Leuk. In de prehistorie was er hier een groot man. De eerste koning ever in dit land. Die grote man zorgt nog steeds voor veel plezier want zijn glorieuze bestaan leverde een welkome feestdag op. Weliswaar op zaterdag maar dat lossen ze hier simpel op door dan de maandag als alternatieve roostervrije dag in te zetten. Sympathiek. Verder wel jammer dat ze geen Pasen vieren. Maar ja, dan is het toch altijd kloteweer J

Enfin, een reuze lang weekend dus in Saigon Dat was met mijn recente uitstapjes even geleden en ik had dan ook bedacht dat de zaterdag een goed moment was om nog even wat boodschappen te doen. Naast het moeten kopen van diverse toiletartikelen, had Popje gesuggereerd een stapel inheems fruit in te slaan om op die wijze niet alleen een extra dimensie te geven aan mijn fysieke conditie maar tevens aan mijn culturele beleving.

Doordacht plan en ik liet mij dan ook door een taxi afzetten bij een van de vestigingen van Coop, een supermarktketen met aardig wat winkels in de stad. Gebruikelijk is dat voordat je de winkel ingaat je je tas afgeeft bij een soort garderobe met kluisjes. Nadat ik voor een keer besloten had me te conformeren aan de lokale gebruiken en regels, werd mij te kennen gegeven dat deze tassenregel voor iedereen geldt maar niet voor mij. Ze wisten waarschijnlijk al wie ik was en ik was dan ook zeer tevreden met de gang van zaken tot dan toe.

Eenmaal door de poortjes, kwam ik wat nieuwe uitdagingen tegen. Zo ziet de winkel er op het eerste gezicht uit als een supermarkt zoals je die in Nederland ook wel tegen komt. Er zijn echter wat verschillen. De opbouw en indeling van de productschappen is met een logica die voor de Vietnamezen goed te begrijpen zal zijn. Ik vond het echter raar dat ik wel drie schappen met noches en Pringles kon vinden, maar geen chips! Een van de hoofddoelen van mijn trip naar Coop. Na zes keer die winkel gehad te hebben, vond ik de chips eindelijk. Daar waar het natuurlijk hoort. Tussen de koffie en de baby voeding in.....en zo kan ik nog wel wat meer voorbeelden geven. Zorgt er wel lekker voor dat je even bezig bent en je je geen zorgen meer hoeft te maken wat je de rest van de ochtend allemaal nog moet doen.

Het fruit had ik ook gevonden. Dat was minder ingewikkeld omdat de fruitafdeling strategisch in het midden van de winkel geplaatst was en ook nog eens vrij groot was. Vitamine C is wel een dingetje in Vietnam. Die afdeling was niet zo groot omdat ze nou heel veel verschillende soorten fruit hadden, maar fruit in Vietnam is over het algemeen wat groter dan de aalbessen bij ons. Ook herkende ik veel fruit zoals appels. En.....nou ja, appels dus. Indachtig de tip van Popje heb ik natuurlijk het lokale fruit een half uurtje uitgecheckt. Vervolgens heb ik appels in mijn mand gegooid. Het zag er allemaal heel mooi uit maar fruit waarvan ik niet eens weet welk gedeelte nou precies voor menselijke consumptie geschikt is, ga ik natuurlijk niet kopen. En om met een meloen van vier kilo onder mijn arm door de straten van Saigon te dwalen vond ik ook geen goed plan.

In een van mijn heldere momenten, had ik ook nog bedacht dat een keer zelf koken aanvullend bewijs zou opleveren voor de mate van mijn zelfstandigheid die ik had weten te bereiken in Vietnam. Ik bedoel, ik regel zelf de was al, ik zorg ervoor mijn bed altijd is opgemaakt en heb iedere dag een schoon appartement. Een eigen maaltijd bereiden zou het helemaal af maken. Ik op zoek naar ingrediënten. Nou...in Vietnam hebben ze hele lekkere dingen. Op de plaatjes ziet het er allemaal geweldig uit. En ook de versafdeling kende een indrukwekkende uitstalling van producten waarvan ik het vermoeden had dat ze bedoeld waren om te bereiden en op te eten. Maar hoe maak je een lekkere maaltijd uit ingrediënten die je zelfs nog nooit gezien hebt? Na er 11 seconden over nagedacht te hebben, heb ik een paar extra rollen Pringles in mijn mand gegooid en ben gaan afrekenen.

Deze zaterdag was ook de dag dat ex en aanstaande collega Robert de Leeuw van Weenen Saigon zou aandoen. Robert is waarschijnlijk afkomstig van Frans-Oostenrijkse adel en heet eigenlijk Robèr Le Lion de Vienna. Dit verklaart ook zijn meer dan ongezonde voorkeur voor PSV. Maar dit terzijde.

We hadden voor zaterdagavond afgesproken en in zijn kielzog zou hij zijn reisgezel Francesca en een aantal Nederlanders mee nemen. Een van hen had 16 jaar in de stad gewoond en had zodoende wel wat tips. De eerste tip was een drankje drinken op de tweede verdieping van Pacharan Restaurant. Dat bleek een prima start van de festiviteiten en na als eerste werk even de recente ontwikkelingen in de Eredivisie doorgenomen te hebben met onze edelman (first things first), maakte ik kennis met Theo, de man van 16 jaar, die voor zaken in de stad was, Marloes, een kennis van Robert die voor zaken in de stad was, Chantal, die voor dezelfde zaken als Theo en Marloes in de stad was en Francesca die gewoon op vakantie was. Tijdens het nuttigen van een gering aantal St. Miguels, werden wetenswaardigheden uitgewisseld. Theo had bedacht dat bier drinken in een gebouw dat 'restaurant' heet en eten in een gebouw dat 'bar' heetde juiste volgordewas. Ik vond het verwarrend allemaal maar het was inderdaad een goed idee.

Temple Bar, out next stop, is een van de bekendste restaurants van de stad en ook in de lonely planet gids wordt hoog opgegeven van de prestaties van het bereidend personeel. Wat ik eerst wel jammer vond was dat de zakendames graag Vietnamees wilden eten en dat dat de reden was om daar terecht te komen. Gelukkig vervaagden mijn gedachten aan de kantine op het werk snel en mag ik melden dat Vietnamees eten wel heel lekker kan zijn. Wat mij ook genoegen deed, was dat mijn reatauranttip als 'duur' werd gekwalificeerd en de rekening hier net even iets hoger lag dan wat hij bij mijn tip was geweest. Overigens kostte het nog steeds geen drol gezien het gebodene.

Aangezien het pas half 12 was, moesten er plannen gesmeed worden voor een vervolg van de avond. En dan is het heel handig om iemand als Theo erbij te hebben. Onder de Nederlandse dames hadden we een afvaller maar met de rest van het team werd een gloednieuwe club aangedaan. Vol met kleine Vietnamese dames op hun paasbest gekleed, en US backpackknulletjes met gave Ben Than markt t-shirts met spitsvondige teksten. Na een drankje hadden we het er wel gezien en togen we naar de 'place to be': Apocalypse Now. Vond ik aparte naam voor een club in Vietnam. Voor je het weet heb je hier een restaurant dat Hamburger Hill heet. Maar goed, daar ga ik allemaal niet over.

Voordat we de club binnen konden, moesten we anderhalve ton de man afrekenen. Daar kregen we dan wel een drankje voor terug. Deed me denken aan vroeger toen het binnenkomen van dé hotspot in Klundert, Café De Beurs, ook al niet gratis was als de inspirator van Tiësto, drive-inn discotheek Quad, zijn imposante mix van precies de verkeerde top 40 liedjes en foxtrot riedels ten gehore kwam brengen.

Deze club is naar Europese maatstaven nothing fancy maar de sfeer leek me behoorlijk op orde en zelfs de prijzen van de drankjes, die nu wel redelijk op westers niveau lagen, kon de pret niet drukken. Qua muziek zijn ze nog niet helemaal bij en kwamen er nogal wat liedjes voorbij die Popje altijd zo leuk vindt op 12,5 jarige bruilofpartijtjes in café Noordhoek. Verder hou ik heel veel van haar J. Eén lied was wat moderner en heette 'I'm sexy and I know it'. Sinds een uit Oostenrijk overgewaaide rage, subtiel vastgelegd op een fraaie videoclip, ben ik alert als dit nummer wordt gedraaid. Hier hield iedereen echter zijn broek aan.

Het aanwezige vrouwvolk was er kennelijk niets aan gelegen geweest om de financiële middelen te vinden om in deze club aanwezig te kunnen zijn. Zo was er bijvoorbeeld behoorlijk bezuinigd op kleding en was met zorg voorkomen dat al te veel lichaamsdelen bedekt waren met kostbare stoffen. Dit zorgde en passant voor aanvullende funding van de te genieten drankjes daar er nogal wat westerse mannen van mijn leeftijd waren maar dan wel lelijk en met witte sokken aan. Aan aandacht van deze meisjes hadden deze knurften desondanks geen gebrek al mag ik toch echt voor die schatjes hopen dat het bij het oogsten van drankjes is gebleven. Tenzij ze graag op een boerderij willen wonen, want de meeste van die mannen zouden zomaar familie van Boer Marcel van 'Boer zoekt Vrouw' kunnen zijn.

Marloes en Theo waren inmiddels afgehaakt en toen ook Francesca aangaf dat de drankjes zijn uitwerking niet aan het missen waren, zijn we op zoek gegaan naar taxi's. Ik had natuurlijk weer een dropveter die totaal de verkeerde kant op ging en pas na drie keer, het kaartje met het adres te laten zien, tot het besef kwam dat hij fout zat. Wie heeft hier nou een biertje op? vroeg ik hem nog, maar daar begreep hij zogenaamd ook niks van. Uiteindelijk toch het hotel gevonden, nota bene op mijn aanwijzingen, en hem verteld dat hij de rupuculupus kon krijgen met zijn meterstand van 140K. Nou die had hij liever ook niet dus we settelden voor de helft, de normale prijs van Saigon center naar mijn luxe onderkomen zonder vaatwasser. Als bonus voor deze avond was ik nog net op tijd om Feyenoord - NAC te kijken. Altijd mooi, een 6-2 overwinning.

De volgende morgen heb ik dan toch eindelijk een pan uit de kast gehaald. Even wat spek en boterhammen met kaas bakken. Ging goed al duurde het een eeuwigheid met die inductieplaten. Daarna Robert gemeld dat het misschien een goed idee was als hij en Francesca alvast de markt gingen bezoeken. Die had ik immers al een paar keer gezien, en bovendien waaide het flink en plensde het van de regen. Uiteindelijk was ik keurig om vijf uur in het budget hotel van Robert teneinde Francesca, die naar Milaan zou vertrekken, uit te zwaaien. In dat hotel liepen twee schattige Vietnamese jongetjes rond van ik denk 2 en 4 jaar. De vaderlijke warmte die ik uitstraalde werd snel opgepikt en de onverdeelde aandacht van de twee was mijn deel. In het begin heel leuk maar toen ze begonnen met hun afgesabbelde boterham in mijn mond te proppen en mijn iPhone aan te raken met hun kleffe vingertjes, was het tijd voor feedback en heb ik ze beide bovenop een Boeddha beeld van twee meter hoog gezet. De veronderstelde kalmerende werking van deze lokatie viel helaas tegen.

Uiteindelijk kwam Robert, gentleman als hij is, met de rugzak van Francesca aangezet. Op de voet gevolgd door Francesca zelf die bepaald bleker zag dan de dag ervoor. Toen ik haar ter geruststelling vertelde dat het met dit weer een bumpy flight zou worden, verliet het laatste bloed haar gezicht. Ze had het niet zo op vliegen en de weerscondities maakten het er niet beter op. Robert vond dat hij met het dragen van de rugzak zijn hoffelijkheid wel voldoende getoond had dus ik mocht in de stromende regen een taxi regelen. Appeltje eitje en vrolijk zwaaiden we haar uit. Robert droog, ik zeiknat.

Gezien het weer hadden we, na exact drie seconden overleg, bedacht dat er weinig anders op zat dan Newcastle United - Liverpool te gaan kijken. Dankzij mijn voorbereidende werkzaamheden wist ik een Irish pub die niet alleen tv's hadden maar ook nog eens een pracht van een cheeseburger op het menu hadden staan. Ter voorbereiding op dit evenement, hebben we in The Refinery alvast een drankje genuttigd. Dat de stroom er vijf keer uitviel, deed ik, als zogenaamde ervaren Saigon wijsneus, nog af met ' oh dat gebeurt zo vaak'. Niks van gelogen overigens.

Dat er meer aan de hand was, bleek pas toen we bij O'Briens, de geselecteerde Irish pub, aankwamen. Na met genoegen vastgesteld te hebben dat nu ook Robert zeiknat geregend was, stapten we een schaars met kaarslicht verlichte pub binnen. Geen Ier te zien, wel Vietnamese juffies, die ons uitnodigden aan hun tafel te komen zitten nu het zo 'romantic' was met al dat kaarslicht. Navraag leerde dat er voor de pub een boom om was gegaan en bovenop de electricteitsdraden was gevallen. Dat hadden we in onze haast even niet gezien, dus gingen we snel poolshoogte nemen. Bij het aanschouwen van de ravage kostte het weinig tijd om in te schatten dat de eventueel bestelde drankjes rap lauwer zouden gaan worden, die cheeseburger weleens een riskant hapje zou kunnen worden en voetbal op tv helemaal uitgesloten zou zijn.

De keuze tussen 'romantic' aanschuiven bij de dametjes of op zoek te gaan naar een bar waar wel voetbal was te zien, was een eenvoudige. We zijn immers geen familie van Boer Marcel. In de nog steeds stromende regen zijn we wat straten afgegaan op zoek naar de juiste lokatie. Het begon wel op te vallen dat de wind lichtjes was toegenomen en we checkten dan ook nog even hoe het Francesca verging op het vliegveld van Saigon. Gezien het aantal keer dat het woord 'fuck' voorbij kwam in haar berichtjes, kregen wij het vermoeden dat ze betere tijden gekend had.

Pas toen we, na zeven omgewaaide bomen omzeild te hebben, er ook een dwars over een taxi zagen liggen, begon het besef door te dringen dat tapas eten in een restaurant op zes meter afstand zonder voetbal, vanuit veiligheidsoverwegingen te verkiezen was boven het op zoek blijven gaan naar een scherm met 22 bewegende mannetjes. Hevig teleurgesteld maar dankbaar dat dit scherpe inzicht ons leed had bespaard, dronken we manmoedig het ongenoegen weg met een fris en niet omgewaaid glas St. Miguel. De stemming sloeg helemaal om toen de tapas arriveerden en we moesten toegeven dat dit misschien nog lekkerder was dan een cheeseburger.

De stevige wind was inmiddels uitgegroeid tot een serieuze tyfoon en vanaf twee hoog hadden we mooi zicht op rond waaiende onderdelen van de stad. Ook kwam er een berichtje van Francesca binnen waarin het woord 'fuck' ontbrak. Opvallend omdat de meeste mensen juist erg boos zouden worden van een gecancelde vlucht. We besloten dan ook een einde te breien aan deze enerverende avond zodat Robert Francesca's rugzak weer naar boven kon dragen. Voordeel voor haar was dat ze nu wel mooi mee kon naar de Tunnels van Cu Chi, hetgeen ons plan voor de volgende dag was. We waren vooral blij met de bootreis die daaraan gekoppeld was. Leek ons gaaf, met windkracht 11 op de Saigon River, maar daarover later meer.