Tussen het reizen en werken door, was ik ook nog hier geweest. Op het Things to do and see lijstje was de dierentuin van Saigon terecht gekomen. In Nederland vind ik een uitstapje naar Blijdorp altijd leuk en het leek me geinig om eens te kijken hoe ze het begrip dierentuin in dit gedeelte van de wereld invulling geven. Tot nu toe was me enige belangstelling van Vietnamezen richting dieren wel opgevallen maar dan uitsluitend om ze uiteindelijk op te eten. Na weer maar eens een taxi chauffeur de weg gewezen te hebben, stapte ik vlak voor de poort van de dierentuin uit. Er zou ook een botanische tuin zijn maar gezien mijn matige belangstelling voor plantjes en bloemen, was ik daar een stuk minder nieuwsgierig naar al vermoedde ik wel een functie voor als het echt te heet zou worden.

Bij de kassa zag ik op een bordje dat ik geacht werd 12000 dong af te rekenen. Ik dacht eerst het niet goed gelezen te hebben maar ik kreeg bij het aanbieden van een briefje van een ton, keurig 88000 terug. 12000 dong is 43,8 cent. Mijn verwachtingen ten aanzien van de aanwezige dieren was wel gelijk een stukje naar beneden geschroefd. Met een paar kippen en een geit zou het bezoek al value for money zijn, al betwijfelde ik of dergelijke dieren lang veilig zouden zijn voor de immer hongerige lokale bevolking.

Ik was bepaald de enige niet in de dierentuin. De lage prijs zorgde ervoor dat deze plaats wordt gebruikt als familie bijeenkomst lokatie voor de Vietnamezen en dan is het snel druk. Een beetje familie kent hier vier, ruim vertegenwoordigde generaties. Het is dan ook fair om te stellen dat Vietnamezen op het vlak van voortplanting enige voortvarendheid niet te ontzeggen valt. Maar ook derdegraads achterneefjes horen daar gewoon bij. Het soort familieleden waarvan wij in Nederland niet eens weten dat we ze uberhaupt hebben Ik kreeg wel de indruk dat ik de enige westerling in de dierentuin was en op sommige momenten zelfs dat ik de enige westerling was die mensen ooit gezien hadden. Gezellig hoor, zeker toen een ventje een gesprek met me aan knoopte. In beter Engels dan menig universitair afgestudeerde die ik tot op heden in Vietnam ben tegengekomen. Hij heette ook al Phuong. Zo heten veel jongens en mannen hier. Waarschijnlijk de Vietnamese variant van 'Jan' of 'Tim' of een van de andere populaire eenlettergreep namen. Phuong was tien jaar en fan van Real Madrid. Zijn ouders spraken, denk ik ,geen Engels maar stonden zo trots als een koe met zeven horens naar de vaardigheden van hun nazaat te kijken. Grappig..

Even over die dierentuin zelf. Als die Marianne Thieme ooit besluit echt iets nuttigs te gaan doen met haar fascinatie voor diertjes, dan is een permanente relocation naar Vietnam waarschijnlijk een goed idee. Een klassieke win-win situatie zelfs. Naast de kippen en geiten, die er daadwerkelijk rondliepen, waren er genoeg andere dieren. Dieren die je in zo'n beetje iedere dierentuin van enige omvang wel tegenkomt. Giraffes, nijlpaarden, herten, apen, leeuwen, een witte tijger, krokodillen of wat daar allemaal voor door moest gaan. Over het algemeen zagen de dieren en mottig uit. Hokken waarvan Marianne zou zeggen dat het zelfs voor een mens niet goed genoeg zou zijn en hier en daar was het overduidelijk dat het even geleden was dat het drinkwater was bijgevuld. Leek mij gek met 36 graden. Verder zag ik in vrijwel ieder hok meer soorten dieren dan waar het voor bedoeld was. Ik doel hier dan mee op de immer gewaardeerde aanwezigheid van de zwarte rat.

Van hoe de Vietnamezen zelf tegen dieren aankijken en hoe ze ze behandelen kreeg ik ook geen warme gevoelens. Dat je meloen, noches, rijst, chips, chocola en die smerige snoepjes denkt te moeten voeren aan dieren, ongeacht het soort dier, kan nog soort van aan een ijzingwekkend gebrek aan kennis liggen. Dat je je lege chipszakjes in de gracht van zeehonden gooit in plaats van in de twee meter verder staande afvalbak, heeft al wat meer te maken met pure hufterigheid en gebrek aan respect voor je eigen leefomgeving, maar dat je een half vol, voor sommige lezers half leeg, blikje cola light tegen de kop van een leeuw meent te moeten gooien deed mijn achting voor het volk flink dalen. Vooral ook omdat alle locals dit overduidelijk normaal en zelfs hilarisch gedrag vonden.

Toen ik bij otters aan het kijken was, had een of andere grapjas bedacht dat het leuk was om een chipje net buiten het hek te leggen. Die ottertjes gingen dan met hun klauwtjes onder het hek om dat chipje te pakken te krijgen. So far nog in aansluiting bij mijn flink gewijzigde beeld van de waardering die Vietnamezen hebben voor dieren. Maar dat dat miezertje vervolgens onder luide toejuichingen pogingen deed om met zijn paraplu op de klauwtjes van die diertjes te timmeren, deed mijn bloed koken. Het ging gelukkig iedere keer net mis anders had ik mogelijk ook een verhaaltje mogen schrijven over de rechtsgang in dit land vanwege het rectaal inbrengen van een volledige paraplu bij een autochtoon lid van de bevolking.

Na deze ervaringen en observaties leken die botanische tuinen me opeens een stuk minder suf en heb daar nog maar een half uurtje rondgelopen. Ze doen er in Saigon goed aan om de toegangsprijs voor de dierentuin te vertwintigvoudigen. Dat de lokale bevolking het dan niet meer kan betalen lijkt me goed nieuws voor de dieren.

Samenvattend: op zich is de zoo in aanleg en opbouw zeker netjes en ziet het er gezellig uit, maar bovenstaande observaties zorgden ervoor dat ik dit bezoek bepaald geen hoogtepunt vond. Marianne is hier nodig! Go tell her.

Vlak buiten de poort van de Zoo staat ook een museum. Ik ben er eerlijk gezegd niet helemaal zeker meer van maar dacht iets van oudheidkundig opgepikt te hebben. Suffer dan suf dus maar de verwachting dat ze airco zouden hebben, deed mij tot een wonderlijk besluit komen. Ik kocht een kaartje! Dat kaartje was gelukkig niet al te duur want de enige plaats waar ze daadwerkelijk frisse lucht hadden was bij het loket waar dat kaartje gekocht moest worden. Fucking clever move zou Mike zeggen.

Het museum had een redelijk indrukwekkende collectie oude zooi. Stukjes van bijlen, boerengereedschappen, kopjes, bekers, slabakken, houten boeddha's, stenen boeddha's, zilveren boeddha's, gouden boeddha's, kleine boeddha's, grote boeddha's, mooie boeddha's, lelijke boeddha's, zwarte boeddha's, witte boeddha's en kapot meubilair. Reuze interessant en ik heb me er dan ook zeker tien minuten uitstekend vermaakt.

Na nog even snel een half vol blikje cola tegen de harses van een random Vietnamees gegooid te hebben en mijn zakje chips geleegd te hebben in een voorbij lopende nep Vuitton tas, heb ik een taxi genomen naar het city center om de dag op waardige wijze af te sluiten op een van de beschikbare terrassen.