Voor liefhebbers van 'grappige' verhaaltjes, vewijs ik u graag naar een van de andere berichten op mijn blog.

Saigon is best een grote stad en daardoor is het things to do and see lijstje van lonely planet ook enorm. Om enigszins effectief deze lijst af te managen heb ik dan ook een aantal criteria moeten loslaten op dit lijstje om tot een behapbaar aantal activiteiten te komen. Regel 1: geen pagodes bezoeken. Daar hebben ze er hier heel veel van maar voor mij zit dit een beetje in de categorie van heb je er een gezien dan heb je de anderen ook wel gezien. Dat scheelde een gebouwtje of 100. De cafés en restaurants heb ik er wel op laten staan al ga ik mijn kostbare tijd niet verspillen aan horecagelegenheden die buiten de trip advisor top vijf vallen. Ook musea wilde ik skippen, tenzij het ging over events met minstens een miljoen doden. Dat schoot niet echt op want er bleven nog tientallen musea over. Ok, ander criterium. Alle musea vallen af, behalve het War Remnants Museum. Die voldeed ook ruimschoots aan de eerder gestelde voorwaarde

Het War Remnants Museum is een absolute must see en voor mij een van de indrukwekkendste ervaringen so far. Enige jaren geleden heette dit museum nog The Museum of American War Crimes maar sinds de herstelde betrekkingen met de US , wordt dat wat al te provocerend geacht. Ik moet zeggen dat ik na het verlaten van het museum niet helemaal verbaasd was over die oude naam Ik vond het eerlijk gezegd zelfs toepasselijker dan het War Remnants museum Het was wellicht een fair deal geweest als naast dit gebouw ook een museum was geweest die de streken van de Vietcong aan een nadere beschouwing had onderworpen. Het geboden materiaal belicht vrijwel uitsluitend de wandaden van de Amerikanen, overigens veelal vastgelegd door Amerikaanse fotografen. In die zin eenzijdig al doet het besef dat wat je te zien krijg in werkelijkheid nog erger was , de gemoedstoestand geen goed.

Voor wie het nog niet duidelijk was, dit museum is vrijwel geheel gericht op de Vietnam War, of , zoals ze dat hier noemen, The American War. Dit om te duiden dat ze voor de Amerikanen ook al te stellen hadden met Fransen, Japanners en weer Fransen. Naties die overigens uiteindelijk allemaal succesvol het land uit gejaagd zijn al duurde het allemaal lang en ging het ten koste van vele inspanningen en slachtoffers.

Buiten het War Remnants Museum stonden weer rijen in kostuumpjes gehesen schoolkindertjes klaar om een onvergetelijke ervaring te gaan krijgen. En ze hadden er zo aan het gelach en gegil te horen duidelijk zin in. Dat er ook nog een aantrekkelijke man die twee keer zo lang was als papa voorbij liep deed de feestvreugde tot grote hoogten stijgen en het koste mij enige moeite om al handjesschuddend door de groepjes heen te geraken. Geheel in tegenstelling tot de beloftes op internetforums had ik daarna mijn portemonnee en iPhone nog.

Op de begane grond van het museum waren propagandaposters en pamfletten te zien uit alle landen van de wereld waarop te lezen was dat de wijze van oorlogvoering niet door eenieder als effectief en acceptabel werd ervaren. Veel uit de communistische landen natuurlijk maar ook uit andere delen van de wereld. Ik vond er slechts eentje uit Nederland hetgeen opvallend was. Meestal is ons landje er als eerste bij om de rest van de wereld uit te leggen hoe het allemaal hoort. En misschien hadden we hier een keer gelijk gehad ook.

So far redelijk te behappen allemaal. Op naar etage 1. En hier begon het gedonder. In een grote zaal wordt weinig subtiel en chronologisch even de 'schermutselingen' gedurende de Vietnam War aan de hand van, laten we zeggen indringende foto's, helder gemaakt. Ondanks de aanwezigheid van tientallen kindjes in de zaal, waarvan ik me afvroeg of dat nou eigenlijk zo'n goed idee was om die op de leeftijd van zes dit soort dingen te laten zien, was het knap stil. Een van de meest indrukwekkende muren was er eentje met foto's van neergeschoten kindjes en vrouwen op straat en andere mensen die er uitzagen alsof ze met oorlog niets te maken wilden hebben (o.a. My Lai Massacre). Vlak daarnaast hing een quote van Curtis Lemay, Commander of The Strategic Air Command: 'My solution to the problem would be to tell them frankly that they've got to draw in their horns..., or we're going to bomb them back into the Stone Age'.

Nou weet ik wel dat er in de opbouw van die reportage een vorm van effectbejag niet uit te sluiten valt maar die Curtis leek mij ondanks dat een serieuze eikel. En dat beeld werd lichtjes versterkt door de volgende muren met foto's waar duidelijk werd gemaakt dat de quote daadwerkelijk als instructie was opgevat en uitgevoerd. In ieder geval is men er uiteindelijk niet alleen in geslaagd hele delen van het land te verwoesten maar daarbij 3 miljoen Vietnamezen, waarvan twee miljoen burgers als collateral damage, om het leven te brengen. Dat zijn cijfers waar ik het knap koud van kreeg. Even los van een oordeel over de oorzaak van het conflict en het doel dat werd nagestreefd.

Na deze kamer dacht ik het ergste wel gehad te hebben. Dat was niet zo. Ik stapte een ruimte binnen waar kindjes niet werden toegelaten. Niet dat ik daar last van had gehad want die waren zonder uitzondering een knap stukje stiller dan toen ze nog buiten stonden. Maar ik had snel door waarom ze er niet in mochten. Er werd 'even' stil gestaan bij de gevolgen van 'Agent Orange'. Een bestanddeel van datspul is het waanzinnig giftige dioxine. De Amerikanen hadden in hun wijsheid besloten een litertje of 40 miljoen over Vietnam uit te strooien. Naast een vergelijkbare hoeveelheid andere chemicaliën. De gevolgen waren enorm en laten zich tot op de dag van vandaag behoorlijk gelden in de Vietnamese samenleving. Destijds kostte 'Agent Orange' 400.000 Vietnamezen direct het leven. Daarna mochten velen, overigens ook Amerikanen, die zich in de buurt van het goedje hadden opgehouden, zich 'verheugen' op een bizarre lijst van terminale aandoeningen Dat is al ongekend maar wat ook onoverkomelijk is, zijn de geboortes van kindjes met echt de meest griezelige afwijkingen. Tot op de dag van vandaag staat de teller op ruim 500.000, and counting, maar de verwachting is dat het er meer zijn. Van een paar van die kindjes had men besloten om foto's te maken en die op te hangen. Nou ben ik denk ik niet iemand die heel snel van slag is maar hier schoten de tranen van in mijn ogen. Gelukkig was ik de enige niet, anders had ik mogelijk moeten concluderen dat er een emotionele disbalans zijn intrede had gedaan. Toen ik tot slot nog een paar op sterk water gezette Agent Orange foetussen mocht aanschouwen, was ik er echt klaar mee. Wat voor drol heeft ooit verzonnen dat het gebruik van deze troep een briljant idee was?

Om een beetje bij te komen van de beelden benik weer naar beneden gegaan. Daar was een tentoonstelling van tekeningen van kinderen over oorlog, normaal iets dat ik voor kennisgeving aan zou nemen. Nu was het wel even lekker om wat anders te zien dan verwoeste gebouwen, gebieden en levens. Buiten was er nog een collectie met tanks, kanonnen en meer van dat soort spul. Voor velen misschien interessanter dan een eindeloze rij foto's maar mij doen dit soort dingen sinds mijn twaalfde niks meer. Tot slot nog een boekje gekocht bij een war veteran over dit stuk geschiedenis. Heb niet afgedongen en snel afgerekend om niet in de verleiding te komen echt alle missende onderdelen van zijn lichaam te gaan tellen. Brrrr.

Ik realiseer me dat dit voor de trouwe lezers een minder gezellig stukje is geworden dan gehoopt wellicht. Maar ik kan hier moeilijk lollig over doen en ik kan ook niet net doen alsof ik er niet geweest ben. Wat mij verder nogopvalt hier is dat die hele oorlog geen echt thema meer lijkt te zijn. Sterker nog, alles wat Amerikaans is wordt omarmt. Van de goede dingen zoals iPhone tot aan zaken waarvan je denkt, in het zo niet genoeg geweest? Ik bedoel...Mariah Carey? En heel erg lang is het allemaal niet geleden al helpt het mogelijk dat 80% van de bevolking na 1975 is geboren. Wie zal het zeggen, maar als wij soms nog steeds moeite hebben met Duitsers, dan vraag ik me af hoe ons volk er nu voor zou staan als dit gedoe ons was overkomen.

Snel naar de supermarkt nu.