Saigon ken ik inmiddels op mijn duimpje. De rest van Vietnam nog niet. Na even bij Alexei gecheckt te hebben wat nou eens een handige bestemming zou kunnen zijn, kwam hij met Hoi An aan zetten. Deze plaats leek mij inderdaad te voldoen aan de minimale eisen die ik heb als ik op pad ga. Zee, strand, een leuke stad, iets cultureels omdat nu eenmaal hoort, en drie miljoen beschikbare barretjes en restaurants. Oh ja, maximale reistijd twee uur en het mocht geen drol kosten. Dus om nou te zeggen dat ik veeleisend ben? Nou nee niet echt. Hoi An here I Can. Als Vietnamezen wat vrijheid hebben in het gebruik van de Engelse taal, waarom ik dan niet. Ik ben er tenslotte ook.

Om in Hoi An te geraken is het raadzaam een ticket te boeken naar Da Nang, de derde stad van Vietnam. Een vliegticket wel te verstaan.Per bus kan ook maar zo goedkoop hoefde het nou ook weer niet en weekenden duren ook hier maar twee erg korte dagen. Gelukkig geen geouweneel met zomertijd want dat uur missen kan ik hier prima missen. Na een dag keihard buffelen voor de organisatie, als een jekko mijn Northern Face rugzak volgepropt en naar het vliegveld gesjeesd. Nou ja, gesjeesd, met 25 km per uur in een taxi. Gelukkig hebben ze de luchthaven echt midden in de stad gebouwd dus je bent er ondanks het verkeer zo. Of hadden ze nou de stad om het vliegveld heen gebouwd? Nou ja wat maakt het uit. Alles maakt hier lawaai en zorgt voor luchtvervuiling dus die paar vliegtuigen kunnen er ook wel bij. Ik was in mijn vorige verslag trouwens nog vergeten te melden dat landen in Saigon wel een belevenis is, juist omdat het midden in de stad is. Vanuit de lucht is goed waar te nemen wat een immense stad het is. Zo ver als dat je kunt kijken zie je niks anders dan stad. Met het geschatte aantal van 16 miljoen inwoners is het niet eens de grootste stad in Azië maar het feit dat er nauwelijks hoogbouw is, zorgt er voor dat het stedelijk gebied echt enorm is. Zo heb ik vast al eens gemeld dat het ritje van Saigon naar het werk iets van 50 kilometer is maar je bent die hele 50 kilometer geen moment echt de stad uit.

Bij het inchecken kreeg ik alweer te horen dat ik naar Gate 14 moest. Aangezien ik in 100% van mijn tripjes bij die Gate uitgekomen ben, heb ik een verzoek ingediend om deze Gate om te dopen. Of ik een naam in gedachten had. Zit zelf te denken aan mr Robert's Gate maar wie weet is er een passender naam te vinden.

Aangezien ik er door de haast niet meer in geslaagd was een maaltijd te nuttigen ging ik op zoek naar een eettentje. Daar was ik snel mee klaar. Die is er niet. Met een rol vanillekoekjes en een blikje Heineken als voorraad toog ik dan ook naar de wachtruimte. Daar zat ik drie minuten toen ik in mijn ooghoek een Vietnamees meisje met haar moeder ontwaarde. Het meisje stootte mama aan en twaalf seconden later zat ze naast me. En haar mama daar weer naast. Ze besloot dat ik een vriendelijke uitstraling had en knoopte een praatje aan. Hoe ik heette. Ik antwoordde geheel naar waarheid en besloot de voor de hand liggende wedervraag te stellen. 'My name is Yen mr Robert'. Vervolgens kreeg ik een spervuur van vragen op me af. Waar ik vandaan kwam? Na eerst The Netherlands , daarna Holland, toen Noordhoek, vervolgens Rotterdam en uiteindelijk zelfs Amsterdam geprobeerd te hebben, gaf ik het op en vertelde dat ik uit Germany kwam. Maar tot mijn opluchting bleef het vraagteken boven Yen's hoofd cirkelen. In haar beleving komen mensen uit Vietnam, China, Da Nang of Amerika. Hoe oud ik was. Na enige twijfel besloot ik ook deze vraag naar waarheid te antwoorden. Had ze niet gedacht en ik vond haar erg oprecht overkomen. Zelf was ze pas 24. Of ik getrouwd was en kinderen had. Bij het noemen van het aantal kinderen was ze zwaar onder de indruk. Zelf was ze ook getrouwd en had ze geen kinderen. Het gezicht dat ze hierbij trok deed mij vermoeden dat een bepaalde mate van teleurstelling inzake de viriliteit van haar echtgenoot zich meester van haar aan het maken was. Zeker nu ze hoorde dat het ook anders kon. Toen ik ook besloten had de vraag hoe duur het appartement waarin ik verblijf is, te beantwoorden, was ze helemaal klaar met haar echtgenoot en bereid terstond met mij in het huwelijk te treden. Ik kreeg de indruk dat ook haar mama dat een goed idee vond. Helaas moesten we toen het vliegtuig in en ik zag dat Yen moeite met dit moment had. Ze vroeg nog even welke stoel ik had en ze trok wit weg toen bleek dat zeker 15 rijen ons scheidden van eeuwig geluk. Ik vond het allang best en vrees voor Yen dat ze zich nog even door haar huidige huwelijk moet zien heen te slaan.

De vlucht zelf was voor Popje waarschijnlijk wederom aanleiding geweest om een busrit van een uur of tig te verkiezen boven deze wijze van reizen. Enige turbulentie viel mij wel lichtjes op. Desondanks slaagden we erin levend Da Nang te bereiken. Bij de bagageband zag Yen haar kans nog schoon om uit te leggen dat Da Nang fantastisch is en dat het in haar ogen verspilde moeite was om door te reizen naar Hoi An. Ik meldde haar dat ik het hotel al betaald had en ze vroeg hoeveel dat dan was geweest. Na overleg met haar mama bleek het bedrag toch iets te hoog om af te kopen en treurend nam ze afscheid van mr Robert.

In het vliegtuig zelf kwam ik te zitten naast Tran en Hang. Tenminste dat verstond ik na zeven keer 'what is you name?' gevraagd te hebben. Tran en Hang spraken, overigens net als Yen, behoorlijk Engels. Ze bestaan dus wel, Vietnamezen die Engels spreken, alleen is dat vooralsnog geen doorslaggevende factor gebleken in ons eigen aannamebeleid. Ook Tran en Hang hadden duidelijk behoefte om hun Engels aan te scherpen en de inmiddels vertrouwde lijst aan vragen werd op mij afgevuurd. Aangezien het stelletje op pad ging om foto's te maken voor hun aanstaande huwelijk, heb ik, om ieder risico uit te sluiten, de huurprijs van het appartement met 90% verlaagd en mijn leeftijd met 10 jaar verhoogd. Beide werd niet geloofd maar een crisis nog voor het huwelijk was aangevangen was desondanks adequaat bezworen.

De luchthaven van Da Nang is een van de vele bewijzen dat het met Vietnam wel goed lkomt in economisch opzicht. De aankomsthal is hagelnieuw en kan de vergelijking met ieder vliegveld dat ik ken moeiteloos aan. De bij Agoda aangevraagde hotel pick-up was niet helemaal doorgekomen en na enig zoeken, lees uit 20 gillende chauffeurs een keuze maken, stapte ik in de vertrouwde Maylinh taxi. Het eerste wat opviel was dat het verschrikkelijk rustig was in de straten. Natuurlijk waren er wel wat auto's en scooters maar niet heel veel meer dan in pakweg Breda. Een verademing en verrassing tegelijkertijd. Ook zag het stuk van Da Nang waar wij door heen reden er een stuk verzorgder en frisser uit dan het op alle vlakken chaotische Saigon. Hoi An, de plaats van bestemming was ruim een half uur rijden. Het irriteerde dat de taximeter een stuk sneller ging dan in Saigon en net op het moment dat ik de chauffeur uit de auto wilde gooien om hem de gevolgen van het tillen van mr Robert aan den lijve te laten ondervinden, schoot het mij te binnen dat je per kilometer betaalt. In Saigon doe je echter een kwartier over een kilometer en op de lege en brede wegen in dit gedeelte van Vietnam een minuut. Logisch dus dat die meter 15 x sneller gaat.

Uiteindelijk kwam ik om 23.00 aan in hotel Hoi An Pacific. Best hongerig maar helaas was de keuken al gesloten. In Vietnam zijn ze niet zo van die nachtbrakers dus ik was aangewezen op de faciliteiten die mij werden aangeboden op de in koloniale stijl opgetrokken hotelkamer. Ik lees de VT Wonen niet en had dan ook geen idee wat dat dan precies is, die koloniale stijl, maar dat stond in de beschrijving van het hotel. Ik zag in ieder geval geen tralies en ook een zweep kon ik zo snel niet vinden. Wellicht dat het kierende raam de term 'koloniaal' rechtvaardigde of het feit dat de in de minibar aanwezige flessen bier de merknaam LaRue kenden. Een biermerk uit Da Nang en ongetwijfeld een overblijfsel uit het Franse koloniale verleden. Naast dit prima bier waren er Pringles, noches en iets waarvan ik dacht dat het van die lekkere frietjes waren maar gedroogde sinaasappelschilsliertjes bleken te zijn. Of zoiets. Ik heb niet de moeite van een tweede hap genomen om te geraken tot een nadere specificering van de smaaksensatie die mij bij het nuttigen van de sliertjes ten deel viel.

Bij het checken van de kamer ben ik de uitdaging aangegaan het openstaande raam dicht te krijgen. Een open raam leek mij gezien de aanwezigheid van airco niet nodig. Na een kwartiertje begreep ik waarom dat raam open was. De anderen hadden het ook niet dicht gekregen. Tijd voor geweld dus. Na een stoelpoot van een koloniale zetel te hebben afgeschroefd, heb ik die gebruikt om met een paar ferme tikken het raam in zijn sponning te hengsten. Vervolgens de stoel terug gebracht in de oorspronkelijke en authentieke koloniale stijl en klaar was kees. Zo moeilijk is het leven niet als je een beetje handig bent. Bovendien bleek mijn volharding s nachts zijn waarde al te hebben. Waarom niemand mij verteld had dat het in Hoi An kutweer kon zijn, kan ik wel mee leven maar dat het het daadwerkelijk was al een stuk minder. Wat een storm. Als ik tijdens die storm het raam dicht had moeten doen, had ik een ongeschonden koloniale zetel niet kunnen garanderen.

Zaterdag vroeg uit de veren om het plan dat ik had opgesteld in zijn volledigheid uit te voeren. 's Ochtends naar de ancient town of Hoi An en 's middags vegeteren op het strand dan wel aan het zwembad. Na een meer dan uitstekend continentaal ontbijtbuffet genoten te hebben, ben ik een kwartier later nog een keer gaan ontbijten. Dat is het voordeel van alleen reizen, dat je lekker ruim slaapt en dat je van alle waardebonnen twee stuks krijgt. Zo ook voor het ontbijt en ik vond het zonde de vouchers ongebruikt te laten.

Om tien uur al liet ik mij door de hotelshuttle afzetten in Hoi An. Het bijzondere aan het plaatsje is dat vrijwel alle gebouwtjes in het oude centrum meer dan 500 jaar oud zijn en de Amerikanen het niet hebben gebombardeerd Gebouwd in een Japanse of Chinese periode dat ben ik even kwijt. Het hele centrum staat dan ook op de werelderfgoed lijst van de Unesco.. Een lijst die ik tot voor kort eerlijk gezegd een stuk minder boeiend vond dan bijvoorbeeld de lijst van beste rockplaten uit de jaren 80, maar nu ik er toch was, vond ik het wel een boeiend gegeven. Wat ze in Hoi An ook hebben, is 500 kleermakers. En die wilden echt allemaal een pak voor me maken. Ik kon me dat voorstellen. Zo vaak zullen ze daar niet de gelegenheid hebben om hun veel geroemde skills op ideale pasmaten los te laten. Ik heb het eerlijk gezegd overwogen, aangezien de temperatuur in Hoi An nou niet je van het was en ik, op basis van de immer betrouwbare informatie van weeronline er niet aan had gedacht mijn winterjas mee te nemen. Of iets anders met lange mouwen. Ik denk dat het hooguit 23 graden was. Dus een kek colbertje leek me een goede oplossing. Wilden ze er een dag over doen? Laat dan maar, als je geen geld wilt verdienen, dan moet je het zelf maar weten.

Wie wel geld wilden verdienen, waren de talloze vrouwtjes die op een werkelijke briljant chaotische en claustrofobische markt hun spulletjes vooral aan mij wilden verkopen. Maar hoe leg je aan schattige maar vooral erg vasthoudende meisjes uit dat je hun handgemaakte zijden slopen weliswaar erg mooi vindt, maar dat je nu eenmaal prefereert om onder een Donald Duck dekbed van de Ikea te liggen? Wat de markt beleving compleet maakte , was dat hij overdekt was, het dak op 1,80 was geplaatst en het ok was om met je scooter door de marktstraatjes van maximaal 50 centimeter breed te crossen. Klinkt vervelend allemaal maar heb me er prima mee vermaakt.

En Hoi An zelf? Een prachtig en heel gezellig plaatsje. De inderdaad stokoude gebouwen zijn goed onderhouden en er zitten bijzondere exemplaren tussen. Volgende keer als ik er ben, zal ik er eens een paar foto's van maken. Ook kwam ik nog terecht bij een of andere traditionele dans en muziekvoorstelling. Heb ik toch zeker een minuut of drie geboeid naar staan kijken al zal ik eerlijk bekennen dat mijn aandacht meer uitging naar de schoonheid van de uitvoerenden dan naar die van de uitvoering zelf. Al is het natuurlijk wel cool als je met een terracotta wasmand op je hoofd rondjes kunt draaien zonder dat die wasmand de wet van Newton van aanvullend empirisch materiaal voorziet. Bij het verlaten van het theatertje kwam ik tot de ontdekking dat ik het kaartenverkoopstertje letterlijk over het hoofd had gezien.

Tevreden met deze onverwachte meevaller, besloot ik dan ook even flink de bloemetjes buiten te zetten en ik zetelde mij neder op een stoel die mij uit het koloniale tijdperk leek te komen. Ik bestelde een koffie en vroeg of er gratis koekjes bij zaten. Tot mijn schrik zat ik naast drie vitale bejaarden uit Nederland en aangezien ze een interessant gesprek hadden waarbij alle medereizigers uit de vitale bejaardenreisgroep even door de mangel werden gehaald, antwoordde ik op hun vraag waar ik vandaan kwam, dat dat Holbrooke, Wisconsin was. Geen idee hoe ik er op kwam maar ik vond het wel grappig dat het rijmde op lolbroek. En zo kon ik ongestoord hun gezever verder aanhoren. Geëmmer over dat het water van de douche niet altijd warm was, ze ook wel eens wat anders wilden eten dan rijst, als ze wijn bestelden een borrel kregen met 40% alcohol (rijstwijn), de gids de twee laatste letters van de meeste woorden inslikte, alle andere Nederlanders eikels waren en hoe de wereld er toch een stuk beter uit zou zien als iedereen zo zou zijn als dat zij waren. 'Maybe you should try an all inclusive resort in Turkey next time', suggereerde ik. Zonder dat ze het bijzonder vonden dat iemand uit Holbrooke Wisconsin hun zorgen had weten te ontcijferen, vertelden ze dat ze dat de afgelopen acht jaar hadden gedaan en wel eens wat anders wilden. 'Did you have warm water there?' Dat was het geval. 'Now that's a difference than, congratulations on your choice of destination'.

Na met plezier en op mijn gemakje het hele stadje verkend te hebben, ben ik terug gegaan naar het koloniale hotel om mij voor te bereiden op het strand. Die voorbereiding was van korte duur. Geen strandweer, althans niet de versie die ik prefereer Voor liefhebbers van het bezoeken van de boulevard van Scheveningen in november was dit misschien anders geweest. Er zat niets anders op dan even wat rust te pakken en terug naar de stad te gaan voor een late afternoon borrel en aansluitende copieuze maaltijd.

De rit terug naar de stad maakte ik met twee stellen uit Vancouver Canada die gokten dat ik uit Nederland kwam. Ik was teleurgesteld dat ze niet dachten dat ik uit Holbrooke kwam, maar dat kwam doordat hun buren uit Nederland kwamen. Dus herkenden ze, zij het vaag, het accent Ze checkten ook nog even wat 'gofferdomme' precies betekende want dat zei de buurman nogal vaak. Ik wist natuurlijk niet of ze religieus waren ofzo dus ik heb het voor de zekerheid maar vertaald als 'stupid neighbors'.

De faciliteiten voor borrelen en eten zijn in Hoi An meer dan uitstekend. Aan de haven met gezellig uitzicht op bootjes, wie had dat gedacht, me tegoed gedaan aan het lokale LaRue bier. Goed te doen en haast gratis. Daarna op zoek gegaan naar het lonely planet en trip advisor aanbevolen top restaurant. Nu werd er al voorzichtig geschreven dat de entourage niet het sterkste punt was maar het feit dat ze ook geen wifi hadden, deed de deur dicht. Op zoek naar nummer twee van de lijst, en die was qua entourage, qua wifi en qua eten helemaal geweldig. Ik heb me gewaagd aan de lokale specialiteiten en die waren zeer lekker. Voor de zekerheid had ik ook french fries besteld.

In het busje terug naar het hotel, raakte ik aan de praat met Stacey, ook al uit Canada. Toronto dit keer Aangezien ik het prettig vond om eens met iemand te praten die het Engels bijna net zo goed machtig is als ik, nodigde ik haar uit voor een biertje in de hotelbar. Ik kreeg eindelijk andere vragen dan de kosten van het appartement en het was een verademing om mijn eigen vragen een keer niet in een steeds lager tempo zeven keer te hoeven herhalen. Als ik er zo over nadenk, was dit de eerste keer sinds mijn praatje met Mike dat ik een echt gesprek had. Gold voor haar denk ik ook wel een beetje want haar reizen door Azië had veel lokale vrienden en de daarbij horende oppervlakkige gesprekken opgeleverd. Na sluitingstijd werden we de bar uit gekegeld. Dat klinkt als heavy shit maar dat was om 23 uur. Kon ook wel na een nacht wakker liggen van de storm en vanaf de vroege morgen een hele dag in touw.

De volgende dag was ik een stuk later wakker hetgeen ik jammer vond omdat de mogelijkheid om beide ontbijt vouchers te gebruiken daarmee teniet was gedaan. Om dit te compenseren heb ik extra veel opgeschept en de helft laten staan. Daarna ben ik conform plan aan het zwembad gaan liggen. Ik had het hotel nota bene geselecteerd op basis van het plaatje van het zwembad. En dat het in koloniale stijl was. De eerste paar uurtjes was het nog goed te doen en relaxen met een gezellig boek over de Vietnam War is niet echt een straf. Maar gaandeweg werd het wel erg fris en toen Stacey zich meldde met een uitnodiging voor een hapje in Hoi An, was ik snel overgehaald.

We zijn eerst nog een keer over de markt gelopen want die had ze nog niet gehad. Haar collectie piercings zorgde voor bekijks en de verkoopstertjes waren dit keer nog hardnekkiger. Daar waren we snel mee klaar. Even een biertje in het centrum gedronken en het hapje aan de haven genuttigd. We slaagden erin om gegeten en gedronken te hebben voor 200000 dong. Met de huidige koers is dat 7 euro 20. Voor de duidelijkheid, dat was de totaalprijs voor twee personen. En lekker spulleke. Helaas was er geen tijd meer voor een ijsje want mijn terugreis naar Da Nang stond gepland voor half 7. Op het vliegveld nog even met Popje gebeld. Ook Viber werkt hier prima en free wireless is everywhere. In het vliegtuig zat ik tot wederzijdse verrassing weer naast Tran en Hang, al hadden ze nu beduidend minder vragen. Wel hadden ze het koud gehad en evenals ik met kun kledingkeuze niet echt ingespeeld op de plotse klimaatwisseling. In Saigon was het gelukkig weer lekker warm.