Alexei had me geinformeerd dat ik moest beginnen bij Opera House. De receptie zou het adres wel hebben en vanuit dat punt was District 1 volgens hem prima te verkennen. Hij meldde ook dat het 'safe' zou zijn. 'Except for traffic' voegde hij er aan toe. Ik wist het niet. Een Engelstalig boekje van Insight Guides geloven of een Rus met een iPhone. Anyway, ik was voorbereid.

De receptie had keurig een taxi voor me gebeld. Eentje van VinaSun en dat stelde me wel op mijn gemak. Volgens diverse websites was dat een van de meer respectabele taxibedrijven en was de kans op getild worden hooguit 50%. Het ritje naar Opera House duurde een kwartiertje en ik moet zeggen dat de chauffeur enige rijvaardigheid niet kon worden ontzegd. Daar waar ik minstens 11 scooters en dus een persoon of 36 op mijn motorkap had gehad, raakte hij niets. Afrekenen ging ook vrij vlot en na het omrekenen van het betaalde bedrag (70.000 Dong incl. tip van een procent of 15) heb ik besloten dat die gasten mij mogen tillen wat ze willen maar dat ik de taxibedrijven in Nederland toch de echte boeven vind. 70.000 Dong is 2 euro en 52 cent. Voor de grap 'Amsterdam Taxi Scam' gegoogled. En ja hoor, 15,2 miljoen hits al gingen de eerste 100 wel over Johan Cruijff. Tot zover vooroordeel number one.

Opera House bleek een Opera zaal te zijn en dat is normaal niet de muzieksoort waar ik het erg warm van krijg. Maar nu best wel. Wat natuurlijk niet hielp was dat ik, als extra bescherming tegen de beloofde zwermen tijger muggen, een spijkerbroek had aangedaan en mijn sokken over mijn spijkerbroek had getrokken. Na een korte inspectie van het overige publiek in de buurt van Opera House heb ik besloten dat gewoon een lange spijkerbroek wel voor lul genoeg was en het gezondheidsrisico van het dragen van de sokken onder de pijpen genomen.

Opera House is overigens een behoorlijk fraai gebouw, gebouwd in 1897 en in perfecte staat, en een van de dingen die je wel gezien moet hebben als je in Saigon bent. Daar tegenover ligt het Contintal Hotel, gebouwd in 1880. Ook een mooi, in koloniale stijl gebouwd pand waarvan ik overigens pas meekreeg dat het een toeristische attractie was toen ik met rode pen alle onwaarheden in mijn Inside Guides boekje aan het doorkrassen was. Helaas dus niet op het idee gekomen een foto te maken, maar dat komt nog wel.

De eerste straat waar ik in liep was Dong Khoi, volgens vele bronnen het hart van commercieel Saigon. Ik vond het eerlijk gezegd wel meevallen met die Dong Khoi street. Natuurlijk, mooie straat qua gebouwtjes en ook de restaurants zagen er aantrekkelijk uit. Maar verder heel veel griezelige merknamen als Armani, D&G, Versace, Samsung en noem al die poenerige zooi maar op die je in iedere stad van enige omvang wel tegenkomt. Het zag er, behalve het weer en de straatverkopers, erg Westers uit en het was er ook totaal niet druk. Niet zo gek ook als je voor een t-shirtje een gemiddeld Vietnamees maandsalaris mag wegtellen. Kakwinkels, weg ermee en overal graag. Je identiteit ontlenen aan een dertig keer te duur betaald merkshirtje, daar is Mr. Robert niet van. Ik kan er ook niet zo goed tegen als die zogenaamde toeristen guides melden dat taxi's a 2,50 een hoog crimegehalte kennen en vervolgens twee pagina's verder doodleuk een straat vol winkels met voor de lokale bevolking totaal onbereikbare producten aanprijzen als iets dat heel leuk is. Donder op zeg. Nou moet ik wel zeggen dat mijn humeur terzake Dong Khoi ook niet geholpen werd door een mij hinderlijk volgende mijnheer op een motor die kennelijk vond dat het leven voor mij verder weinig zin zou hebben als ik niet een betaald ritje achterop zou maken. Ik vond op dat moment dat een zinloos leven te verkiezen was boven een kort leven.

De volgende straat was Le Loi en dat was al veel meer wat ik er van gehoopt had. Een bruisende mix van winkeltjes, ouwe zooi afgewisseld met hagelnieuwe bookstores en een diversiteit aan straatverkopers waar ze in Amsterdam tijdens koninginnedag niet aan kunnen tippen. Prijzen van t-shirts die opeens gedaald waren van 1 maandsalaris naar 1 Vietnamees dagsalaris. En dat 100 meter verderop. Nu was Le Loi, hoewel aangeprezen als een boeiende winkelstraat, en dat was het, niet het doel van mijn wandeling. Dat was een van de toeristenmagneten van Saigon, Ben Thanh Market.

Ben Tahn Market wordt aangeprezen als een authentieke Oosterse markt en een must see. Dat hadden meer mensen in het boekje gelezen. Hele drommen zwaar puffende vitale bejaarden uit verre oorden als Duitsland en...nou als Duitsland, liepen uit hun oren zwetend achter frele lokale dametjes met een bordje in de lucht aan. Kon niet precies lezen wat er op stond maar het was dit keer geen Mister Robert. Genoeg redenen dus om via een andere ingang de geheimen van deze markt te gaan ontdekken. Voor de goede orde, deze markt is overdekt, hetgeen het bijzondere aroma van kruiden, verse groenten vissen, parfum en wat niet meer zou opleveren. Nou dat klopte wel, een aparte geur hing er maar stinken deed het zeker niet. Dat deed het alleen als ik te dicht bij zwetende Dikke Duitsers terecht kwam maar vooral bij backpackers. Nou weet ik wel dat er niet zo gek veel in een rugzak kan maar is het nou zo moeilijk om een blok zeep in die tas te gooien in plaats van subversieve rookwaar?

Ben Tahn Market laat zich het beste omschrijven als een...markt. Maar dan eentje met wel hele nauwe gangetjes. Gangetjes waar echt maar twee personen of 1 Duitser tegelijk door kunnen. Met tegenliggers had je geen andere optie dan in de armen te vliegen van een van de verkoopstertjes van kleding, potten, sieraden, groentes, snoep, koffie, spiegeltjes, dvd's, dode vissen, parfum, schoenen, levende vissen, nog meer schoenen, gordijnen, maatpakken, thee, boeken, de duvel, snoepjes, zijn ouwe moer en God weet wat . Dus enig strategisch inzicht was wel geboden als er weer eens zo'n Duitse mastodont besloten had dat dit toch echt zijn straatje was. Op een gegeven moment was ik er vrij handig in slaagde ik er telkens in om tandeloze verkoopstertjes van een jaar of 80 te missen. Lijkt makkelijk, is het, gezien de tandeloze verkoopstertjes dichtheid niet.

Een ander kenmerk van Ben Tahn Market is dat je af moet dingen. Anders, alweer volgens die boekjes, belazeren ze je waar je bij staat. Nou dat had ik goed in mijn oren geknoopt en ik zou die Vietnamese uitbuiters wel eens even van jetje geven. Je komt uit een handelsnatie of niet.

Ik had besloten een en ander uiterst behoedzaam te benaderen en had een strategisch plan ontwikkeld om het object van mijn hebzucht op zo goedkoop mogelijk wijze te bekomen. Dit alles uiteraard ten koste van het inkomen van de lokale bevolking. Stap 1 was toekijken welke prijs anderen voor dat petje gingen betalen. Dus ik op een halve meter afstand van een kooplustige Duitser toekijken hoe hij dit ging aanpakken. Het eerste wat mij opviel was dat deze mijnheer stomtoevallig exact dezelfde moneybelt had als ik. Met dit verschil dat hij bij hem wel strak zat en dat hij hem om zijn nek had zitten.

Goed, dat varken (niet negatief bedoeld maar om te duiden dat deze man tevreden knorrend aan zijn selectieproces begon ) past geloof ik 8 petjes die daarna allemaal wegens zweetvlekken weggegooid konden worden. Om uiteindelijk te besluiten een prijs te vragen en verontwaardigd weg te lopen na het horen ervan. Ik mag jullie bij deze melden dat de aanblik van een teleurgesteld meisje van 1,48 hoog mijn voornemen tot keihard onderhandelen onderuit haalde en ik heb binnen twee seconden, al gillend 'he germany, me holland' een veels te groot petje gekocht zonder af te dingen. Het zou ook wat, dat ding was 1 euro 83 ofzo. Kutduitsers.

Ook heb ik nog een buitengewoon cool t-shirt gekocht waarin ‘s lands trots creatief gelinkt is met de mooiste technische uitvinding van de laatste paar jaar. Hier heb ik wel heftig lopen afdingen en na een half uur had ik 15.000 dong korting hetgeen de prijs van het t-shirt van 4,36 naar 3,82 deed dalen. Ik zeg significant. Met het kleinood in een tasje liep ik tevreden weg. Zo zie je maar, als je ergens tijd en energie in steekt , dan zijn er grote financiele voordelen te behalen.

Na mij, geheel tegen het advies van de boekjes en Popje in, heldhaftig gelaafd te hebben aan een blikje cola en onduidelijk maar zeer smakelijk voedsel bij een eetstandje met leuke plastic krukjes, heb ik Ben Tahn Market, na uren, verlaten met het vaste voornemen om hier terug te keren. Fascinerend.

'Ich Bin from Germany' schreeuwend nog wat cyclo's omgegooid en door naar een andere winkelstraat waar ik toevallig tegen het Tax Center aanliep. Niet letterlijk dan he. Was ook niet zo moeilijk want dat Center is vrij groot en wat het met belastingen te maken heeft weet ik niet , anders dan dat ik vermoed dat de verplichtingen terzake in dit pand op vrije grote schaal worden ontlopen.

Tax center, een enorm overdekt winkelcentrum met wederom de duvel en zijn ouwe moer te koop. Ik heb alle vier de verdiepingen gehad en voornamelijk erg lang stil gestaan bij een stand die, ik overdrijf niet, zeker 250 verschillende iPhone covers te koop had. Heb nog geen selectie gemaakt. Ook was er een DVD stalletje waar ik seizoen 7 van The Office gekocht heb. Als ik hem gezien heb ga ik terug om te klagen en mijn 1 euro 23 terug te eisen want hij is fake.

Van al dat gewinkel en geslenter word zelfs coole Rob (copyright: Lucy Nooren) moe, ook al omdat de elfstedentocht hier in ieder geval niet doorgaat. Ik besloot dan ook pauze te nemen in een bekende koffietent waarvan de naam me echt ontschoten is. Geen ramp, ik ga er zeker terug. Vanaf drie hoog heb je namelijk perfect uitzicht op een rotonde die...eh...nogal druk is. Dat leek me dus mooi, een 'traditional black coffee' drinken en wachten op crashes. Eerst even die koffie. Nou weet ik wel dat het cheap ass is om de allergoedkoopste koffie van de kaart te nemen maar het was ook het enige lokale wat er te krijgen was. Alleen dan krijg je dus een kopje, op zich conform verwachting, met alleen de bodem bedekt met koffie. Ja zo kan ik het dus ook goedkoop houden, dacht ik terwijl ik een ferme slok nam.

Nadat ik weer bij bewustzijn was, ben ik er eens goed voor gaan zitten. Het kon niet anders dan prijs zijn. Ik heb er, echt waar, een uur gezeten en die gasten op en in die scooters, cyclo's, fietsen , bussen auto's , handkarren, brommers en al het andere wat ze als vervoermiddel zien, raken echt alles...bijna. Hoe ze het doen weet ik niet, maar ze doen het. Bekijk de paar fotootjes die ik vanuit het raam heb genomen en stel je zelf de vraag ' gaat dit goed of niet?' Nu heb ik het antwoord al wel verklapt maar zonder dit weg gegeven te hebben zou ik ingezet hebben op 100% foute antwoorden.

Met de taxi terug naar huis en me voor het zelfde bedrag laten tillen. Kom ik moe, maar trots op mezelf dat ik ondanks alle gevaren dit avontuur ben aangegaan, in mijn appartement aan, is mijn wasmand leeg! Hebben ze godverdomme mijn vuile was gejat! de lijers. Woedend op weg naar de receptie, breek ik bijna mijn nek over eengroen bakje....met daarin, keurig gewassen en gestreken, de ontvreemde kledingstukken.

Verder geen mug gezien.