Sorry volgers. Ik vond nog een verhaaltje dat ik nooit geplaatst heb. Beter laat dan never.

21/22 april 2012

Mijn laatste tripje in dit mooie land was naar Nha Trang. Spreek uit Na (dat is te doen) Tjeng of Cheng of Chjan of Tjan. In ieder geval zonder R, wat voor sommige Chinese collega’s wel fijn is. Maar om aan een Vietamese collega uitgelegd te krijgen wat ik ging doen dat weekend, moest ik toch een keer of zeven een poging wagen de plaatsnaam uit te spreken. En aan de onbekendheid van de plaats zelf ligt het niet. Nha Trang is de bekendste badplaats van Vietnam.

Ik mocht weer eens waanzinnig vroeg mijn mand uit om me te spoeden naar Gate 14. Het is dat ik wist dat ik altijd bij gate 14 moet instappen want verder was het wat onduidelijk allemaal. Je koopt op www.vietnamairlineticketsvansaigonnaarnhatrangenweerterug.vn een ticket naar Nha Trang maar vervolgens komt die hele plaatsnaam op de luchthaven in geen ene uiting voor. Cam Ranh airport dan? Dat stond er wel. Maar allez, met een vluchtnummer was ik ook al een heel eind en het aantal Russen in het toestel stelde mij gerust. Ik was in ieder geval niet op weg naar een nog niet door toeristen ontdekte subtropische parel.

De vlucht zelf was “uneventfull” hetgeen bijzonder was omdat “thunderstorms” langzaam aan onderdeel van het bestaan in Vietnam waren geworden. Mijn grote Russische vriend Alexei kwam na een tripje terug met het opbeurende verhaal dat zijn vlucht vanuit Hanoi na drie pogingen toch niet op Saigon kon landen. Vond hij geen geweldige ervaring maar hij was het verder wel met me eens dat het zijn eigen schuld was. Wie gaat er nou naar Hanoi. Althans, ik weet van geen strand en zee af aldaar.

Op Cam Ranh airport werd ik opgewacht door een juffie in een traditioneel pakje die mij de weg wees naar de “minivan” die mij naar het hotel zou brengen. Ook zoiets. Ik had de keuze, of 40 dollar voor een trip per auto, of 12 dollar voor een trip met de minivan. Goed, doe dan de minivan maar. Zit je vervolgens alleen in. Ok en een chauffeur dan, maar ik gok dat die bij de auto ook wel bijgeleverd zou worden. Mij best allemaal maar ik zie een Funding the Growth opportunity.

Om me voor te bereiden om mijn verblijf in Nha Trang ben ik tijdens de autorit de Lonely Planet gids hoofdstuk Nha Trang gaan lezen. Het leek mij weinig zinvol om een ander hoofdstuk te lezen. Om twee redenen had ik dat Nha Trang hoofdstuk trouwens beter een dag eerder kunnen lezen. Dan had ik geweten dat ik naar Cam Ranh zou vliegen en niet naar Nha Trang, en ook had ik geweten dat lezen in de auto niet de beste tijdsbesteding was omdat de autorit langs de Vietnamese kust prachtig zou zijn. Balen dat dat pas op pagina 11 van het hoofdstuk Nha Trang werd gemeld. Nu had ik de helft gemist. Gelukkig was de tweede helft van de rit ook de moeite.

In het Nha Trang Sunrise Beach Hotel, werd ik door een ander dametje in pakje in een zetel geplempt en voorzien van een drankje. Ik was slechts 6 uur te vroeg was, dus logisch dat er een kamer klaar was. Ondanks protesten van mijn zijde, ontkwam ik niet aan een gratis upgrade naar een superior room met seaview. Gelaten schikte ik mij in mijn lot en uit pure ellende ben ik dan maar op het ruime terras in het zonnetje van het uitzicht over zee gaan zitten genieten.

Nadat ik de kamer had geïnspecteerd en een keuze had gemaakt in welke van de 6 bedden ik mijn nog niet al te aanstaande nachtrust zou gaan genieten, pakte ik mijn Donald Duck pyjama uit en legde dat op het bed van mijn keuze. Bij de zoektocht naar de pyjama kwam ik ook mijn zwembroek tegen hetgeen mij inspireerde het strand te bezoeken.

Nu was, geheel volgens de beschrijvingen op Trip Advisor, het strand gelegen op 20 meter van het hotel. Wat ik even gemist had,was dat die 20 meter volledig werden ingenomen door een vierbaansweg die gezien de drukte erop, een populaire status had verworven onder de lokale eigenaren van een scooter. Dit maakte me wel duidelijk dat, ondanks de aanwezigheid van een best diepe zee, de verdrinkingsdood bepaald niet het grootse risico was. Ik zou zeggen dat in volgorde van daadwerkelijk risico op overlijden het strandbezoek in Nha Trang de volgende gevaren inhield:

1) Oversteken

2) Levend verbranden

3) Inademen van dampen waarvan Shell Moerdijk altijd zegt dat het geen gevaar voor de volksgezondheid oplevert

4) Het aanschaffen van een kreeft bij een van de strandverkopers en deze daadwerkelijk consumeren

5) Gemolesteerd worden door een Siberiër die jouw vruchtensapje aanziet voor een fles wodka dat hij, ondanks dat het echt van jou is, toch wil hebben.

6) Ok dan…verdrinken

Maar wel mooi dat ik mijn toegenomen vaardigheid om met het Vietnamese verkeer te spelen ook eens gekleed in een zwembroek kon laten zien. Onder toeziend oog van een contingent Vietnamese “lobster” verkoopsters, bereikte ik levend de overkant. Ik kon aan alles merken dat de dametjes zwaar onder de indruk waren, al werd het mij niet duidelijk of dit te maken had met mijn talent om motoren en scooters te ontwijken dan wel opzij te raggen of mijn indrukwekkende voorkomen. Maar voor een beetje strand is mij geen weg te breed dus na 4 scooters de berm in geduwd te hebben, was ik aan de overkant waar een strandbed voor mij werd geïnstalleerd en de parasol in standje ”zout op zon, ik kom uit Nederland” werd gezet. Dat bed was niet echt een overbodige luxe aangezien in het zand liggen waarschijnlijk een enkeltje Beverwijk had opgeleverd en daar was ik nou niet direct bij in de buurt.

Het strand zelf is naar Nederlandse maatstaven nogal smal. Laten we zeggen dat tussen de vierbaansweg en de zee een metertje of zes strand lag. Ok en een boulevard. Maar al met al vond ik dat behoorlijk tegenvallen. Nou kunnen we smalend doen over Renesse en, toegegeven, de klimaatvergelijking valt negatief uit, maar dat strand is echt een ietsje pietsje aantrekkelijker dan het geroemde strand van Nha Thrang. Hoewel ik er nog wel over twijfel wat ik nou precies gezelliger vind tijdens strandbezoek. Een vierbaansweg en een horde spiedende Vietnamese meisjes achter me ? Of een groep Duitse jongetjes met matige muziekkeuze, het spraak volume van een bekende maar inmiddels lang geleden overleden landgenoot en een niet te beteugelen behoefte om lauw bier te drinken in een zelfgegraven kuil. Enfin, het strand van Nha Thrang dus. Viel ronduit tegen al heb ik me wel vermaakt met het afwijzen van Vietnamese meisjes. Die vonden het erg jammer dat ik geen lobster wilde kopen.

Uit verveling daarna besloten om op m’n terras met uitzicht over zee de rest van mijn programma te plannen en na lang nadenken besloot ik een bar op te gaan zoeken om me te laven aan een frisse Saigon Beer. Gelukkig had ik een hotel gekozen dat lag aan de boulevard en tijdens mijn voorbereidingen had ik al gezien dat aan die boulevard voldoende gelegenheid zou zijn om versnaperingen tot me te nemen. Wat ik niet had meegewogen, was de lengte van die boulevard. Dus toen ik eindelijk in de buurt van het epicentrum van Nha Trang was, vermoedde ik al dat één Saigon Beer mogelijk onvoldoende zou zijn het vochtverlies van de wandeling adequaat te compenseren. Gelukkig was ik nog in staat om in oplossingen te denken en verliet dan ook mijn voornemen om het er bij eentje te laten.

Van al dat compenseren krijg je natuurlijk honger en nieuwsgierig gemaakt door de ronkende teksten in de boekjes over “fresh seafood” ging ik op zoek naar een restaurant aan de boulevard. Ik ben immers van mening dat hoe dichter je bij de zee eet, hoe groter de kans is dat je daadwerkelijk een lekker en vers stuk vis eet. Helaas bleek de nabijheid van de zee geen enkele garantie te zijn voor een smakelijke hap. Zelfs nu een Saigon biertje of twee mijn beoordelingsvermogen enigszins had aangetast, herkende ik in de smaak van de als “vis” gepresenteerde vierkante schijf eerder een old school schoenzool dan tonijn. Indachtig de wijze lessen uit de masterclass Coaching and Feedback, heb ik de dienstdoende ober op gepaste wijze mijn ongenoegen kenbaar gemaakt om vervolgens wel netjes de hele, op een hap na ongegeten, maaltijd af te rekenen. Mooi 4 euro naar de gallemiesen.

Op naar de Night Market waar diverse straat tentjes luxe plastic ikea stoelen, ambiance en maaltijden als geroosterde krokodil aanboden. Twee keer uit eten binnen een half uur. Ik voelde mij een rijk man. Bij een van de eettentjes probeerde een vriendelijke Vietnamese knul me in verstaanbaar Engels uit te leggen dat het eten in zijn tentje helemaal da bomb was. Van de edelman had ik inmiddels geleerd dat vooraleer in te gaan op aanbiedingen van lokale middenstanders, eerst een diepgaand onderzoek moet worden ingesteld. Ik vroeg hem dan ook “ is it any good?” Na zijn bevestigende antwoord en onder de strikte belofte dat ik niet zou betalen als het vies zou zijn, zette ik mijzelf op een luxe witte plastic kuipstoel en liet Saigon beer aanrukken. Ik hou immers van afwisseling. Na de kaart met daarop één gerecht (geroosterde krokodil) aandachtig bestudeerd te hebben, bestelde ik een portie geroosterde krokodil. En dat was zeer goed te eten. Sterker nog, sindsdien kan ik in Blijdorp niet meer naar de krokodillen kijken zonder honger te krijgen. En nee, het smaakte niet naar kip.

Naast mij zat een dame die er in geslaagd was te herkennen dat ik geen local was. Op basis van mijn, zeker in vergelijking met Vietnamezen, inderdaad imposante voorkomen, kon ik dat wel plaatsen. Teleurstellend was wel dat mijn Engels feilloos werd geanalyseerd als “met een Nederlands accent”. Toch eens bij Marjon in de leer. In ieder geval leverde het een gezellig gesprek op met Christiane uit de omgeving van Den Haag, die onderhoudend vertelde over haar reis en mij sowieso nogal avontuurlijk overkwam. De volgende dag achterop de motor van een geronselde local door de binnenlanden van Vietnam naar Saigon stuiven? Ik zou het zelf niet doen geloof ik, maar Christiane legde uit dat de motorrijder in kwestie 1 meter 12 groot was en ze geen problemen voorzag. Het verkeer zelf als risicofactor werd schouderophalend afgedaan als weinig relevant detail.

Na een derde portie geroosterde krokodil genuttigd te hebben, was het tijd de inmiddels twee keer zo lang geworden boulevard weer op te duiken en naar het hotel te gaan.

De tweede dag in Nha Trang begon zoals mijn humeur van de eerste dag zich ontwikkelde. Licht bewolkt. Dit veranderde enigszins toen ik de ontbijtzaal binnen stapte. Ongeveer dezelfde producten als bij de andere hotels maar nu waren ze niet op! Ondanks de aanwezigheid van een surplus aan Siberische mastodonten die dachten dat de dienbladen de borden waren. Heerlijke lokale producten als toast met spek en gebakken eieren gegeten. In tegenstelling tot de Siberiers, kauwde ik er wel op. Je moet er immers te allen tijde voor zorgen dat voedsel gelijkmatig in je bloed komt.

Na de afknapper op het strand leek het me zinnig het zwembad van het hotel eens uit te checken. Zag er prachig uit allemaal en ze hadden wifi. Ik was niet de enige in het zwembad. Naast mij lag bijvoorbeeld Svetlana met een Ipad te klootviolen. Nu ben ik op basis van indringende analyses sowieso vrij goed in namen raden (voorbeeldje: Siberië + vrouw = Svetlana) maar dit keer was ik er 100% van overtuigd dat ik goed zat. Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik geholpen werd door het feit dat ze een ketting van anderhalve kilo om haar nek had met een hanger ter grootte van een nummerbord waarop “Svetlana” stond. Dus zo moeilijk was die naam raden niet. Tenzij ze de burgermeester was van de stad Svetlana. Verder had Svetlana groen uitgeslagen geblondeerd haar en een bikini ter waarde van een Vietnamees maandsalaris of 7. Mijn buurman zou bij het aanschouwen van Svetlana en de bikini ongetwijfeld de zin “ze had beter tiete kenne kope” uitgeslaakt hebben. Zelf ben ik niet van zulke taal.

Ook waren er 20 Chinezen. En ik sta zeer open voor andere culturen, ik eet bijvoorbeeld gerust geroosterde krokodil. Ook voor het Chinese gebruik om waardering voor de kwaliteit van recent genuttigd voedsel kenbaar te maken door middel van rochelend op de grond te spuwen, heb ik alle begrip. Dat, bij het ontbreken van een adequate stoep, het zwembad zelf gekozen werd om deze waardering op cultureel verantwoorde wijze kenbaar te maken, ontnam mij de lust tot daadwerkelijk zwemmen. Wel was ik onder de indruk van het vermogen om met 20 man simultaan het zwembad onder te rochelen hetgeen mijn toch al positieve beeld over de saamhorigheid onder Chinezen versterkte.

Snel dus mijn zwembroek verruild voor een korte broek, een T-shirt met “I’m not from Siberia and I will not spit on the floor”-print en plakkies. Aldus modieus gekleed op zoek naar souvenirs voor mijn kinderschare. Koopt lekker in, horloges voor 70 cent. Ik hield daardoor genoeg geld over om eens in het uitgaanscentrum van Nha Trang te gaan kijken. Buiten het opmerkelijk goed ontwikkelde vermogen om Saigon biertjes koud te houden was er weinig dat op mij een plezierige of positieve indruk maakte. Tuurlijk was het leuk om een voetbalwedstrijd op een scherm van enige omvang te kunnen kijken en de geleverde hapjes waren prima. Maar verder waren de straten vol met bars en disco’s, smoezelig en bezaaid met zwerfvuil. De hele entourage ademde de sfeer van verdorvenheid en vergane glorie uit. Dat beeld werd versterkt door een pijnlijk aantal bedelende slachtoffers van de oorlog die door de Siberiers op de hen passende wijze van het lijf werden gehouden. Hoogst onaangenaam en ik verliet de wijk dan ook voordat de wodka de sfeer van unheimisch naar vijandig deed omslaan. In de naast het hotel gelegen “Ierse pub” heb ik dan, al scheldend op de ingehuurde muzikant die weigerde iets anders dan Beatles covers te spelen, een laatste drankje genuttigd in Nha Trang. Voor altijd.

Nha Trang wordt aangemerkt als de beach capital van Vietnam met een prachtig strand en een levendig uitgaansleven. Ik vond er een met afval bezaaide strook zand aan een zee vol plastic zakken en een vuil en freaky uitgaanscentrum vol mismaakte arme drommels en dronken Siberiers. Bij een eventueel volgend verblijf in Vietnam sla ik Nha Trang lekker over, in de wetenschap dat ook elders in het land geroosterde krokodil verkocht wordt.