.

Het kopietje kwam mij halen om mij de kamer te laten zien. Daar was ze snel mee klaar want ik had besloten mijn bezoek zo anoniem mogelijk te houden en had gekozen voor de Superior Suite. Adel verplicht niet waar. Het superieure zat hem vooral in het gegeven dat men in een ruimte waar een eenpersoonsbed past en geen koelkast, een tweepersoonsbed en een koelkast was geplaatst. Ook was er een badkamer. Vond ik fijn want ik had inmiddels mijn rugzak verstopt dus was er geen enkele reden meer de overige kenmerken van de backpacker wel overeind te houden. Even snel douchen dus. Gelukkig lekker koud water.

Wat ik wel raar vond, was dat al het douchewater onder de glazen douchewand verdween. Het duurde even voordat ik door had dat dat een belangrijk kenmerk van de badkamer van de Superior Suite is. Dat je bij binnenkomst links het toilet hebt, daar tegenaangeplakt een afvoerput, dan een wasbak, dan even niks en dan een douche. En de douche zelf had geen afvoerputje. Dus al dat douchewater gaat van de ene kant van de badkamer, helemaal naar de nadere kant van de badkamer om daar in het afvoerputje te verdwijnen. By design! Ik vond het apart maar was tegelijk ook wel benieuwd wat er nou zou gebeuren als Svetlana op haar blote voeten haar tanden aan het poetsen zou zijn terwijl Boris, net als thuis, even in de hoek van de douche zou staan te urineren.

Verder een prima kamer, met een geruisloze airco en een minibar met bier en frisdrank a 36 cent per item, nagenoeg dezelfde prijs als op het terras recht aan zee. In Nederland proberen ze je bij zo'n muffe strandtent wel eens te melden dat 3,50 voor een biertje helemaal niet teveel is gezien de unieke lokatie. Ik zou zeggen beste strandtenthouder in Noordwijk aan Zee, ga eens op Phu Quoc kijken en leg dan nog een keer, en met droge ogen graag, uit wat je precies bedoelt met 'unieke lokatie'.

Het strand van Arcadia Resort was echt fantastisch. Heerlijk rustig en er was, nadat ik een bleek Engels jongetje er van af had gegooid, zelfs in de middag nog een ligbed over. Ook nog ff een pararsol bij Boris gescoord. Die begreep best dat 4 parasols voor Svetlana wat al teveel was. En ze kan ook niet de hele dag boos blijven op Boris natuurlijk. Die kan er ook niks aan doen dat dat doucheputje verkeerd zit.

Op de hoek van het strand was een massagetent ingericht. Een aardig Vietnamees vrouwtje liep de bedden langs om te kijken of er wat klandizie te scoren was. Bij een Duitse mevrouw werd ze even vol uitgekafferd. Nou ja ...mevrouw. In eerste instantie dacht ik dat de Vietnamezen in de strijd om de gunst van de toerist een extra attractie hadden willen creeren door het in een bikini hijsen van een aangespoeld basaltblok. Deze mevrouw uitte in schel Duits haar ongenoegen over het feit dat de dame nu al voor de tweede keer deze week haar diensten was komen aanbieden. Ik heb me er in mijn beste Duits maar eens even tegenaan bemoeid. Ik was er toch en het kopietje stond schuin achter de bar te kijken hoe mr. Robert dit ging aanpakken. ' Vindst du das verruckt das diesem Fraulein dich volgerne ein Massa wilst geben. Das bedeudet zwei tagen arbeit' . Aan haar gelaatsuitdrukking te zien, was er niets mis met mijn Duits maar zelfs mijn charmeoffensief leidde niet tot het binnenhalen van een vette opdracht.

Vervolgens richtte onze masseuse zich tot mij. 'Do you like Massa' Nou was ik even de aloude taalwijsheid kwijt over die laatste twee letters die niet worden uitgesproken en ik begon dan ook uitgebreid uit te leggen dat mijn eerste voorkeur niet uitgaat naar Duitse mevrouwen van een jaar of 55 met een dergelijke omvang , maar dat ik wel verwachtte dat ze erg gezellig zou zijn. 'No no...massa!' En ze wees naar haar massagetafel. Ik heb haar, naar waarheid, uitgelegd dat ik massage niet leuk vind maar dat ik eventueel zou overwegen er een te geven. Toen ze even knikte naar het basaltblok, werd het absurde van mijn uitspraak snel helder. Maar het was gezellig en ik ben niet gemasseerd. Zelfs niet toen ze het gratis wilde doen, hetgeen ik een meer dan logisch aanbod vond.

Gezien de ham and cheese sandwich die ik 's middags in het restaurant had genuttigd, had ik besloten dat ik uit eten ging. Dat klinkt avontuurlijk maar dat hield concreet in dat ik met mijn niet te weinig coole lederen teenslippers in mijn handen langs de zee richting een paar restaurantjes ben gelopen. Een daarvan bleek Amigo's te zijn, een bar/restaurant van enige faam. Nou, dat snap ik best die faam. Onder een grote rieten parasol een paar ronde tafels wegzetten, barkrukken er omheen en Saigon Beer serveren voor 15000 Dong , en dat echt twee meter van de zee, is voor mij genoeg voor eeuwige roem. Daarnaast heb ik er ook nog eens heerlijk gegeten. Ze hadden er Mexicaans!

Mexicaans ja, ik sla inmiddels alle bladzijden van iedere kaart van ieder restaurant over waarop local food wordt aangeboden. Als ik het lees krijg ik de kriebels al en aangezien mijn afvalprogramma inmiddels buitengewoon goed gelukt is, zit ik niet te wachten op acuut verlies van eetlust . Nu zijn er vast lezers die mij voor gek verklaren en hoog opgeven over de Vietnamese keuken. Gelijk hebben ze. Het is ook heel leuk en lekker. ...als je er twee weken op vakantie bent. Ik kan inmiddels geen rijst met verse knarsgroente en een vis met graat meer zien en heb er geen enkele moeite mee om schaamteloos drie keer zoveel te betalen voor een gelijkwaardige portie westers voer. Dat drie keer zo veel is dan overigens 4,50 in plaats van 1,50 dus het is ook weer niet zo dat ik de decadentie inschiet.

De volgende dag besloot ik dat de tijd die ik had gespendeerd aan het lezen van 23 bladzijden over wat er allemaal te doen is op Phu Quoc, verloren tijd was geweest. Ik was vroeg uit de veren, een behoorlijk ontbijt genuttigd en had de bedden en lokatie voor het uitkiezen. Het leek mij van moed getuigen om precies daar mijn kamp te houden waar ik een dag eerder Svetlana, Boris en Kournikova had zien worstelen met het open en dicht klappen van de parasol. Ik ben helaas vergeten een foto te maken van hun gezichten toen ze eindelijk hun roes hadden uitgeslapen en tot de ontdekkking kwamen dat ze iets anders moesten zoeken. Ze hadden vrij snel daarna ruzie hetgeen ik nog wel beangstigend vond. Als de zwaar getatoeeerde Boris, met zijn 130 kilo en stierennek kwaad zou worden, zou ik hem mogelijk neer moeten hoeken en je weet nooit of je dan je hand bezeerd ofzo. Gelukkig voor hem viel hij snel na de bonje in slaap.

Echt heerlijk mijn dag gevuld met van het bedje naar de zee lopen en terug. En wat een lekker water zeg. Super temperatuur en behoorlijk helder. Veel vissen gezien. Geen haaien. Tussen de middag een tropische sandwich gescoord bij Amigo;'s en daarna tegen zonsondergang het strand verlaten om deel te nemen aan Happy Hour. Ik vond het nog wel netjes van mezelf om toen even tegen Boris te gaan vertellen dat hij wat mij betreft zijn plaatsje weer in kon nemen. Ik ben de beroerdste immers niet. Boris had zelf echter ook veel meer zin in Happy Hour en we hebben een Saigon Beer geklonken op onze eeuwige vrienschap.

Na een tijd later in mijn Superior Suite aangekomen te zijn, merkte ik dat het gebruik van mijn factor 40 zonnebrand iets intensiever had gemogen, maar verder heerlijke dag gehad natuurlijk.

Het nadeel van een lang weekend is dat een weekend erg kort is. Je kan beter een korte maand, zoals Februari hebben. En mijn vlucht was al om half 4. Genoeg reden om zondag al om half 8 te gaan ontbijten en even een paar uur mee te pakken aan het strand voordat de onverbiddelijke terugreis naar Saigon mijn deel zou zijn. Dat kwam er natuurlijk toch van en je bent snel weer terug in de realiteit als je het vliegtuig uitstapt. Ook de taxichauffeur deed noig een poging om mijn gelukzaligheid over het afgelopen weekend zo snel mogelijk te laten vervagen door een poging te wagen een omweg te kiezen. Dat krijg je als je met een rugzak reist, maar ik weet inmiddels de weg. Bij het betalen had mijnheer zogenaamd geen wisselgeld wat een beetje dom was van hem. Ik was zondermeer van plan geweest dat als fooi te geven maar nu heb ik vriendelijk glimlachend de briefjes teruggevraagd en heb alsnog gepast afgerekend. Hinke Plai en bedankt.

Oh ja, mocht het niet duidelijk geworden zijn in mijn verslagje, ik wil hier heel graag een keer naar terug en heb inmiddels een verzoek ingediend bij mijn werkgever om de eerstvolgende fabriek op dit eiland te plaatsen. Ik ben bereid om tijdens de 8 jaar durende start-up de ontberingen van het expatbestaan te ondergaan. Alles voor de zaak!